Ten artykuł nie jest naukowy. Chcę w nim jedynie podzielić się swoimi obserwacjami „zachowania” tętnic kręgowych przy zmianie położenia głowy i szyi; wnioski zostawiam tobie. Czy w takim przypadku znika ucisk tętnic kręgowych przez głębokie mięśnie szyi i w okolicy podobojczykowej, czy ich średnica wraca do normy po usunięciu tego ucisku i jak prostowanie postawy wpływa na cały ten proces — myślę, że wiele osób chętnie by to zrozumiało.
Eksperymentalne rezultaty Starecty i ortokraniodoncji

Na tym blogu opisałam już biomechaniczną zasadę metody prostowania kręgosłupa Starecta i oszałamiające możliwości ortokraniodoncji. Niestety w internecie jest bardzo mało relacji osób, które przeszły leczenie tą drugą metodą; udało mi się porozmawiać tylko z kilkoma takimi pacjentami (to było trzy lata temu; teraz mam już co najmniej kilkadziesiąt takich relacji). Podejrzewam, że to dlatego, że człowiek, który wydostał się z piekła i cieszy się długo wyczekiwanym, okupionym cierpieniem poczuciem zdrowia, chce jak najszybciej o tym wszystkim zapomnieć i nie ma już ochoty przesiadywać w internecie; swoją rolę odgrywa też przesądność rosyjskiego charakteru (sama taka jestem). Obcokrajowcy są jednak pod tym względem bardziej otwarci, a metoda Starecta jest obecnie bardziej znana na świecie.
Śledząc relacje osób stosujących Starectę, nie mogę nie podzielić się obserwacjami dotyczącymi efektów tej metody u ludzi z objawami typowymi dla zespołu tętnicy kręgowej: zawrotami głowy, przewlekłym zmęczeniem, brakiem koncentracji, potrzebą bardzo długiego snu i „mgłą mózgową”. Trzeba zaznaczyć, że na ogół nie badają oni swoich tętnic kręgowych, ponieważ lekarze na całym świecie mają trudności z diagnozowaniem zespołu tętnicy kręgowej i zespołu górnego otworu klatki piersiowej (tak, pacjenci z obszaru postradzieckiego nie są pod tym względem osamotnieni). Z reguły tym pacjentom, tak jak naszym, przepisuje się masaże, fizjoterapię, leki rozluźniające mięśnie i tak dalej. Wysyła się ich też do psychologów. Ale po pierwszych dniach stosowania tej eksperymentalnej metody zwykle piszą coś takiego:

Dziś mój pierwszy dzień ze starecta rectifier…. Na co dzień towarzyszy mi lęk od rana do wieczora, ból szyi i tyłu głowy, uczucie ucisku w głowie, skrajne zmęczenie, brak równowagi/ zawroty głowy, drętwienie prawej ręki i dłoni, słaby wzrok i czarne plamy w prawym oku, drgawki, mrowienie w całym ciele, przechodzące przez ciało wstrząsy jak od prądu, dzwonienie w prawym uchu, bełkotliwa mowa… Odprowadziłam córkę do szkoły, kiedy wróciłam do domu, byłam już cała spocona, silny lęk… silny ból głowy i dwa razy prawie upadłam. O 10 rano włożyłam rectifier….. 30 min po włożeniu - poczułam, jakby moje prawe ucho się otworzyło, dziwne uczucie, ale dobre. Po godzinie zauważyłam, że chodzę bez uczucia, że zaraz upadnę. Poszłam do szkoły - bez lęku, bez uczucia, że upadnę, bez zawrotów głowy… Godzinę temu zorientowałam się, że dziś nie wzięłam leków przeciwbólowych :) Mogę ruszać głową bez strasznego bólu. Jest 9 wieczorem, a ja wciąż nie śpię - zwykle o 18:30 ledwo doczołguję się do łóżka…
Albo:

Dzień 2 i już czuję efekty. W oba poranki miałam wrażenie, że moje plecy zostały porządnie rozciągnięte. Szyja jest mniej spięta. A wszystko od tułowia w górę wydaje się luźniejsze…
Podobny efekt pojawia się przy stosowaniu technik ortokraniodontycznych (choć nie od razu). Ale co dzieje się przy tym z szyją, kręgami i tętnicami kręgowymi? Dlaczego ludzie natychmiast odczuwają rezultaty? Aby odpowiedzieć na to pytanie, sięgnijmy do odrobinę „nudnej” teorii.
Zespół tętnicy kręgowej, szczelina mięśni pochyłych i górny otwór klatki piersiowej

W swoich, bez przesady, wspaniałych pracach „Niewydolność kręgowo-podstawna” i „Zespół górnego otworu klatki piersiowej”, które wielu z nas dobrze zna, litewski chirurg naczyniowy Povilas Pauliukas opisuje ucisk tętnicy kręgowej przez głębokie mięśnie szyi (zwłaszcza mięśnie pochyłe), a także ucisk tętnicy podobojczykowej między mięśniem pochyłym przednim a środkowym (zespół mięśni pochyłych) i ucisk tej samej tętnicy w szczelinie żebrowo-obojczykowej (zespół górnego otworu klatki piersiowej). W tych przypadkach proponuje operację, która usuwa ucisk. Jednocześnie Povilas Pauliukas pisze też, że przyczyną ucisku tętnicy w zespole górnego otworu klatki piersiowej może być zła postawa, ponieważ zmniejsza ona przestrzeń między obojczykiem a pierwszym żebrem. Jak widzimy na animacji poniżej, przy złej postawie to zjawisko rzeczywiście występuje. Co więcej, im wyraźniejsza hiperlordoza szyjna i kifoza piersiowa, tym mniej miejsca zostaje między obojczykiem a pierwszym żebrem.

Nietrudno zgadnąć, co dzieje się w tej sytuacji z tętnicami podobojczykowymi. Być może wyjaśnia to również ucisk tętnic kręgowych w miejscu ich odejścia w dolnej części szyi. Ale co dzieje się z kręgami i mięśniami szyi przy złej postawie i utracie pionowego położenia czaszki?


W swojej pracy o niewydolności kręgowo-podstawnej Povilas Pauliukas pisze, że problemy z tętnicami kręgowymi mogą być wrodzone albo nabyte. Nabyte mogą być nawet pętle tętnic kręgowych, ponieważ z wiekiem szyja człowieka się skraca, a tętnice kręgowe wydłużają, zwłaszcza przy podwyższonym ciśnieniu krwi, które je rozciąga; w takim przypadku zaginają się i skręcają w pętlę. Dalej dr Pauliukas podaje w książce przykład węża i tego, jak działa na niego ciśnienie wody. Co więcej, pisze, że wraz ze starzeniem się (tu ma wyraźnie na myśli skracanie się szyi — jej mięśni, osiadanie kręgów i zjawiska osteochondrozy) tętnica kręgowa może zostać uciśnięta wewnątrz kostnego kanału przez kostne wyrośla, osteofity.
Twórcy metody Starecta, która równoważy położenie głowy i kręgosłupa, zauważyli, że kiedy czaszka opada do przodu, mięśnie szyi z tyłu się skracają, a z przodu wydłużają, i to zjawisko można zaobserwować także u młodych ludzi.

Ta zmiana prawidłowego położenia i prawidłowej długości mięśni daje wiele do myślenia, zwłaszcza że dr Pauliukas pisze, iż do najczęstszych przyczyn ucisku tętnicy kręgowej należy ucisk przez głębokie mięśnie szyi.
Perspektywy

Być może rozluźnienie mięśni szyi, o którym wspomina wiele osób leczących się metodą Starecta lub technikami ortokraniodontycznymi, pomaga stworzyć przestrzeń potrzebną do przejścia tętnic kręgowych i to właśnie stoi za wciąż niezbadanym efektem tych technik równoważenia czaszki i kręgosłupa? Być może ten rezultat osiąga się przez wyprostowanie głowy, a tym samym poprawę struktury odcinka szyjnego kręgosłupa i normalizację długości mięśni szyi? To zjawisko bez wątpienia zasługuje na dalsze badania naukowe. Jak już mówiłam, niestety z powodu niezrozumienia tego problemu ani pacjenci, ani specjaliści od ortokraniodoncji na ogół nie wykonują badań tętnic kręgowych przed leczeniem metodą Starecta i po nim. Jedynym wyjątkiem, o czym wspominałam, opisując moją historię, był włoski profesor Stefanelli, który udokumentował odbarczenie tętnicy kręgowej pacjenta po leczeniu.
W swoich pracach Povilas Pauliukas pisze o przywróceniu prawidłowej średnicy tętnicy kręgowej po jej odbarczeniu. Czy to może wyjaśniać, dlaczego pacjenci leczeni ortokraniodoncją i metodą Starecta całkowicie uwalniają się od objawów typowych dla zespołu tętnicy kręgowej — „mgły mózgowej”, zawrotów głowy, nudności i wymiotów, przewlekłego zmęczenia, depresji i takich zaburzeń psychicznych jak depersonalizacja i derealizacja? (Wyraźnymi przykładami są Ken Leaver i Hiszpan Marcello Mazza.) W tych przypadkach odbarczenie tętnic kręgowych następuje jednak jako „dodatkowy bonus” normalizacji całej struktury czaszkowo-żuchwowej i szyjnej, a nie w wyniku operacji.
Bez wątpienia te rezultaty uzyskane metodami eksperymentalnymi wymagają badań klinicznych i być może te informacje przydadzą się osobom, które rozważają operację tętnicy kręgowej. Nie ma wątpliwości, że takie operacje są konieczne w przypadkach poważnych patologii tętnic kręgowych, na przykład wysokiego wejścia do kostnego kanału odcinka szyjnego kręgosłupa, krętości, obecności żeber szyjnych i w wielu innych przypadkach. W żadnym razie nie chcę umniejszać pracy chirurgów naczyniowych, bo ich badania i wyniki operacji stanowią ogromny przełom w medycynie; ale może dziś powinniśmy wznieść się o poziom wyżej i spojrzeć na ludzkie ciało jako całość i na wzajemne powiązania wszystkich jego struktur?
P.S. Ten artykuł powstał trzy lata temu i przez ten czas, w rozmowach z moimi czytelnikami, odkryliśmy, że mewing bardzo pomaga w rozwiązaniu tego problemu, ponieważ kości twarzy przesuwają się do bardziej poziomego położenia. Więcej możesz o tym przeczytać na przykład tutaj.
Anomalia Kimmerlego, zespół tętnicy kręgowej i szczęka — tutaj.
Jak wyprostować kręgosłup: metoda Starecta — tutaj.
2 komentarze
Zadaj uważne pytanie lub dodaj przydatny kontekst. Nowe komentarze są sprawdzane przed publikacją.