Każdy, kto cierpi na dystonię, przynajmniej raz pomyślał, że może ktoś rzucił na niego urok, że ma złą karmę albo że ktoś w jego rodzinie zgrzeszył. Takie myśli w naturalny sposób skłaniają ludzi do rozważenia wizyty u bioenergoterapeutów i innych uzdrowicieli. Ja nie tylko to rozważałam, ale też się do nich zwróciłam. Nie bardzo chcę to wspominać, ale mimo wszystko komuś może się przydać moje doświadczenie i obserwacje tego, co dzieje się z ciałem i energią podczas „leczenia” dystonii przez bioenergoterapeutów.

Ilustracja do sekcji „Dystonia a bioenergoterapeuci: może ktoś rzucił na mnie urok?”

Zabobonność i wiara w zjawiska nadprzyrodzone to rosyjskie cechy narodowe i nawet wielu naszych mężczyzn, na których „te bzdury nie działają”, mimo wszystko stara się omijać całe to „diabelstwo” i nie narażać się „czarownicom i czarownikom” (na wszelki wypadek, nigdy nic nie wiadomo🙂). Intuicja ich nie myli — bez względu na źródło mocy, z którą pracują ci ludzie, trzeba ich traktować z szacunkiem. I w wielu przypadkach naprawdę pomagają. Ale czy pomagają przy dystonii?

Poznałam ten świat przypadkiem, właściwie z rozpaczy, ponieważ łagodna dystonia wegetatywno-naczyniowa (DWN), którą rozpoznano u mnie w okresie dojrzewania, po ekstrakcji zęba mądrości i założeniu aparatu ortodontycznego zaczęła dawać dość bolesne objawy, które radykalnie zmieniły moje życie. Lekarze ogólni nie znaleźli u mnie absolutnie nic i zrzucili wszystko na psychikę, a ponieważ wizyta u psychoterapeuty też nie przyniosła żadnych rezultatów, zaczęłam myśleć, że może mam jakąś złą karmę i dobrze byłoby zwrócić się do kogoś, kto zna się na tych sprawach.

I wkrótce nadarzyła się taka okazja. A było to tak: bliska znajoma, dojrzała kobieta, mimochodem wspomniała o jednym ze swoich kolegów z klasy, silnym bioenergoterapeucie, którego „zabrali do Kijowa” (Ukraina) i który pracuje tam w dość poważnej strukturze, i powiedziała, że „kiedy on zdejmuje urok, w pokoju pękają nawet żarówki”, a także sporo innych ciekawych rzeczy. No to uchwyciłam się tej okazji. Namówiłam znajomą, żeby zadzwoniła do tego kolegi z klasy, abym mogła przyjechać. Zgodził się. Szybko się spakowałam i tydzień później byłam w stołecznym Kijowie, o którego odwiedzeniu zawsze marzyłam.

Bioenergoterapeuta okazał się sympatycznym mężczyzną o głębokich czarnych oczach. Opowiedziałam mu o swoim nieszczęściu, a on powiedział, że miał taki przypadek, kiedy chłopak oznajmił dziewczynie, że z nią zrywa, a ona tak na niego spojrzała, że aż go zamroczyło — potem zaczęły się u niego objawy DWN. Bioenergoterapeuta powiedział, że „oczyścił” tamtego chłopaka i teraz wszystko jest w porządku. Byłam zachwycona — i zaczęliśmy. Seans wyglądał tak: siedziałam na krześle, mężczyzna stał obok, rozmawialiśmy o różnych rzeczach, a on jakby nic nie robił. Ale za pierwszym razem, kiedy od niego wyszłam, rozświetliłam się jak nowiutka żarówka, poczułam ogromny przypływ sił, ogień wylewał się ze mnie na wszystkie strony, a oczy mi płonęły.

Autohipnoza? Nie, przepraszam, tego nie da się z niczym pomylić. Każdy, kto doświadczył takiego stanu, mnie zrozumie — jakieś poczucie czystości „kryształowego blasku” w środku i potężny „płynny” ogień. Zresztą ludzie wokół mnie też to czuli — w drodze do hostelu, w którym mieszkałam, zauważyłam, że ludzie lgną do mnie jak do miodu, i to w każdym wieku — ktoś po prostu chciał porozmawiać, ktoś — o coś zapytać, ktoś chciał się ze mną zapoznać. Wszędzie mnie przepuszczano i się do mnie uśmiechano. Wcale się nie zdziwiłam, kiedy w tym stanie wszystkie twarze w busie, który zatrzymał się na przystanku, automatycznie zwróciły się w moją stronę. Czułam się zupełnie jak Księżniczka, nie — jak Królowa! Żartuję. Ale działo się wyraźnie coś niezwykłego!

Ilustracja do sekcji „Dystonia a bioenergoterapeuci: może ktoś rzucił na mnie urok?”

Bioenergoterapeuta powiedział, że po tygodniu będę „jak nowa”. Tak więc spotykaliśmy się codziennie. Wcisnął mnie w swój grafik „dni ministerialnych”, kiedy przede mną wychodzili mężczyźni, którzy wyglądali na wpływowych, których ochroniarze szybko wyprowadzali z budynku do czarnych samochodów z przyciemnianymi szybami, a ja, zwykła śmiertelniczka, bałam się na nich spojrzeć. Co do pieniędzy — zapytałam go o nie od razu przez telefon, a bioenergoterapeuta powiedział, że nie ma to dla niego znaczenia i że w takich przypadkach uzdrowicielowi trzeba podziękować — choćby nalewając mu herbaty; nieważne, co się daje ani ile. Kiedy jednak raz zobaczyłam, ile zostawiła osoba, która wyszła przede mną, zrozumiałam, że powinnam zostawić przyzwoitą sumę. I od razu zdradzę, że tak zrobiłam.

Podczas seansów zauważyłam, że wykonuje przy mojej twarzy dziwne „wyciągające” ruchy rękami (w okolicy, gdzie, jak się później okazało, mam dysfunkcję stawu skroniowo-żuchwowego po usunięciu zęba, ale wtedy ani ja, ani tym bardziej ten mężczyzna nic o tym nie wiedzieliśmy). To samo robił w okolicy szyi i powiedział: „tu jest coś opornego”. Miałam już wtedy za sobą pięć seansów i zaczynały mnie męczyć — zaczęłam odczuwać w głowie nieprzyjemne przepełnienie. Ale bioenergoterapeuta powiedział, że „widocznie potrzebny jest jeszcze tydzień”. I żałuję, że nie posłuchałam swojej intuicji…

Na początku następnego tygodnia moje nerwy były jakby obnażone i choć rano starałam się więcej spacerować po pięknym, zielonym Kijowie, żeby zobaczyć jak najwięcej zabytków, a po seansie zasypiałam, zaczęłam zauważać narastającą drażliwość. Miałam wrażenie, że jest we mnie za dużo energii i że się nie „przyswaja”. Na to uzdrowiciel powiedział, że tak ma być — „będzie źle, ale potem będzie lepiej”. Ale naprawdę czułam się bardzo źle — głowa była przepełniona i zdawało się, że zaraz pęknie. Zaczęłam się chwiać. Na ostatnim seansie byłam już w takim „nerwowo obnażonym” stanie, że w hostelu omal nie pobiłam się z prostytutką, która, wróciwszy o piątej rano, trzaskała drzwiami — no i mnie eksmitowano 🙂

Ledwo dotarłam do domu. To rozsadzające uczucie w głowie nie opuszczało mnie przez mniej więcej dwa miesiące, a kiedy ta męka w końcu minęła, wcale nie poczułam się lepiej… No cóż, przynajmniej zobaczyłam Kijów i odwiedziłam Łysą Górę (wzgórze czarownic, skąd słynny Bułhakow zaczerpnął pomysł na „Mistrza i Małgorzatę”) 🙂 A mówiąc poważnie, miałam bolesne wrażenie, jakbym była wężem ogrodowym, do którego pod ogromnym ciśnieniem wlewa się wodę, ale w środku tkwi cementowy korek, więc ciśnienie zaczyna rozrywać ścianki węża. Ten mężczyzna próbował mi „energetycznie” pomóc przez telefon, ale po dziesięciu minutach takiej „pomocy” głowa przepełniła mi się jeszcze bardziej. Wtedy ten człowiek powiedział, że „najprawdopodobniej to fizyczna blokada w szyi” i że muszę znaleźć dobrego kręgarza. Na stronach tego bloga już opisywałam, jak w końcu, znowu wbrew swojej intuicji, z polecenia lekarzy znalazłam „dobrego” łamignata… Dlatego, drodzy przyjaciele, słuchajcie swojej intuicji — ona nigdy nie zawodzi!

Ilustracja do sekcji „Dystonia a bioenergoterapeuci: może ktoś rzucił na mnie urok?”

Jak już opisałam w swojej historii, kręgarz w szpitalu, niczego nie podejrzewając, „dopasował” całe moje ciało do położenia żuchwy, która przemieściła się po ekstrakcji zęba i założeniu aparatu ortodontycznego, przez co tętnica kręgowa była uciśnięta, a pierwszy kręg, atlas, przemieszczony. Tego samego dnia zaczęły się u mnie silne ataki paniki. Ale dużo wcześniej „przypadkiem” poznałam pewną bardzo ciekawą kobietę z Sankt Petersburga. Nie spotkałam w życiu nikogo silniejszego i mądrzejszego, ale tu pominę jej historię, mówiąc tylko, że o takich ludziach mówi się szeptem. Choć bez większego entuzjazmu, czasem pozwalała mi do siebie przychodzić i rozmawiałyśmy „o życiu”. Ta kobieta bardzo dobrze znała tamtego bioenergoterapeutę z Kijowa i powiedziała, że z jego strony była to „prawdziwa egzekucja”.

Spotkanie z „łamignatem” odbyło się na krótko przed jej urodzinami i mimo swojego stanu zadzwoniłam, żeby złożyć jej życzenia. Kazała mi natychmiast przyjechać. Nie byłam w stanie wyjść z domu, ale się doczołgałam. Już od progu powiedziała, że widzi, co się ze mną stało, i że „ludzie funkcjonują na ośmiu” (zapomniałam jednostki miary), a ja miałam wtedy cztery takie jednostki. Dziwiła się, że „w ogóle trzymam się na nogach”. Ta kobieta powiedziała też, że mam ucisk na poziomie szyi. Mimo to, kiedy siedziałyśmy i rozmawiałyśmy, zrobiła „coś” i kiedy wychodziłam, zapytała: „No i jak, lżej?”. Policzki rzeczywiście mi się zaróżowiły i poczułam przypływ sił, jak za pierwszym razem po wizycie u tamtego mężczyzny z Kijowa, ale wieczorem czułam się tak, jakby mnie dosłownie „rozrywało”…

Miałam wrażenie, że głowa zaraz pęknie, a ciało rozrywa się na kawałki. I tak prawie nie jadłam ani nie spałam, ale potem przez dwa tygodnie w ogóle nie spałam, chodząc nocami w kółko po podwórku na świeżym powietrzu. Miałam wrażenie, że ogromny strumień energii nie może przejść przez jakąś „cementową” blokadę w ustach i szyi, dlatego wraca do kręgosłupa i go rozrywa. Czułam, że moja dusza jakby „odleciała” z ciała i jest gdzieś obok. Miałam wrażenie, że „zepsute” ciało nie jest w stanie jej pomieścić. Żyłam resztkami sił. Nie bałam się już śmierci. Wydawała się wybawieniem od całej tej męki. Ale tak bardzo chciałam żyć!

Intuicyjnie piłam dużo herbaty miętowej i… paliłam. Właściwie wcześniej paliłam tylko okazjonalnie, ale w tym stanie zaczęłam palić bardzo dużo. Nie oceniaj — gdybyś był w takim stanie, zrozumiałbyś mnie — dosłownie walczyłam o przetrwanie i czułam, że to jakoś pomaga mi się trzymać. Później dowiedziałam się od osoby zajmującej się uzdrawianiem, że palenie uziemia. Okazuje się, że właśnie dlatego wielu uzdrowicieli pali po każdym kliencie — pracują z wysokimi energiami, a palenie pomaga im się uziemić. Światło na mój stan rzuciło też pewne „przypadkowe” spotkanie: podwiozłam starszą kobietę na działkę. Powiedziała, że mój splot słoneczny — centrum życia — jest silnie przemieszczony. Nie przywiązałam wtedy wagi do jej słów, ale niedawno natrafiłam na ciekawą ilustrację z książki słynnego kinezjologa W. Schmitta „Structural procedures for testing structural faults in term of body chemistry imbalances”, 1984. Oto ona:

Ilustracja do sekcji „Dystonia a bioenergoterapeuci: może ktoś rzucił na mnie urok?”

Po pracy kręgarza jeden mój bark się uniósł, a ciało dosłownie jak szmatę „ścisnęło” w jedną stronę — wyglądałam więc bardzo podobnie do postaci na pierwszym rysunku. Nic dziwnego, że u człowieka z głową przesuniętą względem linii środkowej osi i skoliozą „centrum życia” się przemieszcza, a im bardziej to się dzieje, tym zapewne bardziej zniekształcony jest przepływ energii przez kanały, które znamy z chińskiej medycyny alternatywnej jako kanały akupunktury, a z nauk indyjskich — jako nadi. A przecież one także łączą duszę z ciałem! Możesz powiedzieć: „Co ta wariatka wygaduje z całym tym swoim ezoteryzmem?”. I może będziesz mieć rację, ale niektórzy badacze też są takimi „wariatami”: w trakcie swojej pracy, chcąc nie chcąc, dostrzegli ten sam związek.

Na przykład profesor Giuseppe Stefanelli (RIP), kraniodonta z Włoch, gruntownie zbadał wpływ układu stomatognatycznego na postawę ciała, a więc i na stan emocjonalny, psychiczny i energetyczny człowieka, i przedstawia swoje obserwacje na swoim blogu. W jednej z jego książek, Sistema stomatognatico nel contesto posturale, znajduje się ciekawa ilustracja współdziałania łańcuchów mięśniowych w ciele. Na skrajnym obrazie zwróć uwagę na budowę tych łańcuchów mięśniowych, niemal jeden do jednego powtarzającą budowę „indyjskich” kanałów energetycznych — centralnego suszumny i bocznych, tak zwanych idy i pingali, które nieraz mogły ci mignąć na obrazkach w internecie. I zwróć też uwagę na ich współdziałanie w okolicy splotu słonecznego!

Ilustracja do sekcji „Dystonia a bioenergoterapeuci: może ktoś rzucił na mnie urok?”

A teraz porównaj z tym obrazkiem:

Ilustracja do sekcji „Dystonia a bioenergoterapeuci: może ktoś rzucił na mnie urok?”

Widzisz podobieństwo? Może więc moje obserwacje nie są takie szalone i przy przemieszczonych i zniekształconych strukturach ciała energia w tych kanałach po prostu przestaje normalnie krążyć, co wywołuje u człowieka różne zaburzenia emocjonalne i psychiczne z powodu przemieszczenia „centrum życia”, a w ciężkich przypadkach — także poczucie „nieobecności” w ciele? No bo jakiej normalnej pracy kanałów energetycznych można oczekiwać na przykład przy takiej budowie ciała?

starecta.com
starecta.com

A przecież nawet „mała” skolioza już przesuwa całą strukturę względem osi centralnej! A bioenergoterapeuci podejmują się „leczenia” takiego człowieka z osiami i kanałami przesuniętymi na poziomie struktury fizycznej i napełniają go wysokimi energiami, co można porównać do zatankowania zdezelowanego gruchota z krzywym zawieszeniem i dziurawym bakiem wysokooktanowym paliwem. Na krótko pozwoli ci to „pojeździć z wiatrem we włosach” i udawać, że jesteś Ferrari (jak wtedy, gdy czułam się jak Księżniczka-Królowa). Ale, jak to mówią, „o dwunastej kareta zamienia się w dynię” i trzeba wracać do „wróżki” po kolejną porcję „magii”. Te dolewki są drogie i będą trwać tylko do czasu, aż duże prędkości ostatecznie rozbiją i tak już zdezelowaną karoserię gruchota, a „kierowca” dosłownie wyleci z niej na pobocze. A „wróżka” może jeszcze „dostać po głowie” za udzielanie nieuprawnionej pomocy. Czy więc nie lepiej najpierw zająć się stroną fizyczną, a ściślej biomechaniką, żeby doprowadzić swoje ciało do stanu „sprawności”, a dopiero potem eksperymentować z różnymi rodzajami „benzyny” i prędkościami?

Na stronach tego bloga już opisywałam, jak wiele nierozpoznanych przyczyn organicznych kryje się za tak zwaną DWN, które lekarze albo uważają za „mieszczące się w normie”, albo ignorują, bo nie mają możliwości ich leczenia (z czym radzi sobie leczenie biomechaniczne). Zdesperowani ludzie zwracają się więc do bioenergoterapeutów i uzdrowicieli. Ale ci, pracując z energią, interpretują urazy fizyczne po swojemu, zwłaszcza te niewidoczne gołym okiem. Jeśli masz zwichnięty atlas, skoliozę, zaburzoną równowagę kości czaszki, żuchwę przemieszczoną od urodzenia albo w wyniku niskiej jakości leczenia — bioenergoterapeuci nie będą w stanie postawić tego na miejsce! Przeciwnie, zwiększenie energii w kanałach energetycznych twojego ciała, zniekształconych przez strukturę fizyczną, może tylko pogorszyć sytuację, wywołując bolesne wrażenie, jakby ciało było wężem zatkanym od środka „zacementowaną” blokadą i rozrywanym przez wysokie ciśnienie wody. Może to nie bez powodu mądry organizm dystonika utrzymuje swoją energię na niskim poziomie, żeby „nie zaszkodzić”?

Ilustracja do sekcji „Dystonia a bioenergoterapeuci: może ktoś rzucił na mnie urok?”

Eskimosi wierzą, że dusza nie wciela się w ciało, dopóki nie upewni się, że ciało, w którym ma zamieszkać, jest naprawdę wytrzymałe. Właśnie dlatego w najstarszych tradycjach świata dziecku często nie nadaje się imienia, dopóki od narodzin nie miną dwa cykle księżycowe albo dłuższy okres, kiedy staje się jasne, że ciało jest dość silne, by pomieścić duszę. Ponadto z tego samego powodu wiele ludów uważa, że dziecka nigdy nie wolno bić, bo to wypędza ducha z ciała, a przywrócenie go do prawowitego miejsca jest bardzo trudną i długą sprawą. Ale czy nie to właśnie dzieje się z „zepsutym” ciałem fizycznym?

Co do wrodzonych lub nabytych z winy lekarzy urazów układu stomatognatycznego, o których jest ten blog, znalazłam ciekawy obraz na blogu wspomnianego profesora Stefanelliego. Rysunek przedstawia „elektryczny” schemat przepływu „prądu” w ludzkim ciele, a układ stomatognatyczny jest jego… „włącznikiem”! Nietrudno się domyślić, jak „awaria” na tym poziomie może wpłynąć na cały organizm! Być może to wyjaśnia moje dziwne odczucia „zacementowanej” blokady w ustach i w powiązanych z nimi strukturach szyi, kiedy bioenergoterapeuta zwiększał poziom mojej energii, a ta „wracała” do kręgosłupa, który był dosłownie rozrywany…

Ilustracja do sekcji „Dystonia a bioenergoterapeuci: może ktoś rzucił na mnie urok?”

Nie przestaję podziwiać budowy i mądrości naszego ciała, które, w moim głębokim przekonaniu, jest korpusem rakiety, z której okna nasza dusza wygląda w gwiaździstą noc kosmosu. Ale żeby lecieć w wyższe sfery z ogromnymi prędkościami, to piękne ciało, stworzone przez naturę, musi być mocne, a elektryczne bioobwody w jego wnętrzu muszą działać bez zarzutu… Wszystko powyższe możesz odbierać, jak chcesz. Proponuję wersję pośrednią — „bajka kłamie, ale jest w niej wskazówka”. Mam nadzieję, że moja historia okazała się pomocna.

Ilustracja do sekcji „Dystonia a bioenergoterapeuci: może ktoś rzucił na mnie urok?”

Karma i choroba. Dusza i ciało: teoria i praktyka — tutaj.


__________________________