Dit is een gearchiveerd persoonlijk verslag in de ik-vorm. Het beschrijft de interpretatie van één persoon van zijn symptomen en ervaringen. Het is geen medisch advies, geen bewijs dat een apparaat ziekten kan behandelen, of een handleiding voor het veranderen van de bijthoogte zonder professioneel toezicht. Ernstige pijn, braken, ademhalingsmoeilijkheden, panieksymptomen en geestelijke gezondheidsproblemen vereisen gekwalificeerde medische zorg.

Moreno Conte begint zijn verhaal in de sterkst mogelijke bewoordingen: hij had het gevoel dat hij achteruitging en kon niemand vinden die begreep wat er gebeurde. Hij somt diagnoses en symptomen op die, volgens zijn verhaal, varieerden van kromming van de wervelkolom en problemen met de spijsvertering tot paniek, uitputting en slapeloosheid. Het archief bewaart de intensiteit van die periode en erkent tegelijkertijd dat dergelijke symptomen vele oorzaken kunnen hebben en een goede klinische beoordeling behoeven.

Toen inspanning niet langer hielp

Conte zegt dat hij tijdens zijn jeugd actief was geweest in de sport, maar toen hij begin twintig was, belemmerde de pijn het bewegen. Hij herinnert zich dat hem werd verteld dat hij zichzelf rechter moest houden en dat hij zijn uiterste best deed om dat te doen, om vervolgens weer terug te vallen in de houding die normaal aanvoelde. Het contrast tussen wat hij wilde doen en wat zijn lichaam toestond, werd een bron van frustratie en angst.

Hij beschrijft het bezoek aan psychologen, psychiaters, orthopeden, manueel therapeuten en osteopaten. Zijn conclusie dat ze hem niet konden helpen, is gebaseerd op zijn persoonlijke ervaring; die moet niet worden gelezen als een oordeel over deze vormen van zorg voor alle anderen.

Een persoonlijke hypothese

Op zijn dieptepunt begon Conte aan een intensief persoonlijk onderzoek. Hij begon te geloven dat zijn beet zijn hoofd niet voldoende steun gaf en dat de resulterende voorwaartse hoofdhouding de rest van zijn wervelkolom aantastte. Dit was de hypothese die later ten grondslag lag aan het Rectifier-concept.

Archiefafbeelding van het persoonlijke verhaal van Moreno Conte

Conte beschrijft de mond als een aangrijpingspunt en de kaak als steun voor de schedel. Hij zegt dat hij, nadat hij een intraorale spalk van zijn eigen ontwerp had geprobeerd, het gevoel kreeg dat hij meer rechtop kon zitten zonder de beweging te forceren. Dat zijn zijn observaties, geen klinisch vastgestelde verklaring voor veranderingen in houding of wervelkolom.

Wat het verhaal ons niet leert

Het originele verhaal presenteert het apparaat als het antwoord waarnaar hij op zoek was. In het Engelstalige archief blijft het oorsprongsverhaal bewaard, maar niet als handleiding. Bijtveranderingen en intraorale apparaten kunnen reële risico's met zich meebrengen en moeten worden gepland, aangemeten en gecontroleerd door voldoende gekwalificeerde professionals.

Conte meldt dat hij in de loop van de tijd veranderingen in de rondingen van zijn wervelkolom heeft gezien en dat hij het gevoel heeft dat bepaalde spieren minder belast worden. Een persoonlijke indruk van vóór en na kan niet aantonen dat hetzelfde proces bij iemand anders zal plaatsvinden, of dat het symptomen kan oplossen die betrekking hebben op het zenuwstelsel, de spijsvertering, de stemming of de slaap.

Waarom dit verslag bewaard is gebleven

Dit verslag legt de persoonlijke motivatie uit achter een methode die later belangrijk werd in het Jaw & Body-archief. De waarde ervan is historisch: een persoon in nood die probeert betekenis te geven aan een moeilijke lichamelijke ervaring en die zoektocht vervolgens omzet in een theorie en een product.

Lezers kunnen daaruit leren hoe belangrijk het is om gehoord te worden, zorgvuldige vragen te stellen en gecoördineerde professionele zorg te zoeken. Ze mogen er niet de belofte aan ontlenen dat één enkele verklaring of apparaat het werk van diagnose en behandeling kan vervangen.