Bu, arşivlenmiş bir birinci şahıs anlatımıdır. Bir kişinin belirtilerini ve deneyimini yorumlayışını anlatır. Tıbbi tavsiye, bir aygıtın hastalığı tedavi edebileceğine dair kanıt ya da profesyonel gözetim olmadan kapanış yüksekliğini değiştirme rehberi değildir. Şiddetli ağrı, kusma, nefes alma güçlüğü, panik belirtileri ve ruh sağlığı sıkıntısı nitelikli tıbbi bakım gerektirir.

Moreno Conte hikâyesini olabilecek en güçlü ifadelerle açıyor: kötüleştiğini hissediyordu ve neler olduğunu anlayan kimseyi bulamıyordu. Onun anlatımında omurga eğriliği ve sindirim sorunlarından paniğe, bitkinliğe ve uykusuzluğa kadar uzanan tanı ve belirtileri sıralıyor. Arşiv, böyle belirtilerin pek çok nedeni olabileceğini ve doğru klinik değerlendirme gerektirdiğini kabul ederken o dönemin yoğunluğunu koruyor.

Çaba artık yardımcı olmadığında

Conte büyürken sporda aktif olduğunu; fakat yirmili yaşlarının başlarında ağrının hareket etmeyi zorlaştırdığını söylüyor. Kendisine daha dik durmasının söylendiğini ve bunu yapmak için çok çabaladığını, ancak alışılmış gelen postüre geri kaydığını hatırlıyor. Yapmak istediği şeyle bedeninin izin verdiği şey arasındaki karşıtlık, hayal kırıklığı ve korku kaynağına dönüştü.

Psikologlara, psikiyatristlere, ortopedi uygulayıcılarına, manuel terapistlere ve osteopatlara gittiğini anlatıyor. Bunların yararsız olduğu yönündeki sonucu onun kişisel deneyimine aittir; bu bakım biçimleri hakkında herkes için geçerli bir yargı olarak okunmamalıdır.

Kişisel bir hipotez

Conte en düşük noktasında yoğun bir kişisel araştırmaya başladı. Kapanışının başına yeterli destek sağlamadığına ve bunun sonucunda oluşan öne doğru baş postürünün omurgasının geri kalanını etkilediğine inanmaya başladı. Daha sonra Rectifier kavramını şekillendiren hipotez buydu.

Archive image from Moreno Conte's personal story

Conte ağzı bir kaldıraç noktası, çeneyi de kafatası için bir destek olarak tanımlıyor. Kendi tasarladığı ağız içi splinti denedikten sonra, hareketi zorlamadan daha dik oturabildiğini hissetmeye başladığını söylüyor. Bunlar onun gözlemleridir; postür ya da omurga değişiminin klinik olarak yerleşmiş bir açıklaması değildir.

Hikâyenin öğretmediği şey

Özgün anlatı, aygıtı aradığı yanıt olarak sunuyor. İngilizce arşiv köken hikâyesini koruyor, fakat onu bir uygulama rehberi olarak yeniden üretmiyor. Kapanış değişiklikleri ve ağız içi aygıtlar gerçek riskler taşıyabilir; uygun niteliklere sahip profesyonellerce planlanmalı, takılmalı ve izlenmelidir.

Conte zaman içinde omurgasının eğrilerinde değişiklikler gördüğünü ve belirli kasların daha az zorlandığını hissettiğini bildiriyor. Kişisel bir öncesi-sonrası algısı, aynı sürecin başka bir kişide gerçekleşeceğini ya da sinir sistemi, sindirim, ruh hâli veya uykuyla ilgili belirtileri giderebileceğini gösteremez.

Anlatım neden korunuyor

Bu anlatım, daha sonra Jaw & Body arşivinde önem kazanan bir yöntemin ardındaki kişisel motivasyonu açıklıyor. Değeri tarihseldir: sıkıntı içindeki bir insanın zor bir beden deneyimini anlamlandırmaya çalışması, ardından bu arayışı bir kurama ve ürüne dönüştürmesi.

Okurlar bundan dinlenilmenin, dikkatli sorular sormanın ve eşgüdümlü profesyonel bakım aramanın önemini çıkarabilir. Tek bir açıklama ya da aygıtın tanı ve tedavi çalışmalarının yerini alabileceği vaadini çıkarmamalıdır.