Atlas – de eerste halswervel: gevolgen van verschuiving en mythen over het rechtzetten ervan

Wie van ons heeft nooit gehoord van Atlas, de held uit de Griekse mythologie die als straf voor zijn ongehoorzaamheid het hemelgewelf op zijn schouders moest dragen. De eerste halswervel, die in het menselijk lichaam al even belangrijke functies vervult, werd naar hem vernoemd. In dit artikel bespreken we de gevolgen van een verschoven atlas, waarom hij van positie verandert, welke mythen er bestaan rond het handmatig rechtzetten ervan, en waar het aangrijpingspunt ligt waarmee hij eindelijk op zijn plaats kan worden gezet.

Gevolgen van een verschoven atlas 

Het is niet voor niets dat de oosterse geneeskunde de eerste halswervel beschouwt als een brug tussen lichaam en geest: van de zes zintuigen bevinden er zich vier in het hoofd, en daarom geldt de atlas als een belangrijke schakel in het behoud van de lichamelijke gezondheid en de harmonieuze geestelijke ontwikkeling van een mens. Als de eerste halswervel verschoven is, drukt hij de wervelslagaders samen die de hersenen van bloed voorzien, waardoor helderheid, bewustzijn, aandacht en geheugen afnemen. Deze beknelling leidt tot hoofdpijn, migraine, duizeligheid en hersenmist. Op mentaal niveau kan een gebrekkige bloedtoevoer naar de hersenen zich uiten als een gevoel van derealisatie en depersonalisatie, een gebrek aan geluk, prikkelbaarheid, nervositeit en depressie. Zo iemand kan last hebben van slapeloosheid, vermoeidheid en een gebrek aan energie. Afstemming op de frequentiekenmerken van de omringende ruimte vindt plaats via het verlengde merg, dat bij een verschoven atlas niet snel kan reageren op veranderingen in de situatie. Zonder een fysiologisch correcte eerste wervel kan iemand geen adequate beslissingen nemen, en het is dan ook niet voor niets dat de atlas wordt beschouwd als de wervel van succes en wilskracht.

Daarnaast oefent de verschoven eerste wervel ook druk uit op het ruggenmerg. Daardoor beginnen signalen van organen en verschillende lichaamssystemen verstoord en vertraagd in de hersenen aan te komen, wat het vermogen van de hersenen om deze informatie te verwerken en correct en snel op binnenkomende signalen te reageren vermindert. Bovendien past het hele bewegingsapparaat van de mens zich aan de verschoven atlas aan, met vervormingen van de wervelkolom en compensatie door de spieren als gevolg. Die leiden op hun beurt tot beknelling van inwendige organen, zenuwen en slagaders, wat de oorzaak is van veel ziekten. In zulke gevallen behandelen artsen alleen de symptomen, niet de werkelijke oorzaak, en vaak weten ze daar niet eens van! Tegelijkertijd is het juist het in een fysiologische stand brengen van de atlas dat de voorwaarden schept voor natuurlijk zelfherstel en genezing van het lichaam, en voor het vermogen van een mens om letterlijk te leven en van het leven te genieten. Mensen kunnen dan niet geloven dat de symptomen en ziekten waaronder ze tientallen jaren hebben geleden voorgoed verdwenen zijn. Daar is niets verrassends aan: het is alleen biomechanica die vakkundig op orde is gebracht. Maar waardoor raakt de atlas eigenlijk uit zijn normale positie?

Het verloskundige systeem als schuldige aan de verschuiving van de atlas

Natuurlijk kan de atlas als gevolg van een trauma op elk moment in iemands leven verschuiven, maar zoals statistieken en onderzoeken aantonen, ontstaat de oorspronkelijke verschuiving van de eerste halswervel voornamelijk met hulp van verloskundigen in kraamklinieken. Op internet is veel materiaal over dit onderwerp te vinden, waaronder de monografieën van de vooraanstaande Russische neuroloog A. Ratner. Het is interessant dat pasgeboren kinderen van slaven in het oude Rome opzettelijk met een speciale techniek werden verdraaid, zodat ze depressief zouden opgroeien en niet in staat zouden zijn tot verzet. Om dezelfde reden waren er in het oude Rome geen opstanden, en alleen Spartacus, die vrij geboren was en wiens nek niet was verdraaid, kwam in opstand. Maar dit is precies wat er tegenwoordig op het niveau van de officiële geneeskunde gebeurt in kraamklinieken in hele landen!

Verloskundigen leren de zogenoemde ‘draai aan het handvat’ te gebruiken wanneer het hoofd van de baby naar buiten wordt gehaald en er een kraak te horen is. De gevolgen van zulke sabotage worden niet meteen zichtbaar, maar pas na enkele maanden en zelfs jaren. Tegelijkertijd kan de moeder, die op haar rug ligt, niet zien wat de mensen in witte jassen met haar kind doen. Het is ook opmerkelijk dat de liggende houding waarin een moderne vrouw bevalt onnatuurlijk is en abnormale druk op het hoofd van de foetus veroorzaakt. In alle oude samenlevingen tot aan de middeleeuwen, toen de ‘heksenjacht’ begon, ook tegen vroedvrouwen, bevielen vrouwen gehurkt en in de laatste fase van de bevalling in de knie-ellebooghouding, die diep fysiologisch is. Bovendien vervulden ervaren vroedvrouwen, die hun diepe natuurlijke instincten volgden, ook de rol van chiropractor: zij konden verschuivingen van de botten bij een baby tijdig herkennen en corrigeren. Maar tegenwoordig zijn er geen chiropractors in kraamklinieken…

Bevallen werd aan het begin van de renaissance in Europa ingevoerd als ‘wetenschappelijker’ dan het ‘wilde heidendom’, en vrouwen die van hun natuurlijke instincten waren afgesneden, werden onder de ‘professionele’ controle van de staatsgeneeskunde geplaatst. Opmerkelijk genoeg schreef een van onze vrouwen in de reacties onder een video over liggend bevallen het volgende: ‘Tijdens de weeën vroeg ik of ik mocht hurken en zakte ik op mijn knieën, en de dokter zei: “Kijk eens hoe ze de natuur aanvoelt”, maar ik mocht niet op die manier bevallen. Ik besefte dat onze bevalling zoals die is een bespotting van vrouwen en kinderen is’. Tegelijkertijd weten artsen óf niets van dit probleem, óf zijn ze bang om er openlijk over te spreken, en slechts enkelen durven in te gaan tegen dit systeem van echte genocide, dat tot doel heeft ongelukkige en onbewuste slaven groot te brengen.

In 2001 verscheen het boek van de Russische arts P.G. Zamaratskiy ‘De oorzaak van ziekte is geboortetrauma’, waarin hij dodelijke statistieken aanhaalt: bij 70-80% van de kinderen wordt na de geboorte schade aan het cervicale ruggenmerg waargenomen en bij 35-40% schade aan het thoracale en lumbale deel. Dat kan niet anders dan later enorme problemen voor de lichamelijke en geestelijke gezondheid van deze mensen veroorzaken. Gelukkig worden de ideeën van neuroloog Ratner inmiddels overgenomen door gewetensvolle artsen en zijn er op sommige plaatsen kraamklinieken geopend waar verticale en halfverticale bevallingen worden toegepast, waardoor het geboortetrauma bij moeders en hun baby’s sterk is afgenomen. Wij zijn de generatie met gebroken nekken, maar we kunnen ‘Nee’ zeggen tegen degenen die dit bij onze kinderen proberen te doen.

Mythen over het rechtzetten van de atlas

Toch kunnen ook volwassenen de eerste halswervel in een fysiologische stand brengen. Maar in dit geval is niet alles zo eenvoudig. Hier bekijken we de twee meest voorkomende mythen over het rechtzetten van de atlas en zoeken we ook uit waarom handmatige correctie niet iedereen helpt en veel mensen zelfs schaadt. Die mythen zijn de beweringen dat: 1) het rechtzetten van de atlas veilig is; 2) de atlas, zodra hij zijn natuurlijke positie heeft bereikt, om anatomische en mechanische redenen nooit meer naar de pathologische positie kan terugkeren. Om in deze kwesties de waarheid te vinden, wenden we ons tot de eenvoudige biomechanica van het menselijk lichaam. Met ‘rechtzetten’ bedoelen we daarbij zowel het werk van een chiropractor als dat van specialisten die met een speciaal trilapparaat inwerken op de korte spieren rondom de atlas die hem in de verkeerde positie houden, en die ‘de wervel in enkele minuten in de juiste positie brengen’ en hem daar ‘vastzetten’.

Het is moeilijk om je een situatie voor te stellen waarin de hemel zich zou aanpassen aan de Atlas die hem draagt, nietwaar? Zo past ook de eerste halswervel zich altijd aan de schedel aan, en in het bijzonder aan het achterhoofdsbeen waarmee hij rechtstreeks verbonden is. Dit is een axioma: als bij iemand de botten van de schedelbasis verschoven zijn (wat precies het gevolg is van geboortetrauma en een niet-fysiologische bevalling), dan is ook de atlas verschoven. Een verschuiving van de eerste halswervel is altijd een gevolg, en hoe ijverig de specialist hem ook rechtzet: zonder de juiste positie van de botten van de schedelbasis te herstellen, zal hij toch steeds naar zijn oorspronkelijke positie terugkeren. Daarom is het resultaat van handmatige correctie van de eerste halswervel instabiel. Daarmee wordt de tweede mythe over de atlas ontkracht, namelijk dat hij ‘na terugkeer naar een natuurlijke positie niet meer naar een pathologische zal terugkeren’.

Wat de eerste mythe betreft — in feite de veiligheid van de correctieprocedure — moet men bedenken dat de bestaande positie van de atlas het resultaat is van zijn aanpassingsreactie op de verschuiving van de schedelbeenderen. Als je ruw ingrijpt in deze compenserende reactie, die het lichaam gedurende lange tijd heeft ontwikkeld, stort dit hele kwetsbare compensatiesysteem in. Daarom ervaren veel mensen na een handmatige correctie een verslechtering van hun welzijn en verergering van bestaande klachten. En daarom kan het rechtzetten van de atlas niet alleen ineffectief, maar ook gevaarlijk zijn. Maar wat moet je in zulke gevallen doen, en hoe kun je de vervormingen van de schedel en met name de verschoven positie van het achterhoofdsbeen verhelpen?

Voor velen zal het idee nieuw zijn dat het achterhoofdsbeen rechtstreeks verband houdt met de positie van de kaak, die bij verschuiving vervormingen van de volledige schedelstructuur veroorzaakt. Toch is dit een feit dat al lang door de wetenschap is bewezen en door meer dan honderd klinische onderzoeken wordt gestaafd. Feit is dat als gevolg van een niet-fysiologische bevalling en de ‘hulp’ van verloskundigen meer dan 80% van de pasgeborenen een zogenoemde laterale strain heeft, waarbij het voorste deel van de schedel in de ene richting verschuift en het achterste deel in de tegenovergestelde richting. Deze uiterlijk onopvallende vervorming, die het ‘hemelgewelf voor Atlas’ — het achterhoofdsbeen — doet verschuiven, wordt gefixeerd door een onjuiste occlusie van de tanden. En door precies op dit punt in te werken, kun je de positie van het achterhoofdsbeen en daarmee de eerste halswervel uitlijnen.

Dit kan worden gedaan met een biomechanische behandeling, vertegenwoordigd door de vernieuwende richting craniodontie, de OSB/ BOS-methode (balans van occlusie en structuur) en de Italiaanse methode om de wervelkolom uit te lijnen, Starecta in combinatie met mewing. Ter illustratie staan hieronder werken van de Italiaanse craniodontist professor Stefanelli, die ‘simpelweg’ door de positie van de kaken te veranderen en de tandheelkundige occlusie aan te passen een fysiologische stand van de atlas wist te bereiken. In het afgelopen decennium zijn al deze biomechanische richtingen zich wereldwijd gaan ontwikkelen, waardoor gezonde ondersteuning van het schedelgewelf door de Atlas geen mythe maar werkelijkheid wordt.