De officiële geneeskunde heeft geen verklaring voor de oorzaken van de veelvoorkomende aandoening die tegenwoordig hypochondrie wordt genoemd. Deze patiënten, die huisartsen bestoken met hun talrijke klachten, belanden in de spreekkamer van een psychotherapeut of psychiater en leggen zich, volgestopt met psychoactieve medicijnen, neer bij het feit dat ze “makkelijk beïnvloedbare psychotische persoonlijkheden” zijn, “niet bereid de verantwoordelijkheid voor hun leven te nemen”. Of is het misschien het algemeen aanvaarde wetenschappelijke standpunt dat hen ervan weerhoudt dit te doen? Op zoek naar de werkelijke oorzaken van hypochondrie zullen we ons wenden tot oude wijsheid en ultramoderne ontdekkingen, en tegelijkertijd zullen we ontdekken of een hypochonder nog steeds kan worden genezen.

Wat wordt in de moderne geneeskunde als hypochondrie beschouwd

Hypochondrie is een aandoening waarbij een persoon zich overdreven zorgen maakt over de gezondheidstoestand en denkt dat hij een ernstige ziekte heeft zonder dat daar een objectieve aanleiding voor is. Zo wordt hypochondrie tenminste beschreven in moderne leerboeken over psychologie en psychiatrie. Een hypochonder is iemand die zich voortdurend ziek voelt en die steeds meer symptomen van ziekten op verschillende plaatsen in het lichaam constateert – in het hart, het maag-darmkanaal, het urogenitale systeem, het immuunsysteem, in het hoofd, de gewrichten; hij denkt dat hij een exotische infectie of auto-immuunziekte heeft…

Aan deze beschrijving valt misschien alleen nog toe te voegen dat de moderne geneeskunde beweert dat hypochondrie niet kan worden genezen, ‘omdat het geen ziekte van het lichaam is’, en dat hypochonders ‘voortdurend van arts naar arts lopen’ naar psychotherapeuten en psychiaters worden gestuurd. Maar in de praktijk blijkt dat ook psychiaters en psychologen deze ‘denkbeeldige patiënten’ niet kunnen helpen. Het blijkt een vicieuze cirkel waarin een lijdende persoon zichzelf serieus als een psychopaat begint te beschouwen. Of ligt het punt misschien helemaal niet in de psyche?

Wat is hypochondrie eigenlijk

Interessant genoeg komt de term hypochondrie zelf van het Griekse woord ὑποχόνδρια, waarin het achtervoegsel ὑπο betekent “onder”, en χόνδριος – “het gebied van het lichaam onder de kraakbeenribben”. Het blijkt dat de Grieken deze ziekte zelfs in de oudheid kenden, waarvan men om de een of andere reden dacht dat deze zich bevond in het gebied van het middenrif (in moderne termen). Begrepen de oude Grieken het probleem echt helemaal niet en noemden ze deze ziekte zomaar ‘onder de kraakbeenribben’? Laten we eens kijken wat er in dit gebied te vinden is:

We zien dat onder de onderste rand van de ribben de lever, maag en milt zitten, en onder de lever zien we de galblaas, lichtgroen aangegeven. Maar op zichzelf zegt dit alles ons niets. Laten we proberen dit beeld wat breder te bekijken. Dan kunnen we zien dat de inwendige organen niet “in de lucht hangen”, maar worden ondersteund door het middenrif en een stelsel van inwendige spieren, ruimschoots voorzien van zenuwen die verbinding maken met de inwendige organen. Tegelijkertijd is het duidelijk dat elke zenuw deel uitmaakt van één samenhangend zenuwstelsel van het lichaam. Laten we ons nu even voorstellen dat de ribben om de een of andere reden samengedrukt zijn. Wat gebeurt er als dit gebeurt? Alle bovengenoemde interne organen en interne spieren, inclusief zenuwuiteinden, staan onder druk.

Stel je nu voor dat je je vinger afknelt, bijvoorbeeld je kleinste vinger, de pink. Uiteraard zal je zenuwstelsel pijn signaleren en zal je hele lichaam lijden totdat je hem loslaat. Maar stel je nu voor dat je geen beknelde pink hebt, maar vitale inwendige organen… En dit duurt niet minuten, zoals in het geval van een beknelde vinger, maar jarenlang (!) En stel je, voor het complete beeld, voor dat de ribben niet alleen zijn samengedrukt, maar, zoals dat nu eenmaal gebeurt, naar één kant zijn gedraaid en ook gekanteld. Het is eng om je voor te stellen wat er in dit geval gebeurt met de inwendige organen, doortrokken van zenuwuiteinden. Tegelijkertijd, als je in je vinger knijpt en daarover je bezorgdheid uitspreekt, zou niemand er zelfs maar aan denken om je hiervoor naar een psychotherapeut te sturen, maar je wordt daarheen gestuurd in geval van compressie van inwendige organen (soms zeer ernstig). Dit gebeurt niet omdat artsen “analfabeet” zijn – helaas valt dit simpelweg niet meer binnen hun expertise. Dit letsel behoort tot het terrein van de biomechanica van het lichaam.

Waarom treedt compressie van de ribben op?

Beschouw de ribben als onderdeel van één enkel menselijk skelet. De figuur toont de vier ontwikkelingsstadia van scoliose in het frontale vlak. Hieronder zien we de eerste en laatste fase van de ontwikkeling van lordose en kyfose in het laterale vlak. Leg in gedachten de twee vlakken op deze afbeeldingen over elkaar en stel je voor wat er gebeurt met de ribben en de inwendige organen en zenuwen eronder.

Het bredere archief bevat ook verslagen van deze ontwikkelingsfasen en de ervaringen van mensen met dit soort compressie. Maar nu zijn we geïnteresseerd in het mechanisme dat deze veranderingen teweegbrengt, waar in het lichaam dit mechanisme ontstaat en, belangrijker nog, op welke manieren de situatie gecorrigeerd kan worden. Dit is belangrijk omdat de ‘denkbeeldige patiënten’ die het echte lijden beu zijn, waarschijnlijk tientallen behandelingen hebben geprobeerd, van zwemmen en massages tot chiropractors, fysiotherapie en acupunctuur, om nog maar te zwijgen van psychotherapeuten, maar niets van dit alles heeft hen geholpen.

Om dit te doen, stel je voor dat we aan de voet van een berg staan en proberen deze vanuit dit gezichtspunt te bestuderen – we beschouwen afzonderlijk stenen, bomen, paden (zoals veel artsen van verschillende specialismen eerder deden, bij wie de hypochonder al was geweest). En laten we ons nu voorstellen dat we tot een bepaalde hoogte boven de berg zijn gestegen, en hem vanuit dit perspectief als één geheel bekijken – dit is tenslotte precies wat ons lichaam is.

Waar is de ‘wortel van hypochondrie’

De link hierboven is het verhaal van een Italiaanse man met een houdingsinstorting in de derde fase. Hij leed aan een verscheidenheid aan symptomen, waaronder ernstige maag-darmklachten en gediagnosticeerde hypochondrie. Met vallen en opstaan ontdekte hij dat de ‘trigger’ die skeletvervormingen in gang zet… in het stomatognathische systeem van het lichaam zit – simpel gezegd: in de mond, en dat hij afhangt van de positie van de kaak. In dit artikel zullen we alleen opmerken dat deze Italiaan, nadat hij ongelooflijk veel lijden had doorgemaakt, een methode vond om zichzelf te genezen en “per ongeluk” een wetenschappelijke ontdekking deed. De meest vooraanstaande experts ter wereld raakten geïnteresseerd in zijn Starecta-methode, en in maart 2018 werd deze methode al erkend door de medische wetenschap.

Deze ontdekking is een echte doorbraak en hoop voor een groot aantal ‘denkbeeldige patiënten’ over de hele wereld, en vormt een perfecte aanvulling op de ontwikkeling van de Amerikaanse onderzoeker Darick Nordstrom, die begin jaren tachtig het intraorale ALF-apparaat ontwikkelde om vervormingen van het kaakstelsel en de schedel te herstellen. Starecta wordt ook uitstekend aangevuld door mewing. In het kader van dit artikel merken we op dat behandeling met ALF alleen door een arts kan worden uitgevoerd, en dat de Starecta-methode + mewing zelfbehandeling inhoudt. Maar laten we terugkeren naar wat nog meer symptomen van “hypochondrie” kan veroorzaken.

Langs het pad van de nervus vagus

In het geval van een verplaatsing van de kaak treedt onvermijdelijk een verandering op in de lengte van de spieren aan de achterkant en voorkant van de nek, evenals in de halswervels. De nervus vagus loopt door de jugulaire opening van de schedel en daalt af naar de organen helemaal onderaan de buikholte, waarbij hij onderweg de belangrijkste grote organen beïnvloedt (zoals we zien in de afbeelding hierboven). De takken zijn naar het oppervlak van de slokdarm gericht en dringen door in de buikholte. Daar vertakken ze zich rechtstreeks naar de buikorganen en de zonnevlecht. Stel je nu eens voor, naar analogie van een beknelde vinger, wat er gebeurt als deze zenuw wordt samengedrukt in het foramen jugularis of in een van de lagere delen van de nek! Een mens wordt letterlijk ‘één en al pijn’ zonder te voelen waar de bron zich bevindt, en lijdt aan rondzwervende pijn, waarbij de locatie voortdurend verandert. Als je dit meer holistische beeld ziet, twijfel je er dan nog steeds aan dat “hypochondrie” psychosomatisch is, en niet het resultaat van biomechanisch trauma?

Laten we eens kijken wat er gebeurt als de verbinding in deze keten tussen de hersenen en de organen in de buikholte wordt verbroken. De nervus vagus stuurt voortdurend informatie over zijn toestand naar de hersenen, en vanuit de hersenen worden opdrachten naar de inwendige organen gestuurd om te kalmeren of te ‘vechten’ onder stress. Simpel gezegd is de nervus vagus de ‘opperbevelhebber’ die helpt de kalmte te bewaren in stressvolle situaties. Het autonome zenuwstelsel bestaat uit twee diametraal tegenovergestelde systemen die ‘touwtrekken’ om de homeostase van het lichaam in stand te houden: het sympathische zenuwstelsel fungeert als een gaspedaal (het stimuleert de productie van adrenaline en het parasympathische zenuwstelsel fungeert als een rem). Tegelijkertijd is de nervus vagus de “centrale regelaar” van het parasympathische zenuwstelsel. Hij vertraagt het lichaam en gebruikt neurotransmitters (acetylcholine en GABA) om de bloeddruk te verlagen en de werking van organen te vertragen. Stel je nu voor dat dit mechanisme kapot is! Een op hol geslagen hart, een droge mond, zweterige handpalmen, een onaangenaam gevoel in de buik en trillerigheid zijn het gevolg van een verstoorde werking van de nervus vagus. Maar dat is nog niet alles.

“Het tweede brein”

De nervus vagus daalt, zoals we eerder al zeiden, verder af in de buikholte, waar het enterische zenuwstelsel van het maag-darmkanaal zich bevindt. Het wordt het ‘tweede brein’ genoemd omdat het in veel opzichten op de hersenen lijkt: het kan autonoom werken en zelfs menselijk gedrag beïnvloeden door via de nervus vagus signalen naar de hersenen te sturen. Tegelijkertijd bevatten zowel de hersenen als de ‘abdominale’ hersenen ondersteunende gliacellen (ze bieden voorwaarden voor de overdracht en generatie van zenuwimpulsen). Tegelijkertijd bevatten de hersenen 85 miljoen neuronen, en het ‘tweede brein’ bevat maar liefst 500 miljoen neuronen! Beide produceren gelijke (!) hoeveelheden dopamine (een van de belangrijke onderdelen van het ‘beloningssysteem’ van de hersenen), omdat dit hormoon gevoelens van tevredenheid opwekt en de processen van motivatie en leren beïnvloedt. En het meest interessante is dat het ‘tweede brein’ in de buikholte maar liefst 95% serotonine produceert – het ‘gelukshormoon’, terwijl de hersenen slechts 5% produceren!

Ik hoop dat het nu duidelijk is waarom elke compressie in de buikholte of ergens langs het verloop van de nervus vagus symptomen van hypochondrie kan veroorzaken die eenvoudigweg niet door een psycholoog kunnen worden genezen. Bovendien worden antidepressiva vaak aan dergelijke ‘patiënten’ voorgeschreven, terwijl het, om natuurlijke ‘gelukshormonen’ aan te maken, alleen nodig is om de buikorganen te decomprimeren door de wervelkolom biomechanisch recht te trekken, en zo vervormingen van de gehele lichaamsstructuur te elimineren. Het lijkt ongelooflijk dat al deze veranderingen alleen kunnen worden bereikt door de positie van de kaak en de schedel aan te passen. Maar op deze manier hebben duizenden mensen over de hele wereld, dankzij Starecta + mewing en craniodontie, al verlichting gekregen van de hypochondrie die hen kwelt en veel van de daarmee gepaard gaande symptomen. De gevestigde wetenschappelijke geneeskunde ‘kraakt’ nog steeds en verzet zich tegen verandering, maar begint al terrein te verliezen door de opmars van steeds meer opzienbarende ontdekkingen op dit gebied. En het geeft echt hoop.