Iedereen die aan dystonie lijdt, heeft minstens één keer gedacht: misschien ben ik behekst, heb ik zo’n slecht karma, of heeft iemand in mijn familie gezondigd. Vanuit die gedachte komt natuurlijk het idee op om naar paragnosten en andere genezers te gaan. Ik heb dat niet alleen gedacht, ik ben ook echt naar zo iemand toe gegaan. Ik denk er liever niet aan terug, maar misschien heeft iemand toch iets aan mijn ervaring en aan mijn observaties van wat er tijdens de ‘behandeling’ van dystonie door paragnosten met het lichaam en de energie gebeurt.

Bijgeloof en geloof in het bovennatuurlijke zijn een Russische nationale eigenschap, en zelfs veel van onze mannen, op wie ‘die onzin niet werkt’, proberen al die ‘duivelse toestanden’ toch te omzeilen en de ‘heksen-tovenaars’ niet voor het hoofd te stoten (voor de zekerheid, je weet maar nooit🙂). Hun gevoel klopt helemaal: ongeacht waar de kracht waarmee deze mensen werken vandaan komt, moet je hen met respect behandelen. En in veel gevallen helpen ze echt. Maar helpen ze ook bij dystonie?

Ik maakte bij toeval kennis met deze wereld, eigenlijk uit wanhoop, want de milde vegetatieve-vasculaire dystonie (VVD) die ik vanaf mijn puberteit als diagnose had gekregen, begon na het trekken van mijn verstandskies en het krijgen van een beugel behoorlijk pijnlijke symptomen te veroorzaken die mijn leven ingrijpend veranderden. Huisartsen vonden werkelijk helemaal niets bij mij en ‘schoven het af’ op mijn psyche. Omdat ook een bezoek aan een psychotherapeut geen enkel resultaat opleverde, begon ik te denken dat ik misschien een of ander slecht karma had en dat het goed zou zijn iemand op te zoeken die verstand had van zulke zaken.

En al snel deed zo’n gelegenheid zich voor. Het ging als volgt: een goede bekende, een volwassen vrouw, noemde terloops een van haar klasgenoten, een krachtige paragnost, die ‘naar Kiev was gehaald’ (Oekraïne) en daar bij een tamelijk serieuze organisatie werkte. Ze zei dat ‘wanneer hij het boze oog verwijdert, de lampen in de kamer al uit elkaar spatten’, en vertelde nog heel wat interessante dingen. Nou, ik greep deze kans. Ik haalde mijn vriendin over om die klasgenoot van haar te bellen, zodat ik langs kon komen. Hij stemde toe. Ik pakte snel mijn spullen en een week later was ik in de hoofdstad Kiev, een stad die ik altijd al had willen bezoeken.

De paragnost bleek een aangename man met diepzwarte ogen. Ik vertelde hem over mijn ellende. Hij zei dat hij eens zo’n geval had gehad: een jongen vertelde een meisje dat hij het uitmaakte, zij keek hem zó aan dat zijn hoofd er al wazig van werd, en daarna begonnen bij hem de symptomen van VVD. De paragnost zei dat hij die jongen had ‘gereinigd’ en dat nu alles goed met hem ging. Ik was dolblij — en daar gingen we. De sessie verliep zo: ik zat op een stoel, de man stond ernaast, we praatten over van alles en nog wat en hij leek helemaal niets te doen. Maar toen ik na de eerste keer bij hem wegging, lichtte ik op als een gloednieuwe lamp. Ik voelde een enorme golf van kracht, er stroomde vuur uit me alle kanten op en mijn ogen brandden.

Zelfsuggestie? Nee, sorry, dit kun je met niets anders verwarren. Iedereen die zo’n toestand heeft meegemaakt zal me begrijpen: een bepaald gevoel van zuiverheid, van ‘kristalglans’ vanbinnen, en krachtig ‘vloeibaar’ vuur. Maar de mensen om mij heen voelden het ook. Terwijl ik naar het hostel ging waar ik verbleef, merkte ik dat ik mensen aantrok alsof ik met honing was ingesmeerd, en dan ook nog voor mensen van alle leeftijden: de een wilde gewoon praten, een ander iets vragen, weer een ander kennismaken. Overal lieten mensen me voorgaan en glimlachten ze naar me. Het verbaasde me totaal niet toen in deze toestand alle gezichten in het minibusje dat bij de halte stopte zich automatisch naar mij toe draaiden. Ik voelde me echt een Prinses, nee — een Koningin! Grapje. Maar er gebeurde duidelijk iets ongewoons!

De paragnost zei: ‘Een week, en dan ben je weer zo goed als nieuw.’ Zo zagen we elkaar iedere dag. Hij propte me in zijn agenda op zijn ‘ministeriedagen’, waarop er vóór mij stoere ooms naar buiten kwamen die door hun bewakers snel uit het gebouw naar zwarte auto’s met geblindeerde ramen werden geleid, terwijl ik, een gewone sterveling, bang was om naar hen te kijken. Wat het geld betreft: daar vroeg ik hem meteen telefonisch naar. De paragnost zei dat het hem niet uitmaakte en dat je in zulke gevallen de genezer moest bedanken — hem op zijn minst een kop thee inschenken, maar hoeveel of wat precies maakte niet uit. Toen ik een keer zag hoeveel de persoon die vóór mij naar buiten kwam had achtergelaten, besefte ik dat ik qua geld een normaal bedrag moest achterlaten. Vooruitlopend op het verhaal: dat heb ik ook gedaan.

Tijdens de sessies merkte ik dat hij vreemde ‘trekkende’ bewegingen bij mijn gezicht maakte (in het gebied waar ik, zoals later bleek, na het trekken van een tand disfunctie van het kaakgewricht had, maar destijds wisten noch ik, en zeker deze man niet, daar iets van). Hetzelfde deed hij bij mijn nek, en hij zei: ‘Daar zit iets hardnekkigs.’ De sessies, waarvan er inmiddels vijf voorbij waren, begonnen me uit te putten: ik kreeg een onaangenaam gevoel van overvulling in mijn hoofd. Maar de paragnost zei dat er ‘blijkbaar nog een week nodig was’. En ik heb er spijt van dat ik niet naar mijn intuïtie heb geluisterd…

Aan het begin van de week daarop leken mijn zenuwen bloot te liggen. Hoewel ik ’s ochtends meer door het mooie, groene Kiev probeerde te wandelen om zoveel mogelijk bezienswaardigheden te bekijken, en na de sessie in slaap viel, merkte ik dat ik steeds prikkelbaarder werd. Ik had het gevoel dat er te veel energie in me zat en dat die niet werd ‘opgenomen’. De genezer zei dat dit zo hoorde: ‘Eerst wordt het slecht, maar daarna wordt het beter.’ Maar ik voelde me werkelijk heel slecht: mijn hoofd zat te vol en leek uit elkaar te barsten. Ik begon te wankelen. Tegen de laatste sessie verkeerde ik al in zo’n ‘zenuw-naakte’ toestand dat ik in het hostel bijna op de vuist ging met een prostituee die om vijf uur ’s ochtends thuiskwam en met de deuren sloeg — nou ja, ik werd eruit gezet 🙂

Ik wist ternauwernood thuis te komen. Dat barstende gevoel in mijn hoofd liet me ongeveer twee maanden niet los en nadat het ‘slecht was geweest’, werd het niet beter… Nou ja, ik had Kiev tenminste gezien en was naar Lysaya Gora geweest (een heuvel voor heksen, waar de beroemde Boelgakov het idee kreeg om zijn ‘De meester en Margarita’ te schrijven) 🙂 Maar serieus: ik had het pijnlijke gevoel van een slang waarin onder enorme druk water werd gepompt, terwijl er een cementen prop in zat, waardoor de wanden van de slang begonnen te scheuren. Deze man probeerde me telefonisch ‘energetisch’ te helpen, maar na tien minuten ‘hulp’ liep mijn hoofd nog verder over. Toen zei hij dat dit ‘hoogstwaarschijnlijk een fysieke blokkade in de nek’ was en dat ik een goede chiropractor moest zoeken. Op de pagina’s van deze blog heb ik al beschreven hoe ik uiteindelijk, opnieuw tegen mijn intuïtie in, op aanraden van artsen een ‘goede’ bottenkraker vond… Luister daarom, lieve vrienden, naar je intuïtie: die liegt nooit!

Zoals ik al in mijn verhaal heb beschreven, ‘stelde’ een chiropractor in het ziekenhuis, zonder het te beseffen, mijn hele lichaam ‘af’ op de stand van de kaak die na het trekken van de tand en het krijgen van een beugel was verschoven. Daardoor raakte de wervelslagader bekneld en verschoof de eerste wervel, de atlas. Diezelfde dag kreeg ik hevige paniekaanvallen. Maar lang daarvoor had ik ‘toevallig’ een heel interessante vrouw uit Sint-Petersburg ontmoet. Ik heb in mijn leven niemand ontmoet die sterker en wijzer was, maar hier sla ik haar verhaal over en zeg ik alleen dat mensen fluisterend over zulke mensen praten. Hoewel niet erg enthousiast, liet ze me soms bij haar langskomen en praatten we ‘over het leven’. Deze vrouw kende die paragnost uit Kiev heel goed en zei dat het van zijn kant ‘een ware executie’ was geweest.

De ontmoeting met de ‘bottenkraker’ vond kort voor haar verjaardag plaats en ondanks mijn toestand belde ik haar om haar te feliciteren. Ze zei dat ik onmiddellijk moest komen. Ik kon het huis niet uit, maar ik kroop erheen. Vanuit de deuropening zei ze dat ze zag wat er met me was gebeurd, en ze zei dat ‘mensen op acht functioneren’ — de meeteenheid is me ontschoten — en dat ik op dat moment vier van die eenheden had. Ze was verbaasd dat ik ‘überhaupt nog op eigen benen stond’. Ook zei deze vrouw dat ik ter hoogte van mijn nek een beknelling had. Toch deed ze terwijl we zaten te praten ‘iets’, en toen ik wegging vroeg ze: ‘Nou, gaat het beter?’ Mijn wangen werden inderdaad roze en ik kreeg meer kracht, net als de eerste keer na die man uit Kiev, maar ’s avonds ‘scheurde’ ik letterlijk…

Het voelde alsof mijn hoofd ieder moment uit elkaar kon barsten en mijn lichaam aan stukken werd gereten. Ik at en sliep sowieso nauwelijks, maar daarna sliep ik twee weken helemaal niet en hakte ik ’s nachts in de frisse lucht mokken kapot op de binnenplaats. Het voelde alsof een enorme energiestroom niet door een of andere ‘cementen’ blokkade in mijn mond en nek kon gaan en daarom terugkeerde naar mijn wervelkolom en die uit elkaar scheurde. Ik voelde hoe mijn ziel als het ware uit mijn lichaam ‘wegvloog’ en ergens vlakbij was. Het leek alsof het ‘gebroken’ lichaam haar niet kon bevatten. Ik leefde op mijn allerlaatste krachten. Ik was niet meer bang voor de dood. Ze leek een bevrijding uit al die kwelling. Maar ik wilde zó graag leven!

Intuïtief dronk ik veel muntthee en… rookte ik. Daarvoor deed ik het eigenlijk alleen zo nu en dan, maar in deze toestand begon ik letterlijk te roken. Oordeel niet: als je in deze toestand verkeerde, zou je me begrijpen. Ik was letterlijk aan het overleven en voelde dat het me op de een of andere manier hielp om vol te houden. Later hoorde ik van een van de genezers dat roken aardt. Het blijkt dat veel genezers daarom na iedere bezoeker roken: ze werken met hoge energieën en roken helpt hen om te aarden. Een ‘toevallige’ ontmoeting wierp licht op mijn toestand, toen ik een oudere vrouw een lift naar haar datsja gaf. Ze zei dat mijn zonnevlecht — het centrum van het leven — sterk verschoven was. Destijds schonk ik geen aandacht aan haar woorden, maar niet zo lang geleden stuitte ik op een interessante illustratie uit het boek van de beroemde kinesioloog W. Schmitt ‘Structural procedures for testing structural faults in term of body chemistry imbalances’, 1984. Hier is ze:

Na het werk van een chiropractor werd één schouder van mij omhooggeklemd en werd mijn lichaam letterlijk als een vod één kant op ‘samengeperst’, zodat ik eruitzag als op de eerste afbeelding. Het is niet verrassend dat bij iemand met een hoofd dat ten opzichte van de centrale aslijn verschoven is en met scoliose, het ‘centrum van het leven’ verschuift. Hoe sterker dit gebeurt, hoe sterker waarschijnlijk ook de energiestroom wordt vervormd door de kanalen die we uit de Chinese alternatieve geneeskunde kennen als acupunctuur, of uit Indiase leerstellingen als nadi. Maar die verbinden ook de ziel met het lichaam! Je kunt zeggen: die gestoorde meid zit met haar esoterische gedoe mijn hoofd op hol te brengen. Misschien heb je wel gelijk, maar sommige onderzoekers zijn ook zulke ‘gekken’ die in de loop van hun werk, of ze dat nu wilden of niet, hetzelfde verband zagen.

Zo heeft professor Giuseppe Stefanelli (RIP), een craniodontist uit Italië, de invloed van het tandheelkundige systeem op de lichaamshouding en daarmee op de emotionele, psychologische en energetische toestand van de mens grondig onderzocht, en presenteert hij zijn observaties op zijn blog. Een van zijn boeken, Sistema stomatognatico nel contesto posturale, bevat een interessante illustratie van de wisselwerking tussen spierketens in het lichaam. Let in de buitenste afbeelding op de structuur van die spierketens. Die herhaalt bijna één op één de structuur van de ‘Indiase’ energiekanalen: de centrale sushumna en de laterale kanalen, de zogenoemde ida en pingala, die je vast meer dan eens op afbeeldingen op internet hebt gezien. En let ook op hun wisselwerking in het gebied van de zonnevlecht!

Vergelijk dat nu eens met deze afbeelding:

Zie je de overeenkomsten? Misschien zijn mijn observaties dus niet zo gek, en houdt de energie bij een verschoven, vervormde lichaamsstructuur eenvoudigweg op normaal door deze kanalen te stromen. Door de verschuiving van het ‘centrum van het leven’ veroorzaakt dat allerlei emotionele en psychische stoornissen bij een mens en in ernstige gevallen zelfs het gevoel ‘niet in’ het lichaam te zijn? Nou, wat voor normaal werkende energiekanalen kun je bijvoorbeeld verwachten bij zo’n lichaamsstructuur?

Maar zelfs ‘lichte’ scoliose verschuift de hele structuur al ten opzichte van de centrale as! En toch nemen paragnosten de ‘behandeling’ op zich van zo iemand bij wie de assen en kanalen op het niveau van de fysieke structuur verschoven zijn, en vullen ze hem met hoge energieën. Dat kun je vergelijken met een afgetrapt wrak met een scheve ophanging en een lekkende tank voltanken met brandstof met een hoog octaangetal. Een korte tijd kun je daardoor ‘met de wind in de haren rijden’ en doen alsof je een Ferrari bent (zoals toen ik me de Prinses-Koningin voelde). Maar zoals het gezegde luidt: ‘Om twaalf uur verandert de koets in een pompoen’, en dan moet je terug naar de ‘fee’ voor een nieuwe portie ‘magie’. Tanken is duur en werkt slechts totdat hoge snelheden het toch al kapotte lichaam van het wrak definitief vernielen en de ‘bestuurder’ er letterlijk uit wordt geslingerd en langs de weg belandt. En de ‘fee’ kan je ook nog ‘op je kop slaan’ wegens ongeoorloofde hulp. Is het daarom niet beter om eerst de natuurkunde te doen, of beter gezegd de biomechanica, zodat je lichaam weer in een ‘werkende’ toestand komt, en pas daarna te experimenteren met verschillende soorten ‘benzine’ en snelheden?

Op de pagina’s van deze blog heb ik al beschreven hoeveel niet-gediagnosticeerde organische oorzaken er bestaan bij de zogenoemde VVD, die artsen óf ‘binnen de normale grenzen’ vinden óf negeren omdat ze geen mogelijkheden hebben om ze te behandelen (terwijl een biomechanische behandeling dit wel aankan). Wanhopige mensen wenden zich daarom tot paragnosten en genezers. Maar zij, die met energie werken, interpreteren lichamelijke letsels — zeker als die niet met het blote oog zichtbaar zijn — op hun eigen manier. Als je atlas ontwricht is, je scoliose hebt, de botten van je schedel uit balans zijn of je kaak vanaf de geboorte of als gevolg van een behandeling van slechte kwaliteit verschoven is, kunnen paragnosten ze niet op hun plaats zetten! Integendeel, een toename van de energie in de energiekanalen van je lichaam, die door de fysieke structuur vervormd zijn, kan de situatie alleen maar verergeren. Dat veroorzaakt het pijnlijke gevoel van een slang die door hoge waterdruk uit elkaar wordt getrokken terwijl hij vanbinnen door een ‘gecementeerde’ blokkade verstopt zit. Misschien houdt het wijze organisme van de VVD-lijder zijn energie niet voor niets op een laag niveau om geen ‘schade’ te veroorzaken?

De Eskimo’s geloven dat de ziel geen lichaam binnengaat voordat ze ervan overtuigd is dat het lichaam waarin ze zal wonen echt sterk is. Daarom krijgt een kind in de oudste tradities ter wereld vaak pas een naam nadat er vanaf de geboorte twee maancycli of een langere periode zijn verstreken, wanneer duidelijk is dat het vlees sterk genoeg is om de ziel te bevatten. Om dezelfde reden zijn veel volken bovendien van mening dat je een kind nooit mag slaan, omdat dit de geest uit het lichaam verdrijft en het zeer moeilijk en langdurig is hem weer naar zijn rechtmatige verblijfplaats terug te brengen. Maar is dat niet precies wat er met een ‘gebroken’ fysiek lichaam gebeurt?

Wat aangeboren of door artsen veroorzaakte verwondingen aan het tandheelkundige apparaat betreft — en daar gaat deze blog over — vond ik een interessante afbeelding op de blog van de eerder genoemde professor Stefanelli. De afbeelding toont het ‘elektrische’ schema van hoe de ‘stroom’ door het menselijk lichaam loopt, en het tandheelkundige systeem is de… ‘schakelaar’! Het is niet moeilijk te raden welke invloed een ‘storing’ op dit niveau op het hele lichaamssysteem kan hebben! Misschien verklaart dit mijn vreemde gevoel van een ‘gecementeerde’ blokkade in de mond en het daarmee verbonden neksysteem, wanneer de paragnost mijn energieniveau verhoogt en die energie ‘terugstuurt’ naar de wervelkolom, die er letterlijk door uit elkaar werd gereten…

Ik blijf me verwonderen over de bouw en wijsheid van ons lichaam, dat naar mijn diepe overtuiging het lichaam van een raket is, vanuit het raam waarvan onze ziel de sterrennacht van de ruimte in kijkt. Maar om met supersnelheden naar de hogere sferen te vliegen, moet dit prachtige, door de natuur geschapen lichaam sterk zijn en moeten de elektrische biocircuits erin perfect werken… Je kunt al het bovenstaande opvatten zoals je wilt. Ik stel een tussenvariant voor: ‘Een sprookje is een leugen, maar er zit een aanwijzing in.’ Ik hoop dat mijn verhaal nuttig was.