Dit artikel laat zien dat de houding rechtstreeks samenhangt met de verhouding tussen schedel en kaak, en dat je bij niet-symmetrisch gepositioneerde tanden meer kans hebt op houdingsproblemen zoals scoliose, lordose, kyfose, asymmetrie van het lichaam en verdraaiingen van het bewegingsapparaat.

In dit hoofdstuk van het boek “How I Straightened My Spine” hebben we de wetenschappelijke theorie achter de werking van het houdingsbiomechanisme al bekeken. Kort gezegd zagen we dat dit mechanisme berust op de relatie tussen schedel en kaak, en dat juist deze relatie de positie van het menselijk lichaam bepaalt.

We begrepen ook dat de positie van de schedel op de kaak afhangt van de symmetrische hoogte en positie van de tanden aan beide kanten. Tot slot hebben we gezien dat bij een verspringend of asymmetrisch occlusievlak een onjuiste verhouding tussen schedel en onderkaak de positie van het hele lichaam negatief kan beïnvloeden.

Eenvoudig gezegd rust de schedel letterlijk op de eerste halswervel, de atlas, en vormen de tandbogen de “steiger” die de schedel ondersteunt. In het hierboven genoemde boek zagen we ook dat deze ondersteuning tijdelijk is en ontstaat wanneer de tanden op elkaar komen. Tijdens de occlusie wordt via het slikmechanisme de structuur van de neuromusculaire wisselwerking tussen schedel en kaak overgebracht op de onderliggende structuren.

In feite wordt het gewicht van de schedel over de tanden verdeeld – de molaren zijn bijvoorbeeld groter omdat zij het grootste deel van het schedelgewicht opvangen. De voorste snijtanden zijn daarentegen dunner omdat zij de schedel niet hoeven te ondersteunen en alleen dienen om voedsel af te snijden.

De tand die feitelijk het zwaarst door het gewicht van de schedel wordt belast, is de eerste grote molaar (de kies achter in de kaak). Het is geen toeval dat de molaren in de boven- en ondertandboog in aflopende volgorde staan – de eerste is groter dan de tweede, de tweede groter dan de derde, enzovoort. Zo wordt het gewicht van de schedel in feite verdeeld.

Als de grote kiezen dus niet voldoende hoog zijn, kan de schedel er niet langer op worden ondersteund en zakt hij weg. Daardoor oefent hij druk uit op de wervelkolom, die op zijn beurt in een kleine ruimte wordt samengedrukt. Juist deze compressie leidt tot kyfose, lordose en scoliose en veroorzaakt beknelling van zenuwen, spieren, inwendige organen, slagaders, kraakbeen enzovoort. Deze beknellingen veroorzaken tal van symptomen en leiden zelfs tot chronische aandoeningen.

De wisselwerking tussen de tanden, het sluiten ervan, het effect op de wervelkolom en allerlei ziektesymptomen is de afgelopen decennia door verschillende wetenschappelijke disciplines verondersteld en onderzocht. Maar niemand wist dit mechanisme zo helder te doorgronden dat het proces van lichamelijke aftakeling resoluut kon worden gestopt.

In dit artikel willen we eindelijk het empirische bewijs laten zien dat de positie van het lichaam van de tanden afhangt. Voordat we aan die demonstratie beginnen, volgen hieronder echter drie wetenschappelijke artikelen die ons helpen de huidige stand van het wetenschappelijk onderzoek naar het verband tussen occlusie, houding en de ontstane ziektesymptomen te begrijpen:

1) het eerste artikel dateert uit november 1983 en toont de resultaten van een onderzoek van de Medische Universiteit van Santiago (Chili). Voor dit onderzoek werden 75 patiënten geselecteerd (9 mannen en 66 vrouwen, in de leeftijd van 13 tot 53 jaar);

2) het tweede artikel gaat over het verband tussen de tanden en de lichaamshouding van enkele knaagdieren;

3) het derde artikel analyseert hoe effectief een occlusale spalk is voor het verbeteren van de houdingsstructuur en sportprestaties.

Wetenschappelijk artikel nr. 1

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/6580439

De patiënten werden in drie groepen verdeeld:

Groep 1: bij 25 patiënten werd de verticale tandhoogte met 1 mm verhoogd (3 mannen en 22 vrouwen in de leeftijd van 13 tot 52 jaar) Groep 2: bij 25 patiënten een verhoging van 4,42 mm (4 mannen en 21 vrouwen in de leeftijd van 15 tot 52 jaar) Groep 3: bij 25 patiënten een verhoging van 8,15 mm (2 mannen en 23 vrouwen in de leeftijd van 15 tot 53 jaar)

Iedere deelnemer aan het experiment moest gedurende 3 weken, 3 uur per dag, een vlakke spalk in de mond dragen. In deze periode werd gekeken naar het optreden van eenentwintig soorten psychosomatische verschijnselen. Elk kenmerk kreeg een score op een schaal van 0 tot 3 (0: niet aanwezig, 1: aanzienlijke verbetering, 2: lichte verbetering, 3: nog aanwezig). De symptomen werden gevolgd na 24 uur, 72 uur, 1 week, 2 weken en 3 weken na de verandering van de beet.

Het doel van dit onderzoek was na te gaan of de tandhoogte invloed kan hebben op het oplossen van problemen als bruxisme en identiteitsstoornissen (depersonalisatie, derealisatie enzovoort), en dit werd er gevonden:

Het eerste interessante gegeven is dat groepen 2 en 3, waarin de beethoogte aanzienlijk was verhoogd, al na 72 uur een afname van de symptomen met 50% lieten zien. Groep 1, waarin de tandhoogte met 1 mm was verhoogd, liet dezelfde verbetering daarentegen pas na een week zien. Over het geheel genomen kostte het patiënten in groepen 2 en 3 veel minder tijd om de symptomen te verminderen of volledig te laten verdwijnen dan patiënten in groep 1.

Ook bleek dat een verhoging van de beethoogte met 4 tot 8 mm niet alleen de spierarbeid verhoogde, maar ook de spierspanning verlaagde. De verhoging van de beet ontspande in dit geval juist de spieren.

Groepen 2 en 3 vertoonden een verbetering van meer dan 70% bij symptomen als nekpijn, hoofdpijn, TMJ-pijn, pijn in het gezicht en de schedelbeenderen, vermoeide spieren in de ochtend en avond, tinnitus, duizeligheid en enkele andere klachten. Ook verbeterde bij veel patiënten de toestand van de eerder afgeweken onderkaak aanzienlijk en namen het klikken in de kaakgewrichten, een beperkte mondopening en nachtelijk bruxisme af. Deze onderzoeken bevestigden dus dat de beethoogte rechtstreeks invloed heeft op de belangrijkste lichaamsstructuren, bijvoorbeeld de nek, terwijl de met veranderingen in dit gebied samenhangende symptomen met 70% afnamen.

Wetenschappelijk artikel nr. 2

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/25046977

Dit onderzoek bij muizen liet zien dat het verwijderen van tanden bij deze knaagdieren of het aanbrengen van te hoge vullingen de kromming van hun wervelkolom veranderde.

Wetenschappelijk artikel nr. 3

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3476490

Dit onderzoek bevestigt dat het dragen van een speciale tandheelkundige spalk de prestaties van sporters kan verbeteren door hun quadriceps sterker te maken. Bovendien verdween door het gebruik van een tandheelkundige spalk de pijn in de onderrug. Dit onderzoek werd uitgevoerd door een groep gnathologen nadat de artsen van een basketbalteam er met conventionele fysiotherapie niet in waren geslaagd de problemen van een van de sporters op te lossen. Er werd een speciale spalk voor de sporter gemaakt, waarna zijn symptomen onmiddellijk afnamen en zijn spierkracht toenam.

Maar ondanks al deze onderzoeken heeft geen van de wetenschappers ondubbelzinnig vastgesteld dat de houding afhangt van de beet, of beter gezegd van de cranio-mandibulaire verhouding. Bovendien is er geen effectieve praktische oplossing voorgesteld voor houdingsproblemen in hun samenhang met de beet. We kunnen zeggen dat er iets veranderde met de komst van de Italiaanse Starecta-methode, die het mogelijk maakte het reguleringsmechanisme van het biologische lichaamsmechanisme ingrijpend te beïnvloeden. Deze resultaten werden bereikt dankzij de ontwikkeling van een nieuwe methode die individueel kan worden toegepast en afgesteld. Starecta verschilt fundamenteel van eerder gebruikte methoden, die onvolledig bleken te zijn.

Bij die methoden werd doorgaans een duur stukje tandheelkundige kunsthars gebruikt dat op de lange termijn nutteloos bleek. Maar nu, na jarenlang in het duister te hebben gezocht, is er eindelijk een antwoord. We beschikken over gegevens die eerder wetenschappelijk onderzoek ondersteunen. De samenhang tussen beet en houding is aangetoond door de ervaring van iemand die de Starecta-methode toepaste.

Voormalig profvoetballer Simone Cincini van de Italiaanse club Civitanova had, net als 98% van de mensen, een niet-gediagnosticeerd probleem met een cranio-mandibulaire onbalans. Voordat deze patiënt het probleem met Starecta oploste, had hij elke denkbare behandeling geprobeerd.

Laten we eens kijken naar het probleem van Simone zoals het Starecta-team dat in kaart bracht. Simone had:

– een laterale afwijking van de schedel naar links, die in het frontale vlak een aanzienlijke asymmetrie van het bewegingsapparaat veroorzaakte;

– aan beide tandbogen een enorm tekort aan tandhoogte aan de zijkant (in het sagittale vlak), ter hoogte van de grote en kleine molaren, waardoor de thoracale kyfose en de cervicale en lumbale lordose toenamen en de ogen omhoog keken.

Op een röntgenfoto van Simones schedel in het frontale vlak kunnen we zien dat het ontbreken van voldoende tandhoogte in de linker tandboog op die plek een vervorming van de schedel veroorzaakte. Simone werd, net als velen van ons, waarschijnlijk met deze asymmetrie geboren. Die werd mettertijd alleen maar erger, waardoor zijn leven bijna onmogelijk werd. De laterale afwijking van de schedel naar links veroorzaakte eerst asymmetrie van het gezicht en daarna van het lichaam.

Bij zo’n laterale afwijking van de schedel worden de kauwspieren en vervolgens de slaapspieren aan de ene kant korter en aan de andere kant langer. We weten ook allemaal dat een spier sterker wordt wanneer hij verkort, en zwakker wanneer hij uitgerekt is. Bij een laterale afwijking naar links zijn de spieren aan die kant dus veel sterker ontwikkeld en trekken zij alle zachte weefsels, botten en het kraakbeen in hun richting. Met die kennis is het gemakkelijk te begrijpen waarom Simones neus jarenlang naar links afweek, zijn linkeroog lager kwam te staan en zijn linkerjukbeen sterker ontwikkeld raakte dan het rechter. De laterale afwijking van de schedel naar rechts breidde zich vervolgens uit naar de rest van het lichaam en veroorzaakte asymmetrie van het bewegingsapparaat en verdraaiing van wervelkolom, bekken en benen.

Simones grootste probleem bevindt zich in het laterale (sagittale) vlak: doordat hij ter hoogte van de grote en kleine molaren een aanzienlijk tekort aan tandhoogte had, “zakte” zijn schedel in dit gebied letterlijk weg – hij viel naar achteren en draaide omhoog. Deze positie van de schedel veroorzaakte compressie van de wervelkolom, die gedwongen werd zich in een verkleinde, samengedrukte ruimte te bevinden. Daarom nam bij Simone de kromming van de normale fysiologische bochten van de wervelkolom toe; dit begon zich te uiten als kyfose en lordose, zoals we op de foto zien.

Mocht dit nog niet genoeg zijn, dan is het belangrijk op te merken dat het ruggenmerg binnen in de wervelkolom loopt. Het naar achteren “vallen” van de schedel veroorzaakte compressie van het ruggenmerg, wat al ernstige symptomen gaf. Kijk naar de afbeelding hieronder en probeer je voor te stellen wat er met de schedel, en daarmee met de wervelkolom en het ruggenmerg, gebeurt als je de rode driehoek tussen de tandbogen weghaalt.

De rode driehoek is de ideale hoogte van de tanden ter hoogte van de grote en kleine molaren, en dankzij deze hoogte blijft de schedel in een optimale positie. Als we deze rode driehoek dus weghalen (waarbij de ideale beethoogte ter hoogte van de grote en kleine molaren wordt gecreëerd), verandert de hellingshoek van de schedel: hij draait omhoog totdat hij ter hoogte van de grote en kleine molaren een nieuw steunpunt vindt. Zoals we eerder begrepen, oefent deze schedelpositie druk uit op de wervelkolom en dwingt de wervelkolom zijn fysiologische krommingen te veranderen, zoals op de foto hieronder te zien is.

Compressie van het ruggenmerg zet ook sommige delen van de hersenen onder druk. Bij compressie biedt het ruggenmerg weerstand aan het wegzakken van de schedel en duwt het de onderste hersendelen omhoog. Het probleem is dat zich tussen de schedel en het ruggenmerg de hypofyse bevindt, die steeds sterker wordt samengedrukt.

Deze hypofyse, die in een benige holte ligt die het Turkse zadel wordt genoemd, is het centrale orgaan van het endocriene stelsel en scheidt hormonen af die invloed hebben op groei, stofwisseling en de vrouwelijke en mannelijke voortplantingsfuncties. Het door de hypofyse geproduceerde hormoon gonadotropine is verantwoordelijk voor de regulering van de geslachtsklieren. Als de waarden ervan in de analyses gelijk zijn aan nul, betekent dit dat de hypofyse volledig geblokkeerd is. Dat is precies wat er bij Simone gebeurde. Zijn ruggenmerg en hypofyse werden door een weggezakte schedel samengedrukt. Deze blokkade van de hypofyse werd veroorzaakt door een cranio-mandibulaire onbalans – weinig bekend en daardoor niet gediagnosticeerd.

Hieronder staan medische tests die dit feit ondersteunen. Zoals je in de test van vóór Starecta kunt zien, zijn de waarden van het gonadotropinehormoon (LH en FSH) bijna nul (respectievelijk 0,2 en 0,0). Nadat de Starecta-methode was toegepast en de schedel naar de optimale positie was teruggebracht, keerden deze waarden terug naar normaal (respectievelijk 9,7 en 6,5).

Hieronder zullen we zien hoe biomechanische en biochemische mechanismen in het lichaam met elkaar verweven zijn. Waarom worden de hormoonspiegels na het gebruik van Starecta weer normaal? Deze methode maakt gebruik van een hulpmiddel dat het zakken en wegzinken van de schedel kan stoppen en omkeren, zodat die naar zijn ideale positie terugkeert. Daarmee kunnen we de problemen van compressie van de wervelstructuren oplossen waarover we eerder spraken.

In de praktijk wordt het intraorale apparaat van de Starecta-methode tussen de tandbogen geplaatst en beïnvloedt het volgens een bepaalde methodiek rechtstreeks het biomechanisme dat de positie van de schedel regelt en zorgt het voor decompressie van de samengedrukte hersengebieden.

Zoals te zien is in de bovenstaande medische tests, uitgevoerd vóór en na toepassing van de Starecta-methode met de Rectifier-spalk, werd de positie van de schedel gestabiliseerd, werd de wervelkolom gedecomprimeerd en kwam de hypofyse vrij, waarna die haar functies hervatte.

We kunnen drie elementen onderscheiden die de unieke aard en de wetenschappelijke grondslag van de Starecta-methode aantonen:

1) de foto’s van Simone Cincini laten duidelijk zien hoe zijn houding veranderde, iets wat vóór toepassing van de methode onmogelijk leek;

2) röntgenfoto’s van de schedel en halswervels laten zien dat de schedel werkelijk omhoogkwam dankzij de ruimte die door de Rectifier werd gecreëerd. Deze ruimte is de ontbrekende ideale beethoogte die nodig is om de schedel in zijn juiste fysiologische toestand te houden. Dankzij de Rectifier is deze ruimte hersteld;

3) medische tests laten zien dat de hypofyse van deze patiënt vóór toepassing van de methode volledig geblokkeerd was door een cranio-mandibulaire onbalans, die artsen eerder niet hadden gediagnosticeerd. Pas na toepassing van Starecta hervatte de hypofyse haar normale werking.

De Starecta-methode is nog vrij jong en dit artikel is een van de eerste wetenschappelijke bewijzen die de doeltreffendheid ervan aantonen. Maar de komende jaren zal het wetenschappelijk bewijs voor de methode in een steeds sneller tempo toenemen.