Wiele osób cierpiących na skoliozę i osteochondrozę zadaje całkowicie logiczne pytanie: czy osteochondroza może być następstwem skoliozy, a jeśli tak, to gdzie znajduje się czynnik wyzwalający jej rozwój? Wielu z pewnością zaskoczą najnowsze odkrycia biomechaniki, która zlokalizowała ten czynnik w miejscu dość nieoczekiwanym dla tradycyjnego myślenia naukowego: w układzie podtrzymującym czaszkę. Mimo to oddziaływanie w tym punkcie daje zdumiewające wyniki, których tradycyjna medycyna nie jest w stanie osiągnąć. W tym artykule przyjrzymy się tym konkretnym wynikom, metodzie biomechanicznej, która pomaga je osiągnąć, i szczegółowo przeanalizujemy rozwój osteochondrozy i skoliozy z perspektywy biomechaniki ludzkiego ciała.
Związek między skoliozą a osteochondrozą

Czym jest osteochondroza? To miejscowy problem z krążkami międzykręgowymi, które ulegają odwodnieniu, w miarę jak zmniejsza się ich wysokość i elastyczność. Przy dalszym obciążeniu chrząstka się odkształca, tworząc wypuklinę albo przepuklinę. Zaczyna ona uciskać korzenie nerwowe, wywołując ból i skurcze mięśni. Krążek, który ulega takiemu odkształceniu, przestaje prawidłowo pełnić funkcję „poduszki”, więc sąsiednie kręgi powyżej i poniżej zaczynają o siebie trzeć i naciskać na siebie. W odpowiedzi tworzą na swoich krawędziach narośla kostne, zwane osteofitami. W rezultacie rozwija się niestabilność całych odcinków kręgosłupa: lędźwiowego, piersiowego lub szyjnego. W późniejszych stadiach osteochondrozy osteofity zaczynają uszkadzać już częściowo zniszczony krążek i uciskać pobliskie naczynia, co prowadzi do dość poważnych zaburzeń — na przykład zespołu tętnicy kręgowej przy osteochondrozie szyjnej.
Czym jest skolioza? W przeciwieństwie do miejscowego problemu z krążkami to już problem „większego kalibru”, obejmujący deformację najdłuższych fizjologicznych odcinków kręgosłupa. Nierówna wysokość barków i łopatek, krzywe plecy, a nawet przekrzywiona miednica stają się dość widoczne. Nietrudno sobie wyobrazić, co dzieje się wtedy z krążkami międzykręgowymi. Skolioza i osteochondroza są więc rzeczywiście chorobami powiązanymi. Skolioza wywołuje nierównomierny nacisk na krążki, powodując w nich zmiany, a następnie pojawiają się także objawy neurologiczne. Ale skolioza nie jest jedyną przyczyną osteochondrozy. Nie wolno zapominać, że zmiany w kręgosłupie zachodzą nie tylko w płaszczyźnie czołowej, ale też w płaszczyźnie strzałkowej, prowadząc do lordozy szyjnej i lędźwiowej oraz kifozy piersiowej.
Tradycyjna medycyna uważa, że wszystkie te zmiany wynikają ze złej postawy. Pacjentom z takimi problemami proponuje się masaż, terapię manualną, osteopatię, fizjoterapię, sport, leki rozluźniające mięśnie, leki rozszerzające naczynia, a nawet antydepresanty. Ale niestety, wypróbowawszy wszystkie te metody leczenia, ludzie ci bezradnie odkrywają, że wszystkie te środki w najlepszym razie przynoszą tylko chwilową ulgę, a często w ogóle nie pomagają. Nauka jednak nie stoi w miejscu i w ostatnich latach w medycynie na całym świecie pojawiły się nowe badania nad związkiem postawy z położeniem czaszki — a konkretnie ze strukturalnym położeniem szczęk, które ma decydujący wpływ na całe ludzkie ciało. Innymi słowy, osteochondroza, skolioza, kifoza i lordoza mają swój początek… w ustach.
Postawa zależy od zgryzu

Dlaczego zęby są tak ważne dla postawy? Czaszka to najcięższa część naszego ciała, spoczywająca na pierwszym kręgu szyjnym, atlasie. Ale co podtrzymuje czaszkę na tym kręgu? Kilkadziesiąt lat temu naukowcy uważali, że podtrzymują ją mięśnie szyi, sterowane świadomym wysiłkiem utrzymania pionowej postawy. Jednak wraz z narodzinami dziedziny medycyny zwanej gnatologią jej badania kliniczne ujawniły czynnościowo-anatomiczny związek między układem czaszkowo-żuchwowym a dysfunkcją kręgów szyjnych. Mówiąc prościej, badacze tej nowej dziedziny zaczęli rozumieć rolę żuchwy w układzie posturalnym człowieka, a co za tym idzie — to, że problemy z szyją i plecami mogą być spowodowane brakiem równowagi między czaszką a żuchwą.
Mimo tego ważnego postępu naukowego żaden z gnatologów nie potrafił jednak naprawdę rozwiązać klasycznych problemów posturalnych: osteochondrozy, skoliozy, kifozy i lordozy. Próbowali najróżniejszych metod, z których żadna nie przyniosła znaczących wyników. Problemy posturalne można rozwiązać tylko wtedy, gdy dokładnie wiesz, jak działa biomechanizm czaszkowo-żuchwowy i jaki jest konkretny związek między zgryzem a postawą.
Jak działa biomechanizm posturalny

Jak już wiemy z postulatów oficjalnej nauki, czaszka spoczywa na pierwszym kręgu szyjnym. Jak możemy zaobserwować, żuchwa jest „zawieszona” między kością gnykową a czaszką i jest bardzo ruchoma: staw skroniowo-żuchwowy pozwala jej poruszać się w trzech płaszczyznach przestrzennych — poziomej, pionowej i strzałkowej (przód–tył). Biorąc pod uwagę tę cechę, trudno sobie wyobrazić, że czaszka mogłaby znaleźć podparcie w łukach zębowych i żuchwie. Jeszcze trudniej zrozumieć, jak dysfunkcja w tej okolicy mogłaby wywoływać ogromne zmiany w całym ciele.

Odpowiedź brzmi: żuchwa staje się stabilną strukturą i pełni funkcję podporową tylko wtedy, gdy zęby są zwarte, a maksymalna stabilność występuje w fazie połykania. Podczas połykania wszystkie mięśnie układu stomatognatycznego zaczynają wykonywać jeden skoordynowany ruch, działając z przeciwnych kierunków, łącząc się w jeden monolityczny kompleks. To właśnie w tym momencie stabilizacji żuchwy siły wywołane kontaktem zębów przenoszą się na struktury położone niżej. Biorąc pod uwagę, że w ciągu dnia następuje około 1500–2000 połknięć, można powiedzieć, że na kręgosłup i niższe struktury ciała przenosi się dziennie około 2000 kg (więcej o tym mechanizmie jest tutaj). To rozdział z książki Włocha Morena Contego, który od młodości cierpiał na wiele wyczerpujących objawów związanych ze skrzywieniem kręgosłupa i któremu nie pomogło żadne leczenie proponowane przez oficjalną medycynę. Metodą prób i błędów, opierając się na własnym doświadczeniu, wymyślił Starectę, w której kręgosłup prostuje się przez wyrównanie położenia żuchwy.
Wyniki metody Starecta

Wróćmy jednak do skoliozy i osteochondrozy (a także lordozy i kifozy) i przyjrzyjmy się konkretnym przypadkom zastosowania metody. Na zdjęciu powyżej widzisz Morena Contego na samym początku leczenia: cierpiał wtedy na ciągły ból pleców spowodowany uciskiem korzeni nerwowych przy krążkach międzykręgowych. Jego głowa była pochylona do przodu, tworząc lordozę szyjną, a także kifozę piersiową i lordozę lędźwiową. Ustalając położenie żuchwy za pomocą specjalnej szyny i zwiększając odległość w pionie między pierwszym kręgiem szyjnym a czaszką, Moreno po roku uzyskał postawę widoczną na ostatnim zdjęciu. Tradycyjni lekarze nie mogli uwierzyć, że to, co się dzieje, jest prawdziwe. Nie trzeba chyba dodawać, że wszystkie dręczące go objawy, w tym ból kręgosłupa, zniknęły. Na zdjęciu poniżej widzisz przyjaciela Morena, Valeria Quatrana, który od wielu lat cierpiał na skoliozę III stopnia, kiedy zaczynał stosować Starectę. W jego przypadku ból pleców był już praktycznie nie do zniesienia. Na ostatnim zdjęciu widać pośredni wynik po roku i sześciu miesiącach leczenia, osiągnięty bez żadnych operacji. Wszystko to pozwoliło mu żyć pełnią życia.

Starecta jest obecnie opatentowana międzynarodowo i przyciągnęła uwagę czołowych lekarzy różnych specjalności na całym świecie. Gwoli sprawiedliwości: podobne wyniki osiągają specjaliści zajmujący się ortokraniodoncją. Niestety w czasie pisania tego artykułu naprawdę wysokiej klasy specjalistów w tej dziedzinie było na świecie zaledwie kilku. Włoska metoda Starecta oferuje natomiast przystępną technikę samodzielnego leczenia, która pomogła już tysiącom ludzi na całym świecie cierpiących na problemy posturalne.
Naukowe dowody wpływu zgryzu na postawę — tutaj.
Książka Morena Contego „Jak wyprostowałem swój kręgosłup” — tutaj.
_______________
Na okładce artykułu wykorzystano obraz ze strony starecta.com
3 komentarze
Zadaj uważne pytanie lub dodaj przydatny kontekst. Nowe komentarze są sprawdzane przed publikacją.
A potem usunąć ten mój komentarz, jeśli tak będzie wygodnie. Cytat: „Na zdjęciu powyżej można zobaczyć Moreno Conte na samym początku leczenia — w tym czasie cierpiał na stały ból pleców wywołany przyszczypaniem krążków międzykręgowych”. Konkretnie przeszkadza mi „wywołany przyszczypaniem krążków międzykręgowych”… ten szczegół może wzbudzić
pewną nieufność do artykułu.
Rzecz w tym, że krążek nie ulega przyszczypaniu. Może się przesunąć, ulec zniszczeniu…
Ale żadne procesy w samym krążku nie wywołują bólu bezpośrednio, bo sam krążek nie ma nerwów.
Ból wywołuje nie przyszczypanie krążka międzykręgowego, tylko przyszczypanie nerwów biegnących obok niego, kiedy krążek się przesuwa albo ulega zniszczeniu (i zmienia swój kształt albo wysokość, albo jedno i drugie) i w ten sposób uciska biegnący obok nerw. Twoja strona ma bardzo ważne informacje zarówno dla „cierpiących” (należę do nich), jak i dla specjalistów, którzy ich leczą.
Dlatego chciałabym, żeby szczegóły opisu nie wprowadzały czytelnika w błąd co do głównej koncepcji.
Bo ona naprawdę działa.