Veel mensen die lijden aan scoliose en osteochondrose stellen een volkomen logische vraag: kan osteochondrose een gevolg zijn van scoliose, en zo ja, waar is het triggermechanisme dat de ontwikkeling ervan in gang zet? Voor velen zal het waarschijnlijk verrassend zijn om te horen over de allernieuwste ontdekkingen in de biomechanische wetenschap, die de locatie van een dergelijk triggermechanisme hebben gevonden op een plek die vrij onverwacht is voor het traditionele wetenschappelijke denken: in het systeem dat de schedel ondersteunt. Niettemin levert ingrijpen op dit aangrijpingspunt opmerkelijke resultaten op die de traditionele geneeskunde niet kan bereiken. In dit artikel zullen we deze specifieke resultaten bekijken, de biomechanische methode die helpt deze te bereiken, en ook de ontwikkeling van osteochondrose en scoliose in detail onderzoeken vanuit het oogpunt van de biomechanica van het menselijk lichaam.
De relatie tussen scoliose en osteochondrose
Wat is osteochondrose? Het is een lokaal probleem met de tussenwervelschijven, die uitdrogen naarmate hun hoogte en elasticiteit afnemen. Bij voortdurende belasting vervormt het kraakbeen, wat resulteert in een uitsteeksel of hernia. Het begint de zenuwwortels samen te drukken, wat pijn en spierspasmen veroorzaakt. Een tussenwervelschijf die aan een dergelijke vervorming onderhevig is, wordt een ontoereikend ‘kussen’, waardoor de aangrenzende wervels erboven en eronder wrijving en druk ondervinden. Als reactie hierop vormen ze benige uitgroeiingen aan de randen, osteofyten genoemd. Als gevolg hiervan ontstaat instabiliteit in hele delen van de wervelkolom: de lumbale, thoracale of cervicale delen. In latere stadia van osteochondrose beginnen de osteofyten de reeds gedeeltelijk vernietigde tussenwervelschijf te beschadigen, waardoor de bloedvaten die in de buurt passeren samengedrukt worden, wat leidt tot tamelijk ernstige aandoeningen, bijvoorbeeld het wervelslagadersyndroom bij cervicale osteochondrose.
Wat is scoliose? In tegenstelling tot een lokaal probleem met de tussenwervelschijven is dit andere koek, waarbij de langste fysiologische delen van de wervelkolom vervormd raken. Verschillende hoogtes van de schouders en schouderbladen, een gebogen rug en zelfs het bekken vallen goed op. Het is niet moeilijk om je voor te stellen wat er in dit geval met de tussenwervelschijven gebeurt. Daarom zijn scoliose en osteochondrose inderdaad onderling verbonden ziekten. Bij scoliose treedt ongelijkmatige druk op de schijven op, waardoor de tussenwervelschijven veranderen en er vervolgens neurologische symptomen bijkomen. Maar scoliose is niet de enige oorzaak van osteochondrose. We mogen niet vergeten dat veranderingen in de wervelkolom niet alleen in het frontale vlak plaatsvinden, maar ook in het laterale vlak, wat leidt tot cervicale en lumbale lordose en thoracale kyfose.
In de traditionele geneeskunde wordt aangenomen dat al deze veranderingen optreden als gevolg van een verminderde houding. Mensen met dergelijke problemen krijgen massages, manuele therapie, osteopathie, fysiotherapie, sport, spierverslappers, vasodilatatoren en zelfs antidepressiva aangeboden, maar helaas, nadat ze al deze behandelmethoden hebben geprobeerd, stellen ze tot hun wanhoop vast dat al deze maatregelen op zijn best slechts tijdelijke verlichting brengen en vaak helemaal niet helpen. Maar de wetenschap staat niet stil, en de afgelopen jaren is in de medische wereld nieuw onderzoek verschenen naar de relatie tussen de houding en de positie van de schedel – in het bijzonder de structurele positie van de kaken, die een beslissende invloed heeft op het hele menselijke organisme. Met andere woorden, osteochondrose, scoliose, kyfose en lordose beginnen… in de mond.
Houding is afhankelijk van de beet
Waarom zijn tanden zo belangrijk voor de houding? De schedel is het zwaarste deel van ons lichaam en rust op de eerste halswervel, de atlas. Maar wat ondersteunt de schedel op deze wervel? Nog maar een paar decennia geleden geloofden wetenschappers dat het werd ondersteund door de nekspieren, die worden aangestuurd door de bewuste inspanning om rechtop te staan. Maar met de geboorte van een medisch gebied als de gnathologie liet klinisch onderzoek binnen dat vakgebied een functioneel-anatomische relatie zien tussen het cranio-mandibulaire systeem en het disfunctioneren van de halswervels. In eenvoudige bewoordingen begonnen onderzoekers op dit nieuwe terrein de rol van de onderkaak in het menselijke posturale systeem te begrijpen en dat problemen met de nek en rug veroorzaakt kunnen worden door een onbalans van de schedel en de onderkaak.
Maar ondanks deze belangrijke wetenschappelijke vooruitgang was geen van de gnathologen in staat de klassieke houdingsproblemen echt op te lossen: osteochondrose, scoliose, kyfose en lordose. Ze probeerden een grote verscheidenheid aan methoden, en geen enkele leidde tot significante resultaten. Toch kunnen houdingsproblemen alleen worden opgelost als je precies weet hoe het biomechanisme van het cranio-mandibulaire systeem werkt en wat de specifieke relatie is tussen de beet en de houding.
Hoe het posturale biomechanisme werkt
Zoals we al weten uit de stellingen van de officiële wetenschap, rust de schedel op de eerste halswervel. Zoals we kunnen zien, is de kaak ‘opgehangen’ tussen het tongbeen en de schedel en is hij zeer mobiel: het temporomandibulaire gewricht zorgt voor beweging in drie ruimtelijke vlakken: horizontaal, verticaal en sagittaal, voorwaarts en achterwaarts. Gegeven dit kenmerk is het moeilijk voor te stellen dat de schedel steun kan vinden in de tandbogen en de onderkaak. Het is zelfs nog moeilijker te begrijpen hoe disfunctie op dit gebied tot enorme veranderingen in het hele lichaam kan leiden.
Het antwoord is dat de onderkaak een stabiele structuur wordt en alleen een ondersteunende functie vervult als de tanden gesloten zijn, en de hoogste stabiliteit optreedt tijdens de slikfase. Tijdens het slikken beginnen alle spieren van het stomatognathische systeem in een enkele beweging vanuit tegengestelde richtingen te werken, waardoor ze samenkomen in één monolithisch complex. Juist op dit moment van stabilisatie van de kaak worden de krachten veroorzaakt door contact van de tanden overgebracht naar de onderliggende structuren. Gezien het feit dat we overdag ongeveer 1.500–2.000 keer slikken, kan worden gesteld dat dagelijks ongeveer 2.000 kg wordt overgebracht naar de wervelkolom en de onderliggende structuren van het lichaam. Dit mechanisme wordt gedetailleerder beschreven in een hoofdstuk van een boek van de Italiaan Moreno Conte, die vanaf zijn jeugd leed aan meerdere uitputtende symptomen die verband hielden met de kromming van de wervelkolom en bij wie geen van de behandelmethoden die door de officiële geneeskunde worden aangeboden, kon helpen. Met vallen en opstaan en op basis van zijn eigen ervaring heeft hij de Starecta-methode uitgevonden, waarbij het rechttrekken van de wervelkolom plaatsvindt door het uitlijnen van de positie van de onderkaak.
Resultaten van het gebruik van de Starecta-methode
Maar laten we terugkeren naar scoliose en osteochondrose, maar ook naar lordose en kyfose, en specifieke gevallen bekijken waarin deze methode wordt gebruikt. Op de foto hierboven zie je Moreno Conte helemaal aan het begin van de behandeling. In die tijd had hij voortdurend last van rugpijn, veroorzaakt door het beknellen van de zenuwwortels van de tussenwervelschijven. Zijn hoofd hing voorovergebogen, waardoor cervicale lordose ontstond, evenals thoracale kyfose en lumbale lordose. Door de positie van de onderkaak te fixeren met een speciale spalk en de hoogte tussen de eerste halswervel en de schedel te vergroten, bereikte Moreno de vorm die een jaar later op de laatste foto was vastgelegd. De artsen van de traditionele geneeskunde konden niet geloven wat er gebeurde. Onnodig te zeggen dat alle symptomen die hem hadden gekweld, inclusief pijn in de wervelkolom, verdwenen. Op de onderstaande foto zie je Moreno’s vriend Valerio Quatrano, die aan het begin van het gebruik van de Starecta-methode al vele jaren leed aan derdegraads scoliose. In zijn geval was de rugpijn al bijna ondraaglijk. Op de laatste foto is het tussenresultaat te zien na één jaar en zes maanden behandeling, dat hij zonder operaties bereikte. Dit alles zorgde ervoor dat hij een volwaardig leven kon leiden.
Momenteel is de Starecta-methode internationaal gepatenteerd en heeft deze de aandacht getrokken van vooraanstaande artsen van verschillende specialismen over de hele wereld. Eerlijkheidshalve moet worden opgemerkt dat specialisten die werkzaam zijn in de orthocraniodontie vergelijkbare resultaten behalen, maar helaas waren er op het moment dat dit artikel werd geschreven slechts een paar zeer bekwame specialisten op dit gebied in de wereld. De Italiaanse Starecta-methode biedt daarentegen een toegankelijke, zelfstandig toepasbare behandeltechniek die al duizenden mensen over de hele wereld heeft geholpen die aan houdingsstoornissen lijden.
Wetenschappelijk bewijs dat de beet de houding beïnvloedt, wordt in dit artikel besproken.
3 reacties
Stel een zorgvuldige vraag of voeg nuttige context toe. Nieuwe reacties worden vóór publicatie beoordeeld.