Co sprawia, że nasza twarz jest piękna? Jeśli przeanalizujemy twarze atrakcyjnych ludzi, zauważymy jedną prawidłowość — wszyscy mają twarz rozwiniętą w poziomie, a ściślej mówiąc, szeroką, wysuniętą do przodu szczękę (łac. maxilla), która jest kluczem do osiągnięcia piękna. Jak maxilla wpływa na nasz wygląd, dlaczego dochodzi do jej dystrofii i w jaki sposób możesz poprawić położenie swojej górnej szczęki — spróbujemy to wyjaśnić w tym artykule.
Czym jest maxilla?

Szczęka (łac. maxilla) to druga co do wielkości kość czaszki po żuchwie. Jest to kość parzysta. Prawa i lewa kość szczękowa wyznaczają położenie całej górnej szczęki. Kości szczękowe to centralne kości, które chronią zawartość czaszki przed urazami. Ich rola jest podobna do roli przedniej części kasku motocyklowego, która chroni głowę. Szczęka działa jak swego rodzaju poduszka powietrzna, która zapobiega urazom czaszki z przodu i z boku.

Jak szczęka kształtuje piękno twarzy
Górna szczęka (maxilla) w dużym stopniu wpływa na atrakcyjność twojej twarzy. Dochodzi aż do oczodołów i sięga dość głęboko w czaszkę. Wielkość, kształt i położenie kości szczękowych bezpośrednio określają położenie nosa, oczu, kości policzkowych, podniebienia, górnych zębów, a nawet żuchwy. Gdy uświadomisz sobie, jak ważna jest ta kość, zrozumiesz, jak niemądre jest to, że ludzie dbają wyłącznie o wyrównanie uzębienia. Jeśli masz poważną wadę zgryzu, oczy różnej wielkości, skrzywioną przegrodę nosa — wszystko to jest skutkiem przemieszczenia szczęki. Patrząc na poniższe zdjęcia, możemy zobaczyć, jak szczęka wpływa na położenie kości policzkowych, oczu i nosa.


Ponieważ kości szczękowe dochodzą do dolnej części oczodołów, to, będąc w uniesionym, wysuniętym do przodu położeniu, dosłownie podtrzymują gałki oczne. Właśnie dlatego przy twarzy rozwiniętej w poziomie oczy wyglądają atrakcyjniej i żywiej, a skóra pod nimi jest napięta i wygładzona. Tymczasem twarz rozwinięta w pionie, z płaskimi, wydłużonymi w dół kośćmi szczękowymi, sprawia, że oczy są zapadnięte i zmęczone. Ponadto cofnięta szczęka blokuje ruch żuchwy do przodu, często powodując stłoczenie w okolicy kłów w dolnym łuku. A cofnięta żuchwa to zawsze nieatrakcyjny, opadający podbródek. Spójrz jeszcze raz na zdjęcie powyżej!
Kiedy szczęka jest przesunięta do przodu i w górę, twarz staje się niezwykle atrakcyjna. Szeroka, wysunięta szczęka tworzy wyrafinowany uśmiech. Większość ludzi zgodzi się, że szeroki uśmiech to bardzo atrakcyjna cecha. Spójrzmy na przykład na olśniewającą Natashę Henstridge, znaną z filmów „Maksymalne ryzyko” i „Bela Donna”, oraz na seksownego bruneta z popularnego brazylijskiego serialu z końca lat dziewięćdziesiątych, Eduarda Moscovisa. Ich uśmiechy są tak czarujące! To samo można powiedzieć o „właścicielce najszerszego uśmiechu rosyjskiego kina” Lizie Bojarskiej i o rosyjskim idolu pokolenia lat dwutysięcznych, przystojnym Danile Kozłowskim.

Jednocześnie u wszystkich tych osób, dzięki uniesionej szczęce, odległość między górną wargą a nosem jest niewielka, kości policzkowe są wysoko, co sprawia, że twarz rozwinięta do przodu jest trójwymiarowa. Wyjaśnia to nieudany efekt liftingów twarzy z naciągniętymi ustami u niektórych osób — ponieważ skóra i tkanki miękkie twarzy pokrywają strukturę kości twarzy jak płótno rozpięte na trójwymiarowej ramie, to bez względu na to, jak bardzo chirurg plastyczny się stara, może tworzyć swoją sztukę tylko w obrębie tej danej „ramy”, która u osób z rozwiniętymi w pionie, wydłużonymi kośćmi szczękowymi jest spłaszczona i nie jest trójwymiarowa, jak u modeli.

A przy okazji jeszcze jeden ciekawy szczegół — porozmawiajmy o selfie dziewczyn z wysuniętymi do przodu ustami w „dzióbek”, które stało się już internetowym memem. Wygląda to oczywiście czasem dość komicznie, ale pewnie już się domyślasz, dlaczego to robią — naśladując modelki, te dziewczyny po prostu nieświadomie próbują odtworzyć trójwymiarowy efekt rozwiniętej w poziomie, wysuniętej szczęki!
Język jako podstawa pięknej szczęki

Na przykładzie swojej uroczej żony Rosjanki brytyjski lekarz Mike Mew (który opracował metodę poziomego wzrostu twarzy, ortotropię) pokazuje wpływ tkanek miękkich na piękno twarzy. W tym przypadku dla osiągnięcia atrakcyjności szczególnie ważna jest część szczęki zaznaczona na niebiesko. Boczna część kości policzkowych jest zaznaczona na czerwono, wewnętrzna — na niebiesko. Co więcej, jest to jedna i ta sama kość — szczęka, na którą działa siła różnych mięśni. Z boku działa na nią mięsień żwacz, a położenie wewnętrznej części szczęki zależy… od położenia języka!

Chodzi o to, że rozwój górnej szczęki zależy właśnie od siły mięśni języka — jeśli znajduje się on w fizjologicznie prawidłowym położeniu na podniebieniu, opierając czubek o wypukłość podniebienną tuż za przednimi zębami, to wypycha szczękę do przodu i w górę. Słaby, nierozwinięty język nie jest w stanie pełnić tej funkcji, dlatego kości szczękowe opadają. To właśnie stały nacisk języka na podniebienie tworzy atrakcyjne, rozwinięte do przodu twarze z szeroką górną szczęką i prostymi zębami, wysokimi kośćmi policzkowymi i pięknym kształtem oczu o miękkim, rozluźnionym spojrzeniu. „Przyłożenie siły języka do podniebienia” — oto co pozwala twarzy rozwijać się w kierunku poziomym, a nie wydłużać się pionowo w dół.
Jak rozwija się dystrofia twarzy

Problemem wielu współczesnych ludzi jest dystrofia twarzy, która niewątpliwie może być skutkiem urazu okołoporodowego w wyniku niefizjologicznego porodu, a nawet niekorzystnego ułożenia płodu w łonie matki. Jednak, jak pokazują badania, dystrofia górnej szczęki najczęściej rozwija się w dzieciństwie i w okresie dojrzewania. Na przykład na powyższym zdjęciu widzimy rozwiniętą w poziomie, krótką i szeroką twarz dziesięcioletniego chłopca, u którego w wieku siedemnastu lat dochodzi do spłaszczenia i wydłużenia szczęki w dół, z nieuniknionym cofnięciem żuchwy. Dlaczego tak się dzieje?
Prawidłowe ułożenie języka i fizjologicznie prawidłowe połykanie mają kluczowe znaczenie dla rozwoju szczęki i kształtują się w niemowlęctwie. Co więcej, kluczową rolę odgrywa w tym procesie karmienie piersią lub jego brak. Chodzi o to, że ssanie to pierwszy i najważniejszy odruch przetrwania, który jest bezwarunkowy, bo nikt dziecka tego nie uczy! Za odruch ssania odpowiada pięć par nerwów czaszkowych, a ssanie mleka z piersi matki to bardzo ciężka praca dla całego narządu żucia. Mimo to właśnie ono kładzie podwaliny pod prawidłowe ułożenie języka i rozwój „dorosłego” typu połykania. Co to takiego? Spróbuj unieść nasadę języka do podniebienia, opierając czubek języka o wypukłość za przednimi zębami, i przełknij. Czujesz, ile wysiłku muszą w to włożyć głębokie mięśnie języka i cała przednia powierzchnia szyi? To jest „dorosłe” połykanie, którego podstawy kształtują się właśnie podczas ssania piersi matki.

Ponadto ssanie kładzie podwaliny pod skoordynowaną pracę wszystkich zwieraczy w organizmie. Spróbuj kilka razy wykonać ustami ruch ssania, a od razu poczujesz pracę zwieraczy krocza. Teraz rozumiesz, że ssanie piersi matki jest ważne nie tylko dla rozwoju narządu żucia, ale kładzie też podwaliny pod przyszły rozwój fizyczny i psychoseksualny dziecka. Dlatego, drogie mamy, jeśli pozwalają wam na to okoliczności i macie wybór, karmcie swoje dzieci piersią! Ssanie z butelki, a także ssanie smoczka uspokajającego czy smoczka do karmienia prowadzi do wykształcenia nieprawidłowego ułożenia języka, podobnie jak zły nawyk ssania kciuka.
Ten stan utrwala niedostateczna ilość twardego pożywienia w diecie współczesnego człowieka. Badania twórcy ortotropii, brytyjskiego lekarza Johna Mewa, i jego syna Mike’a Mewa, który kontynuuje tę tradycję, pokazują, że nie ma genetycznej predyspozycji do dystrofii twarzy, a rozwija się ona pod wpływem środowiska. Aby się o tym przekonać, spójrz na zdjęcia naszych przodków — mogą one posłużyć jako najlepsze potwierdzenie wpływu karmienia piersią i tego, co jemy, na napięcie mięśni twarzy i rozwój szczęki. Przecież matki zawsze karmiły kiedyś dzieci piersią, a jedzenie było znacznie twardsze!

Nie żałuj czasu i poszukaj w Google historycznych zdjęć Kozaków kubańskich — przy okazji trafisz też na zdjęcia Kozaków zaporoskich, mordwińskiego subetnosu, Permiaków, syberyjskich myśliwych, a także Białorusinów w strojach ludowych z początku ubiegłego wieku. Przeglądając wszystkie te zdjęcia, znalazłam może jedną czy dwie „dyskusyjne” twarze. Ale ogólnie budowa twarzy naszych przodków była rozwinięta w poziomie, z wysuniętą do przodu górną szczęką i wysokimi kośćmi policzkowymi (na dolnym zdjęciu solistka Kubańskiego Chóru Kozackiego, Ukrainka Marina Golchenko — nie mogłam się powstrzymać, żeby nie podać tak wyrazistego przykładu wspaniałego poziomego rozwoju twarzy).
Życie współczesnego człowieka zmieniło się radykalnie od czasów łowców-zbieraczy. Od dzieciństwa jemy głównie miękkie pożywienie, co wcale nie sprzyja rozwojowi narządu żucia i mięśni twarzy. Dane antropologiczne wskazują, że czaszka współczesnego człowieka jest coraz bardziej wydłużona, co potwierdzają badania z zakresu ortotropii. Niestety nie możemy prześledzić, jak wyglądały twarze naszych dalekich przodków, ale już porównując zdjęcia naszych przodków z początku XX wieku i naszych rówieśników, widzimy ogromną różnicę. Dzisiejsi ludzie coraz częściej doświadczają dystrofii twarzy, ponieważ żyjemy w nienaturalnym środowisku, które nie sprzyja rozwojowi twarzy, ważnemu dla piękna ciała i zdrowia fizycznego.
Sposoby przesunięcia szczęki w górę i do przodu

Dla współczesnego człowieka nie wszystko jest stracone, mimo niekorzystnych warunków, w jakich dorastał i żyje. Dziś we współczesnym świecie istnieje kilka sposobów, by unieść szczękę i wysunąć ją do przodu, a większość z nich wiąże się z poszerzeniem górnej szczęki. Omówimy te metody poniżej.
1. Chirurgia plastyczna i szczękowo-twarzowa

Jak już widzieliśmy, kształt i położenie górnej szczęki decydują o pięknie twarzy. To ona tworzy tak atrakcyjny szczegół jak wysokie kości policzkowe. Błędem jest jednak przekonanie, że wstawienie implantów w tej okolicy automatycznie uczyni twarz piękną, ponieważ położenie szczęki wpływa niemal na całą twarz — kształt oczu, ustawienie nosa, szerokość i linię górnej szczęki. Chirurdzy plastyczni naprawdę czynią cuda, ale nie mogą wpłynąć na szerokość twarzy i odległość między oczami. Chirurgia szczękowo-twarzowa to kolejna możliwość w tym przypadku, ale zakres wyników sięga tu od imponujących po wątpliwe. Ponadto jednym z powikłań takich operacji może być uszkodzenie nerwów twarzowych i utrata czucia. Jednocześnie, w zależności od sytuacji, chirurgia plastyczna i szczękowo-twarzowa może być rzeczywiście konieczna.
2. Kraniodoncja z użyciem aparatów ALF i Biobloc

„Niechętnie odbieram chirurgom część chleba” — powiedział kiedyś rosyjski kraniodonta A. O. Savinov, którego pracę przedstawiono powyżej. Kraniodoncja nie tylko przesuwa szczękę, ale też koryguje zniekształcenia czaszki (wszystkich kości czaszki). Kraniodoncja osiąga to za pomocą aparatów wewnątrzustnych ALF, Biobloc, AGGA i ich modyfikacji, a także różnych technik ortodontycznych i osteopatii czaszkowej. Chciałabym tu dodać, że jeśli zależy ci wyłącznie na urodzie, a ze zdrowiem wszystko w porządku, zwróć uwagę na metody wymienione poniżej, ponieważ kraniodoncja to bardzo głęboka przebudowa organizmu i nie każdy jest w stanie znieść takie leczenie. Czasem nie warto ruszać kompensacji, które kształtowały się w organizmie przez dziesięciolecia, jeśli można działać znacznie łagodniejszymi sposobami.
Lifting twarzy bez operacji dzięki ALF: zwykły cud — tutaj.
3. Restrukturyzacja neurokranialna (NCR)

NeuroCranial Restructuring ™ to jeden z najnowszych kierunków współczesnej medycyny. Metoda ta polega na manipulowaniu kością klinową, położoną za szczęką w środkowej części czaszki. Przez jamę nosową pacjenta wprowadza się specjalny balonik wewnątrznosowy, za pomocą którego „dokonuje się kontrolowanego uwolnienia tkanki łącznej, aby przywrócić czaszce jej pierwotny kształt”. Ta metoda, opracowana przez amerykańskiego naturopatę Deana Howella, doskonale uzupełnia oddziaływanie kraniodoncji na struktury czaszki.
O ile wiem, dr Savinov także stosuje NCR i uczy jej niektórych swoich uczniów.
4. Metoda Plato Powersa

Amerykanin Plato Powers to bardzo ciekawa postać, która eksperymentowała z wieloma metodami równoważenia twarzy i ciała. Przedstawiony powyżej efekt uzyskał, łącząc użycie wewnątrzustnego aparatu Biobloc, poszerzającego górną szczękę, z wyciąganiem szczęki do przodu za pomocą prętów przymocowanych do… kasku baseballowego, co trzeba robić przez pół godziny dziennie. Choć metoda jest dość egzotyczna, daje efekty i istnieją imponujące zdjęcia jednego z jej naśladowców (nie mogę ich tu opublikować bez zgody właściciela). Plato stosował też metodę Starecta do zrównoważenia swojego ciała. Mimo to moim zdaniem ten sposób wysuwania szczęki nadaje się tylko dla potężnych mężczyzn z mocną szyją albo kulturystów takich jak Plato. Jego historia równoważenia ciała metodą Starecta być może pojawi się na stronach tego bloga, ale w ramach tego artykułu trzeba powiedzieć, że choć szyna Starecta nie przesuwa szczęki do przodu, zapewnia fizjologicznie prawidłowe ułożenie języka i rozwój „dorosłego” typu połykania.
5. Ćwiczenia miofunkcjonalne (mewing)

Terapia miofunkcjonalna wraz ze stosowaniem wewnątrzustnego aparatu Biobloc poszerzającego szczękę to główne filary ortotropii Johna i Mike’a Mewów. Jednocześnie ćwiczenia miofunkcjonalne (mewing) stosuje się jako samodzielną metodę poziomego rozwoju szczęki, zarówno u dzieci, jak i u dorosłych. W ramach tego artykułu nie będziemy wchodzić w szczegóły tej terapii, ale na pewno omówimy je w jednym z kolejnych. W skrócie: ćwiczenia te, wzmacniając mięśnie języka i zwiększając jego nacisk na podniebienie, oddziałują na kości szczękowe we wszystkich kierunkach i wywołują w nich zmiany trójwymiarowe. Najbardziej radykalne zmiany zachodzą u dzieci poniżej 12. roku życia, ponieważ one wciąż rosną. Na powyższym zdjęciu dziewczynki widzimy, jak radykalnie zmienił się jej wygląd — zmniejszyła się odległość między górną wargą a nosem, uniosły się kości policzkowe, uniosły się tkanki miękkie, podbródek się napiął, a twarz ogólnie stała się bardziej trójwymiarowa. I ty też możesz to osiągnąć!

Prawidłowe ułożenie języka, czyli jak sprawić, by twarz nie „opadała” — tutaj.
Jak aparat ortodontyczny niszczy twarz — tutaj.
__________________
Brak komentarzy
Zadaj uważne pytanie lub dodaj przydatny kontekst. Nowe komentarze są sprawdzane przed publikacją.
Nie ma jeszcze komentarzy. Możesz rozpocząć dyskusję.