Bu blog daha önce Amerikalı Ken Lever’ın hikâyesini; TME tedavisi, omuz ve boyun ağrısı ve Starecta aracılığıyla “beyin sisi” deneyimi de dâhil olmak üzere anlatmıştı. Daha sonra bir ALF apareyi ve Myobrace trainer’larıyla deney yapmaya devam etmeye karar verdi; şu anda Starecta’ya dönmüş durumda. Ken artık yayında olmayan kendi blogundaki kısa bir yazıda, konsantrasyon ve onu televizyon karşısında oyalayan şey hakkındaki gözlemlerini anlattı. Aşağıdaki hikâye birinci tekil şahısla anlatılmaktadır.

Fark ettiğim ve çok ilginç bulduğum bir şey, bir kişinin kraniyal bozulmalarını düzeltmenin dikkati nasıl etkilediğiydi. Benim hikâyem yaklaşık olarak şöyle. 2014’ün ortasında “beyin sisi” ve benzeri şeylerle çok kötü bir durumdaydım. Masamda yaklaşık yirmi dakikadan fazla kalamıyordum; sonra kahve almak için kalkıp dolaşıyordum. Buna gerçekten ihtiyacım vardı.

Neredeyse bir yıldır Starecta kullandığım 2015’in sonunda epey doğrulmuştum ve kendimi iyi hissediyordum. Farkına bile varmadan bütün gün masamda çalışabildiğimi hatırlıyorum. Dikkat düzeyim, evde akşam dokuz ya da ona kadar çalışmaya devam edebileceğim durumdaydı.

2017’nin ortasında, bir ALF apareyi ve splint kullanırken — Ken bunlarla bir uzman olmadan kendi başına deney yaptı — vücudum “yeniden buruldu” ve dikkatimin tekrar çöktüğünü hissettim. Tek seferde 45 dakikadan fazla çalışamıyordum ve artık akşamları çalışamıyordum. Bunun yerine gece geç saatlere kadar televizyon karşısında oyalanıyordum.

2017’nin sonunda kapanışımı düzlemek için bir Myobrace trainer kullanmaya başladım ve dikkatimin yeniden iyileşmeye başladığını hissettim. Akşamları tekrar çalışabiliyor ve uzun süre masamda oturabiliyordum.

Kendi deneyimimden gelen bu gözlemler, “tembel” saydığımız insanlar hakkında düşünmeme yol açtı. Gerçekten tembeller mi? Yoksa belki de yalnızca fiziksel olarak “burulmuş” durumdalar mı? Sosyal medyada saatler geçiren insanlar bunu kötü bir alışkanlık yüzünden mi yapıyor? Yoksa hatalı bir kapanış vücutlarını — omurlarını, atardamarlarını ve kaslarını — etkilediği için konsantre olamadıklarından mı yapıyorlar?

Ergenlik yıllarımda ve yirmili yaşlarımın başında bir işkoliktim. Ağır antrenman da yaparken gece yarısına kadar rahatlıkla çalışabiliyordum. Vücudumun bozulduğu birkaç yıl boyunca ortalama bir Amerikalı kadar televizyon karşısında zaman geçirdim. Bunu alışkanlıktan ya da “yaşlanmaya başladığım” için yapmadığımı size tam bir kesinlikle söyleyebilirim. Yalnızca hatalı kapanışımın sonucunda vücudum yanlış işlediği için oldu. Ne fazla ne eksik.