Kiedy kobieta zauważa, że owal jej twarzy nie jest już tak wyraźny jak kiedyś, zaczyna myśleć o wizycie u kosmetologa albo chirurga plastycznego. Chirurgia rzeczywiście świetnie odmładza twarz o 5–10 lat, a nawet więcej. Ale mało kto zwraca uwagę na to, że stan skóry i owal twarzy zależą nie od wieku ani przeżytych dramatów, ale bezpośrednio… od budowy układu czaszkowo-żuchwowego i od zgryzu. Nawet jeśli ktoś o tym pomyśli, nie jest pewien, czy istnieje metoda korekty tego układu. A jednak ona istnieje.

W praktyce międzynarodowej ta metoda nazywa się ortodoncją ALF; w naszym kraju ten kierunek reprezentuje ortokraniodoncja, która przyciąga coraz więcej uwagi i zajmuje się głównie leczeniem złożonych przypadków dysfunkcji stawu skroniowo-żuchwowego i korektą zgryzu. Ale „dodatkowe” efekty tej techniki widoczne w wyglądzie twarzy są tak zdumiewające, że po prostu nie sposób ich nie zauważyć i, nie wierząc własnym oczom, zignorować tego, co się zobaczyło.

Oczywiste i niewiarygodne

Kolaż: dwa zdjęcia zębów u góry i dwa portrety kobiety od przodu na dole.
Praca A. Savinova

Trudno uwierzyć, że te dwa zdjęcia pacjentki dzielą tylko cztery miesiące i że w tym przypadku nie było żadnej interwencji chirurgicznej. Oczywiście to skrajny przypadek przemieszczonych od urodzenia szczęki i kości twarzy, ale bardzo wymownie ilustruje on możliwości ortokraniodoncji. Jakimi jednak narzędziami ortokraniodoncja to osiąga i czym w ogóle jest?

Ortokraniodoncja to nowe interdyscyplinarne podejście w stomatologii, które powstało na styku ortodoncji, osteopatii, medycyny manualnej, ortopedii i całego szeregu innych dziedzin medycyny. Obszarem ich przecięcia w tej dyscyplinie naukowej są głowa, twarz i szyja. Ortokraniodoncja opiera się na postulacie, że czaszka nie jest monolitycznym układem, w którym ruchoma jest tylko żuchwa, lecz składa się z ruchomych struktur czaszkowych, które można zrównoważyć bez interwencji chirurgicznej.

Osiąga się to za pomocą specjalnego ortodontycznego aparatu ALF, który zmienia położenie górnej szczęki oraz kości twarzy i czaszki, a także specjalnych urządzeń do repozycjonowania żuchwy i określonych technik osteopatycznych. Twórca ortokraniodoncji w naszym kraju, dr A. O. Savinov, jest przekonany, że zrozumienie biomechaniki czaszki w połączeniu ze stosowaniem specjalnie zaprojektowanych aparatów ortodontycznych to niezwykle ekscytujący i innowacyjny kierunek rozwoju ortodoncji, który pozwala na niechirurgiczną korektę struktur twarzy w zakresie uważanym obecnie za niemal niemożliwy.

Dwa portrety kobiety z różnymi wyrazami twarzy i fryzurami; na dole widoczne są blade oryginalne podpisy.
Praca A. Savinova

Znaczenie symetrii

Ortodoncja ALF przywraca twarzy równowagę i symetrię, o której znaczeniu dla postrzegania atrakcyjności tyle się dyskutuje w internecie. Ale w tym przypadku symetria jest ważna z punktu widzenia funkcji mięśni twarzy. W stanie asymetrii mięśnie po jednej stronie twarzy, szczęki i czaszki jako całości się wydłużają, a ich „partnerzy” po drugiej stronie skracają. Co więcej, to samo dzieje się ze wszystkimi mięśniami antagonistycznymi w całym kompleksie szczękowo-twarzowym. Łatwo sobie wyobrazić, jak z czasem taka nierównowaga coraz bardziej utrudnia ich pracę i dostarczanie składników odżywczych do mięśni i skóry, powodując lekki ucisk na naczynia krwionośne, w tym naczynia włosowate w tej okolicy, a jednocześnie utrudniając usuwanie tymi samymi drogami toksyn gromadzących się w skórze i mięśniach twarzy.

Symetria: dlaczego tak za nią szalejemy i jak ją osiągnąć — tutaj.

Jak zły zgryz postarza

Dwa zdjęcia kobiety z profilu, w różnym ubraniu i oświetleniu.
Przed i po; praca A. Savinova

Ale to jeszcze nie wszystko. Zgryz jest kluczem do całego tego układu, ponieważ w najbardziej bezpośredni sposób wpływa na strukturę czaszkowo-żuchwową. Zły zgryz dodaje twarzy nie tylko zmarszczek, ale i lat. Z powodu związanego z wiekiem starcia zębów, niskiej jakości leczenia ortodontycznego albo protetycznego (a często od urodzenia) żuchwa cofa się. Środkowe piętro twarzy wydłuża się wtedy i spłaszcza, a dolna część staje się nieproporcjonalnie mniejsza i węższa. W takim przypadku pod wpływem grawitacji twarz znacznie szybciej „opada” w dół i pojawiają się bruzdy nosowo-wargowe (widzimy to na zdjęciu powyżej, na którym pacjentka jest przed leczeniem, a także zmianę owalu twarzy po nim).

Co więcej, mięśnie w asymetrycznym położeniu tworzą „krzywy” uśmiech, bo nadmiernie się napinają, kiedy człowiek próbuje się uśmiechnąć. Powstają przez to napięte pasma w mięśniach twarzy, co szybciej prowadzi do zmarszczek wokół oczu, na czole i wokół nosa. Właśnie dlatego, choćby chirurg plastyczny czy kosmetolog był nie wiem jak zręczny, wiele problemów nie znika: mięśnie nadal się napinają i zmarszczki pojawiają się znowu. Dzieje się tak właśnie z powodu napiętych pasm tworzonych przez asymetrycznie pracujące mięśnie.

Cztery zdjęcia kobiety: portrety od przodu i widoki z profilu w dwóch rzędach.
Górny rząd przed leczeniem, dolny po nim; praca Dave’a Singha

Znaczenie szerokości górnej szczęki

Bardzo często opisany wyżej problem pojawia się też u młodych, pięknych pacjentek po założeniu aparatu ortodontycznego. Skarżą się, że ich twarz się wydłużyła i zwęziła, a policzki się „zapadły”. Chodzi o to, że niskiej jakości leczenie ortodontyczne często zwęża górną szczękę, przez co środkowa część twarzy się wydłuża, „zapada” i spłaszcza. W ortokraniodoncji ten problem rozwiązuje się przez poszerzenie górnej szczęki, co unosi środkową część twarzy i sprawia, że kości policzkowe stają się wysokie. W większości przypadków ten efekt w połączeniu ze zrównoważeniem położenia żuchwy natychmiast „ściera” z twarzy pacjentki mniej więcej dziesięć lat i bruzdy nosowo-wargowe.

Kolaż: dwa wewnątrzustne zdjęcia górnych zębów i dwa kobiece profile z czarnymi paskami na oczach; niebieska linia i napis 38-42 mm.Tekst na archiwalnej ilustracji: Od lewej do prawej:; Przed; Po; 38-42 mm
Praca Dave’a Singha

Aby zrozumieć, jak działa ortokraniodoncja, trzeba pojąć, że traktuje ona układ czaszkowo-żuchwowy jak ramę z rozpiętym na niej płótnem (mięśniami i skórą). To właśnie od równowagi i symetrii ramy zależy, czy to płótno na niej „wisi”, czy jest mocno napięte. Tym samym tłumaczy się zdumiewający efekt leczenia pacjentki, której zdjęcie widnieje w nagłówku tego artykułu. Przed leczeniem przednia część jej czaszki była przesunięta w jedną stronę, a tylna w drugą (co widzimy na obrazie poniżej). Ta częsta deformacja bardzo często jest wywołana urazem porodowym, a nawet nieprawidłowym ułożeniem płodu przed porodem. Ortokraniodoncja „po prostu” koryguje „ramę” i dzieje się „zwyczajny cud”…

Kolaż: zdjęcie rentgenowskie czaszki, twarz z uniesioną brodą i czarnym paskiem na oczach, dwa portrety od przodu i czerwone strzałki.
Praca A. Savinova

Maxilla: kość piękna, czyli wszystko o górnej szczęce — tutaj.

Ortokraniodoncja: filozofia i podstawowy algorytm leczenia — tutaj.
_______________