Op deze blog is al eerder het verhaal verteld van de Amerikaan Ken Lever, waaronder zijn ervaringen met de behandeling van TMJ, pijn in schouders en nek en ‘hersenmist’ door middel van Starecta. Later besloot hij verder te experimenteren met een ALF-apparaat en Myobrace-trainers; inmiddels is hij teruggekeerd naar Starecta. In een kort bericht op zijn eigen voormalige blog beschreef Ken zijn observaties over concentratie en over wat hem voor de televisie deed hangen. Het onderstaande verhaal is in de eerste persoon verteld.

Iets wat me opviel en wat ik erg interessant vond, was hoe het corrigeren van iemands craniale vervormingen de aandacht beïnvloedt. Mijn verhaal komt ongeveer hierop neer. Halverwege 2014 was ik er heel slecht aan toe, met ‘hersenmist’ enzovoort. Ik kon niet langer dan ongeveer twintig minuten achter mijn bureau blijven zitten; daarna stond ik op voor koffie en liep ik wat rond. Dat had ik gewoon nodig.

Eind 2015, toen ik Starecta bijna een jaar gebruikte, was mijn lichaam al behoorlijk rechtgetrokken en voelde ik me goed. Ik herinner me dat ik de hele dag achter mijn bureau kon werken zonder het zelfs maar te merken. Mijn concentratie was zo goed dat ik thuis tot negen of tien uur ’s avonds kon blijven werken.

Halverwege 2017, toen ik een ALF-apparaat en een spalk gebruikte — Ken experimenteerde daar op eigen houtje mee, zonder specialist — ‘verdraaide’ mijn lichaam weer en had ik het gevoel dat mijn concentratie opnieuw volledig was ingestort. Ik kon niet langer dan 45 minuten achter elkaar werken en ’s avonds lukte werken helemaal niet meer. In plaats daarvan hing ik tot laat in de nacht voor de televisie.

Eind 2017 begon ik een Myobrace-trainer te gebruiken om mijn beet recht te zetten en merkte ik dat mijn concentratie weer begon te verbeteren. Ik kon opnieuw ’s avonds werken en langere tijd achter mijn bureau zitten.

Deze observaties uit mijn eigen ervaring zetten me aan het denken over mensen die wij ‘lui’ vinden. Zijn ze werkelijk lui? Of zijn ze misschien gewoon lichamelijk ‘verdraaid’? Zitten mensen urenlang op sociale media vanwege een slechte gewoonte? Of doen ze dat omdat ze zich simpelweg niet kunnen concentreren doordat een verkeerde beet hun lichaam beïnvloedt — hun wervels, slagaders en spieren?

Als tiener en begin twintig was ik een workaholic. Ik kon gemakkelijk tot middernacht werken en daarnaast ook nog zwaar trainen. In de paar jaar waarin mijn lichaam vervormd was, bracht ik evenveel tijd voor de televisie door als de gemiddelde Amerikaan. Ik kan je met absolute zekerheid zeggen dat ik dit niet uit gewoonte deed of omdat ik ‘oud begon te worden’. Het gebeurde uitsluitend doordat mijn lichaam als gevolg van mijn verkeerde beet niet goed functioneerde. Niet meer en niet minder.