Kręcz szyi: przypadek leczenia biomechanicznego

Na tym blogu przyglądaliśmy się już historii Hiszpana Marcella Mazzy, który wyleczył ciężką dystonię z kręczem szyi i uciskiem rdzenia kręgowego, oddziałując na układ zębowy. Minęły trzy lata i jego leczenie jest już całkowicie zakończone. Będziemy dalej badać przypadki podobne do jego przypadku. Przedstawiony tu pacjent był leczony nieco innym rodzajem aparatu wewnątrzustnego (Marcello stosował szynę Starecta, a gdy po siedmiu miesiącach zniknęły jego główne objawy, dołączył aparat ALF na górną szczękę). Mimo to ten przypadek wyraźnie pokazuje wpływ zgryzu na prawidłowe ułożenie głowy i szyi. Poniższą relację przedstawimy słowami brazylijskiej lekarki Lidii Yavich, która leczyła opisanego pacjenta.

Ten pacjent zgłosił się do mnie z polecenia kolegi z zagranicy. Po jego e-mailu, w którym wyjaśniał, że chodzi o konsultację w sprawie dystonii szyjnej (kręczu szyi, czyli kurczowego kręczu szyi), odpowiedziałam, że to nie moja dziedzina: leczę dysfunkcje stawu skroniowo-żuchwowego oraz zajmuję się ortodoncją i ortopedią twarzy. Pacjent nalegał, wyjaśniając, że kolega, który mnie polecił, znał mnie ze spotkania American Academy of Craniofacial Pain (AACP), na które zostałam zaproszona jako wykładowczyni. Nie wiedział, czy leczę dystonię, ale biorąc pod uwagę to, co zaobserwował, powiedział, że mogę pomóc temu pacjentowi.

Zaczęłam studiować opublikowane artykuły na ten temat. Jednym z tych, które zwróciły moją uwagę, był „Spasmodic Torticollis: The Dental Connection” autorstwa doktorów Anthony’ego B. Simsa, Brendana C. Stacka i Gary’ego Demerjiana.

Kurczowy kręcz szyi (dystonia szyjna) to zaburzenie neurologiczne polegające na nieprawidłowych skurczach mięśni szyi, które powodują skręcanie, powtarzające się ruchy i nienaturalne ułożenie szyi. Ruchy mogą przypominać drżenie. Zaburzenie często zaczyna się lub nasila podczas ruchów dowolnych, a objawy mogą obejmować sąsiednie mięśnie.

Dystonia ogniskowa dotyczy mięśnia lub grupy mięśni — na przykład oczu, szyi lub rąk — i wywołuje mimowolne skurcze mięśni. Dokładna przyczyna dystonii ogniskowej nie jest znana. Uważa się, że wynika ona z patologii ośrodkowego układu nerwowego, prawdopodobnie związanej z częściami mózgu odpowiedzialnymi za funkcje ruchowe. Jest to zaburzenie w układzie poleceń „sygnał z mózgu — wysiłek mięśniowy”.

Najczęstsze rodzaje dystonii kurczowej:

Kurcz powiek — rodzaj skurczu twarzy, niekontrolowany skurcz mięśnia okrężnego oka.

Dystonia ustno-żuchwowa — mimowolne skurcze mięśni jamy ustnej, szczęk, języka i warg. Te skurcze mogą powodować niezdolność do żucia pokarmu, bóle mięśni, boczne przemieszczenie żuchwy oraz trudności z połykaniem i mówieniem.

Dystonia szyjna (kręcz szyi) dotyczy mięśni szyi i powoduje, że głowa przesuwa się na bok, opada w stronę klatki piersiowej lub do tyłu albo przyjmuje połączenie tych pozycji.

Dystonia krtaniowa to zaburzenie głosu charakteryzujące się mimowolnymi ruchami lub skurczami jednego lub kilku mięśni krtani (strun głosowych) podczas mówienia.

Z listu pacjenta przed leczeniem:

Wszystko zaczęło się po wszczepieniu implantów w żuchwie. Mniej więcej rok później zacząłem się czuć bardzo źle: czułem sztywność pleców i szyi, silny ucisk z tyłu głowy i ból. Zacząłem przechodzić liczne badania u neurologów, fizjoterapeutów, reumatologów i ortopedów, a wszyscy mówili jedno i to samo: stres i skrajne zmęczenie.

Później do objawów dołączył skręcający ruch szyi w lewo. Nie był bardzo silny, ale zacząłem odczuwać utratę kontroli nad szyją. Ciągle próbowała skręcić w lewo, zwłaszcza kiedy szedłem, starając się skupić na jakimś przedmiocie.

Po fizjoterapii, akupunkturze i kilku innych metodach leczenia, których próbowałem, neurolog w końcu zdiagnozował dystonię szyjną. Wykonał wiele badań, aby wykluczyć uraz lub problemy związane z chorobą Wilsona (wrodzonym zaburzeniem metabolizmu miedzi). Tę możliwość szybko odrzucono.

Poszedłem do innego neurologa, który potwierdził rozpoznanie dystonii szyjnej. Rozpoczął leczenie botoksem, aby rozluźnić niektóre mięśnie. Przeszedłem też trzy kursy leków zwiotczających mięśnie, które nie pomogły. Dlatego zacząłem głębiej zgłębiać temat. Tak znalazłem kilka filmów o dysfunkcji stawu skroniowo-żuchwowego i stomatologicznych technikach jej leczenia.

Sytuacja jest trudna, bo moja diagnoza jest neurologiczna: nie znamy etiologii i wciąż nie ma leczenia. Uważam, że wszystko to musi mieć związek z implantami, bo przez ponad trzydzieści lat żyłem bez tych zębów; być może położenie moich szczęk mogło wywołać pewne powolne zmiany, z którymi się zetknąłem. Nie jestem specjalistą, który mógłby stwierdzić, że tak jest, ale uważam, że warto to zbadać, bo istnieją publikacje naukowe na ten temat. Co więcej, dr Anthony Sims i inni specjaliści stomatolodzy wskazują na możliwy związek mięśni głowy i szyi, koordynacji ruchowej i zespołu Tourette’a ze zmianami w stawach skroniowo-żuchwowych.

Główne objawy pacjenta:

• Niezdolność do ustabilizowania głowy
• Dzwonienie w uszach
• Uczucie ucisku w uszach
• Skurcz mięśni przy próbie poruszenia głową w dół i w prawo
• Trzaski w kręgach szyjnych — C1, C2 — i trzaski w kręgosłupie
• Trzaski w stawach skroniowo-żuchwowych, zwłaszcza przy ziewaniu

Zdjęcia RTG i MRI pacjenta przed leczeniem

Cefalogram czołowy wyraźnie pokazuje niezdolność pacjenta do trzymania głowy prosto:

Na zonografii stawów skroniowo-żuchwowych pacjenta w okluzji nawykowej obserwujemy tylne położenie głów obu stawów skroniowo-żuchwowych:

Cefalogram boczny pacjenta:

Zdjęcie RTG odcinka szyjnego kręgosłupa przed leczeniem. Jak widać, między atlasem a kością potyliczną pacjenta prawie nie ma przestrzeni pionowej:

Jest ona wyraźnie zmniejszona nawet przy pochyleniu głowy do przodu:

MRI obu stawów skroniowo-żuchwowych przy zamkniętych ustach pokazuje ucisk krążków w położeniu tylnym w płaszczyźnie obustronnej (nie jestem specjalistką i wątpię w trafność mojego tłumaczenia tych terminów, dlatego zachowam oryginalne brzmienie: bilateral retro discal compression — przyp. tłum.).

Pacjent nie ma ograniczeń przy otwieraniu ust, a krążki są prawidłowo ułożone na głowach stawów żuchwy. Z tego powodu nie przedstawiam MRI stawów pacjenta w tej pozycji.

Leczenie pacjenta aparatem wewnątrzustnym

Najpierw przeprogramowano mięśnie żucia pacjenta za pomocą urządzenia TENS (Transcutaneal Electronic Neural Stimulation). Następnie zarejestrowano pozycję neurofizjologiczną, na podstawie której wykonano aparat wewnątrzustny i sprawdzono go za pomocą SEMG (Surface Electromyography). Do wykonania aparatu zastosowano technikę neurofizjologiczną dr. Learrety.

Wyniki po 4 miesiącach leczenia

Zwróć uwagę na poprawę ułożenia głowy i szyi pacjenta (zdjęcie po lewej):

Zdjęcie z prawej strony:

Boczne zdjęcie RTG pacjenta z aparatem wewnątrzustnym. Zwróć uwagę na pojawienie się przestrzeni pionowej między atlasem a kością potyliczną:

Cefalogram czołowy. Porównując obrazy przed założeniem aparatu wewnątrzustnego i po nim, widzimy, że głowa pacjenta jest teraz ułożona prosto (możemy też zaobserwować wyśrodkowanie żuchwy i istotną zmianę położenia górnej szczęki):

Porównawcze zdjęcia boczne przed założeniem aparatu wewnątrzustnego i po nim:

Na zonografii SSŻ obserwujemy dekompresję krążków stawowych stawów skroniowo-żuchwowych (przed leczeniem i po nim):

Wyniki po 9 miesiącach leczenia

Zdjęcia pacjenta en face i z profilu przed leczeniem oraz po 4 i 9 miesiącach noszenia aparatu wewnątrzustnego. Możemy zaobserwować fizjologiczne przywrócenie ułożenia głowy i szyi pacjenta oraz jego postawy w ogóle.

Podobne rezultaty w leczeniu kręczu szyi i objawów dystonii za pomocą aparatu wewnątrzustnego Starecta osiągnął Amerykanin Ken Leaver, którego historię można przeczytać tutaj.
__________________
Oryginalny artykuł znajduje się na stronie https://lidiayavich.com.