Dziś Ilaria jest zupełnie innym człowiekiem i wreszcie czuje się normalnie emocjonalnie i fizycznie. A jeszcze dwa lata temu cierpiała z powodu następujących objawów: silnych bólów głowy, neuralgii, problemów z oczami, zapalenia spojówek, trudności z oddychaniem przez nos, zmian skórnych o charakterze egzemy, tachykardii, bólu pleców, przepukliny rozworu przełykowego, zgagi, bólu kolan, drżenia, nawracającej opryszczki, krwawień z nosa, krótkowzroczności, płaskostopia, problemów jelitowych i krążeniowych oraz uczucia zimna (zwłaszcza w nogach). Jak wyszła z tego stanu, opowiada poniżej sama, w pierwszej osobie.

Z piekła do nieba

Miałam siedemnaście lat, kiedy pewnej nocy obudziłam się z bólu — i od tamtej pory zaczęło się piekło. Po tej udręce przyszło wiele bolesnych objawów. Najpierw zaczęłam budzić się w nocy z bólem głowy i szyją tak sztywną, że nie mogłam nawet odwrócić głowy. Zaczęłam czuć się słaba i dużo czasu spędzałam w łóżku. Z czasem przyszły skrajnie silne bóle głowy, zawroty głowy i depresja.

Było ze mną coraz gorzej. Coś tak prostego jak stanie wywoływało bóle głowy przez całą dobę. Zaczęły mnie dręczyć neuralgia, zapalenie spojówek i ból zębów; coś stało się z moim nosem — nie mogłam przez niego oddychać — a na skórze pojawiła się egzema. Zaczęły się też tachykardia, drżenie i problemy z krążeniem. Nie mogłam otworzyć ust: żuchwa mi się zablokowała. Ledwo mogłam przełykać. Samo wstanie wymagało ode mnie ogromnego wysiłku. Byłam zmuszona odejść z pracy. Nagle problemem stały się nogi: czułam ból, czerwieniały, a stopy ciągle mnie piekły.

Straciłam zdolność zarabiania na życie jak inni normalni ludzie. Nie miałam nawet siły otworzyć butelki. Pojawiły się też problemy ginekologiczne i hormonalne: zaczęłam cierpieć na brak miesiączki. Bałam się, że to jakaś choroba autoimmunologiczna, więc zrobiłam kilka badań i byłam u kilku lekarzy. Reumatolog przepisał mi Xanax i Fans. Ale pierwszy lek działał na mnie dziwnie i niczego nie rozwiązał. Próbowałam leków rozluźniających mięśnie, które w niczym mi nie pomogły. Później poszłam do kardiologa, który zdiagnozował niedociśnienie i tachykardię zatokową. Zrobiłam zdjęcia rentgenowskie i rezonans magnetyczny szyi i miednicy, ale stwierdzono jedynie lordozę szyjną i kilkumilimetrową asymetrię miednicy, których nie uznano za istotne. Powiedziano mi, że nie ma się czym martwić — każdy jest asymetryczny. Wysłano mnie więc do psychologa i powiedziano, że wszystkie moje problemy są wynikiem somatyzacji lęku.

Ostatecznie wizyty u psychologa okazały się bezużyteczne — pieniądze dosłownie wyrzucone w błoto. Tak samo było z usługami ortopedy, fizjoterapeuty, neurologa i osteopaty. Aż pewnego pięknego dnia lekarz powiedział mi, że wszystkie moje problemy mogą wynikać z nieprawidłowego zgryzu. Od tamtej pory przeczesałam całe Włochy w poszukiwaniu dentystów, w tym słynnych gnatologów i chirurgów szczękowo-twarzowych. Rozważałam nawet operację ortognatyczną. Potem zaczęłam wydawać tysiące euro na leczenie ortodontyczne i bardzo drogą korektę zgryzu. W końcu, kiedy miałam dwadzieścia sześć lat, po wydaniu tych wszystkich pieniędzy, mój nowy zgryz rozwiązał jedynie problem bólów głowy. Niezbyt dobry wynik!

Byłam zdesperowana i zaczęłam przeglądać informacje w internecie. Znalazłam tam przekonujący sposób równoważenia ciała: Starectę. Na początku myślałam, że to kolejna bezużyteczna terapia, której celem jest wyciąganie pieniędzy od zdesperowanych ludzi. Ale skoro wypróbowałam już wszystko, nie miałam nic do stracenia. Bez entuzjazmu włożyłam szynę do ust i nagle zaczęła się prawdziwa poprawa, a wraz z nią odczucia, jakich nigdy w życiu nie doświadczyłam. Co dwa tygodnie korygowałam szynę.

Już po kilku miesiącach mogłam powiedzieć, że metoda dobrze działa. Ale nadal bolały mnie plecy. Modyfikowanie szyny stało się moją obsesją. Coraz bardziej podwyższałam szynę i skupiałam się na podnoszeniu tylnej części żuchwy. Przyjaciele i rodzina myśleli, że zwariowałam. Godzinami próbowałam zrozumieć, jak działa szyna, a przede wszystkim słuchałam swojego ciała. Miałam obsesję na punkcie symetrii i badałam każdą część twarzy i ciała: wyżej położone oko, linię ust, krótszą nogę…

Dużo eksperymentowałam i zrozumiałam, że muszę zwiększyć wysokość dużych zębów położonych najbardziej z tyłu. W rzeczywistości moja żuchwa była asymetryczna. W końcu dopiero podwyższenie szyny sprawiło, że zaczęłam się dobrze czuć. Skrócona była prawa strona, więc zaczęłam bardziej podwyższać szynę w tej okolicy, przesuwając żuchwę w przeciwną stronę (Ilaria była jedną z pionierek metody, ale obecnie opracowano jasną metodykę i rejestrację nowego zgryzu — przyp. tłum.). Było to trudne ze względu na cechy moich zębów, które były niskie, więc musiałam dodatkowo zwiększać wysokość szyny. Ku mojemu zaskoczeniu odkryłam, że niezdrowe przechylenie głowy i miednicy znacznie się zmniejszyło.

Gdy minęło więcej czasu, poranny ból w całym ciele ustąpił i mogłam z łatwością zaczynać dzień. Jakie to było cudowne! Kolejną niespodzianką było to, że moje hormony znów zaczęły działać, a skóra stała się piękna i promienna. Od tamtej pory ani razu nie krwawiłam z nosa, a cała egzema na dolnej części szczęki zniknęła. Dziś jestem zupełnie innym człowiekiem i czuję się dobrze emocjonalnie i fizycznie.

Fotografia źródłowa towarzysząca relacji Ilarii

Jak wyprostować kręgosłup: metoda Starecta — tutaj.
_________________
Oryginalny artykuł znajduje się na www.starecta.com