Szukając organicznych przyczyn swoich objawów, wiele osób cierpiących na dystonię wegetatywno-naczyniową (DWN) przechodzi badania dosłownie „od stóp do głów”, a jednak wszystko okazuje się „w normie” i pacjenta odsyła się do psychoterapeuty. Lekarze często nie potrafią jednak zdiagnozować szeregu zmian organicznych wywołujących te objawy; a nawet jeśli je wykryją, mówią, że to „drobiazgi, z którymi wszyscy żyją”. Przyjrzyjmy się więc temu, co mogą przeoczyć lub czego mogą nie wiedzieć lekarze wąskich specjalności, i jakie metody leczenia, jeszcze do niedawna eksperymentalne, proponuje współczesny świat nauki.
Zmiany organiczne, z którymi „da się żyć”
W Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób nie ma diagnozy DWN. Mimo to na całym obszarze byłego ZSRR lekarze chętnie stawiają ją pacjentom z „dziwnymi” objawami, które wymykają się logice medycyny konwencjonalnej. Na Zachodzie sytuacja nie jest lepsza: takich pacjentów zalicza się zwykle do hipochondryków i radzi im się wizytę u psychologa (co zresztą również nie przynosi większych rezultatów). Medycyna zachodnia ma jednak diagnozę zwaną dystonią szyjną, której znaczenie jest najbliższe naszej „kriwoszei”, czyli kręczowi szyi, co przynajmniej trochę rozjaśnia sytuację.
Co ciekawe, u nas wśród przyczyn DWN wymienia się osteochondrozę szyjną, niestabilność kręgów szyjnych i podwichnięcie pierwszego kręgu szyjnego, atlasu, obok jej głównej „wersji” jako „choroby układu nerwowego powstającej na tle chorób psychicznych i somatycznych”. Mimo to nie ma konkretnej metody leczenia tych „zmian związanych z wiekiem”; co więcej, medycy zaliczają je do „mieszczących się w normie”, do rzeczy, „z którymi wszyscy żyją”. Do tego, jak podstępne mogą być te zmiany, wrócimy nieco później. Na razie przyjrzyjmy się temu, co jeszcze „mieści się w normie”, a może wywoływać liczne objawy „DWN”, lecz jest ignorowane przez medycynę konwencjonalną, ponieważ nie ma ona sposobów, by to leczyć. Nie ma powodu bać się tego opisu, ponieważ w takich przypadkach leczenie istnieje i wrócimy do niego w tym artykule.
Czego lekarze nie diagnozują

Lekarze nie diagnozują zmniejszonej przestrzeni między pierwszym kręgiem szyjnym a czaszką, nawet gdy widać ją na zdjęciach rentgenowskich i w rezonansie magnetycznym (a przecież, uwaga: między nimi przechodzą tętnice kręgowe zaopatrujące mózg oraz sploty nerwowe; ucisk i podrażnienie tych struktur powodują zawroty głowy, ataki paniki, bóle głowy, drażliwość i inne stany emocjonalne z powodu zaburzonego krążenia mózgowego). Lekarze ignorują też pierwsze stadia zespołu Chiariego, w którym struktury mózgu położone w tylnym dole czaszki wchodzą przez otwór wielki do kanału kręgowego. W takim przypadku człowiek ma poważniejsze objawy, aż po ataksję móżdżkową, niedosłuch i omdlenia.
Diagnostyka nie zwraca też uwagi na położenie kości potylicznej, która może uciskać przysadkę, która koordynuje pracę układu hormonalnego i odpowiada między innymi za wytwarzanie hormonów płciowych. Łatwo sobie wyobrazić, jakie problemy hormonalne, a w konsekwencji emocjonalne, może to powodować. W wielu przypadkach nie diagnozuje się nawet „banalnej” dysfunkcji stawu skroniowo-żuchwowego, choć, jak dowiodło ponad sto badań klinicznych, zawsze towarzyszy ona skoliozie szyjnej i skoliozie kręgosłupa, ponieważ w takim przypadku jeden krążek stawowy stawu skroniowo-żuchwowego zawsze przemieszcza się do przodu, a drugi do tyłu. Co więcej, pierwszy kręg szyjny, atlas, jest w takim przypadku nieuchronnie zwichnięty, co powoduje ucisk rdzenia kręgowego i tętnic kręgowych.
Często nierozpoznany pozostaje też sam zespół tętnicy kręgowej, o którym tyle się dziś mówi w internecie. Do ucisku tej ważnej dla życia tętnicy może dochodzić między czaszką a pierwszym kręgiem szyjnym, atlasem, pod mięśniami pochyłymi szyi lub w miejscu jej odejścia. Uwięźnięcie tętnicy kręgowej w miejscu jej odejścia (okolica obojczyka) oraz tętnicy podobojczykowej nazywa się w literaturze zachodniej zespołem górnego otworu klatki piersiowej i jest niezwykle trudne do zdiagnozowania, ponieważ wielu neurologów i lekarzy innych specjalności nie ma tej wiedzy. Litewski chirurg naczyniowy Povilas Pauliukas ma na ten temat znakomite prace: „Niewydolność kręgowo-podstawna: przyczyny, objawy, diagnostyka i leczenie chirurgiczne” oraz „Zespół górnego otworu klatki piersiowej i otworu szyjnego”. W dużej mierze wyjaśniają one pochodzenie zawrotów głowy, chwiejności, braku koncentracji, „mgły mózgowej” i problemów emocjonalnych, które pojawiają się, gdy mózg jest niedostatecznie ukrwiony. Brzmi przekonująco, powiesz, ale dlaczego nic z tego się nie diagnozuje i, co najważniejsze, jak to wszystko leczyć?
DWN jako uraz biomechaniczny

W starożytnym Rzymie, gdy rodziło się dziecko niewolnika, specjalnie wyszkolona osoba skręcała mu pierwszy kręg szyjny. Taki człowiek wyrastał potem na uległego i niezdolnego do protestu. Współcześni lekarze, podobnie jak pacjenci, doskonale znają znaczenie prawidłowej budowy szyi dla podparcia czaszki, ponieważ to właśnie odcinek szyjny, nazywany w medycynie chińskiej „mostem życia”, łączy ciało z mózgiem, zapewniając prawidłowe funkcjonowanie całego organizmu. Wszelkie zmiany w tej okolicy, czy to skolioza szyjna, lordoza, osteochondroza, brak naturalnej krzywizny szyjnej („prosta szyja”), zwichnięcie atlasu, czy niestabilność kręgów, nieuchronnie prowadzą do ucisku ważnych dla życia tętnic zaopatrujących mózg i splotów nerwowych odpowiedzialnych za prawidłowe funkcjonowanie ośrodkowego i autonomicznego układu nerwowego. To z kolei prowadzi do licznych objawów fizycznych i zmian w psychice. Mimo to pacjentom z takimi objawami i w stanie depresyjnym często radzi się wizytę u psychoterapeuty. Powstaje paradoksalna sytuacja: jeśli komuś przytrzaśnie się palec w drzwiach, nikomu nie przyjdzie do głowy wysyłać go do psychologa, a jednak dzieje się tak cały czas, gdy przytrzaśnięte są ważne dla życia struktury szyi i głowy.
Dzieje się tak jednak nie dlatego, że lekarze są przebiegli albo niedoinformowani. Po prostu nie leży to już w ich kompetencjach. To już domena biomechaniki. PODCZAS GDY MEDYCYNA PATRZY NA CIAŁO Z PERSPEKTYWY BIOCHEMII, BIOMECHANIKA PATRZY NA NIE OCZAMI INŻYNIERA. Neurologia naukowa i kliniczna definiuje dystonię jako zaburzenie neurologiczne o konsekwencjach na poziomie fizycznym. Biomechanika natomiast postrzega dystonię jako uraz fizyczny o konsekwencjach neurologicznych i psychicznych. Z tej perspektywy DWN to upośledzenie zdolności szyi do podtrzymywania czaszki.
Piętro wyżej

Badania kliniczne, których w światowej nauce jest już ponad sto (1), dowiodły, że przyczyna dystonii jest bezpośrednio związana z biomechaniczną deformacją szyjnego odcinka kręgosłupa i kości czaszki pod ciężarem czaszki, która osiada, obniża się i skręca, ponieważ nie znajduje odpowiedniego podparcia na poziomie szczęk w łukach zębowych. Według tych badań szkieletowe, neurologiczne, chemiczne i psychiczne objawy DWN opisane w medycznej literaturze naukowej są skutkiem wysiłków organizmu, by przystosować się do tego mechanicznego zapadania się i mechanicznego skręcenia rdzenia kręgowego i jego opon. Ale co łuki zębowe mają wspólnego z szyją?
Chodzi o to, że żuchwa jest połączona z tyłem czaszki, kręgami szyjnymi i obojczykami za pośrednictwem złożonego układu mięśni i kości gnykowej (Hyoideum), która dosłownie „wisi” „sama”, będąc jedyną kością w organizmie niepołączoną z innymi kośćmi szkieletu (właśnie dlatego nie widać jej na modelach trójwymiarowych). Kość gnykowa jest połączona z żuchwą mięśniami, a przemieszczenie żuchwy nieuchronnie prowadzi do przemieszczenia kości gnykowej. W takim przypadku działa ona na położone pod nią łańcuchy mięśniowe, połączone z obojczykami i szyjnym odcinkiem kręgosłupa, wywołując w nich napięcie o różnym nasileniu.

Za pomocą tego mechanizmu kość gnykowa reguluje statykę ciała jak lalkarz, który kieruje marionetkami za pomocą sznurków. Skurcz tych mięśni szyi, zwłaszcza mięśni pochyłych, prowadzi do ucisku nerwów i tętnic, które pod nimi przebiegają. Nieuchronna w takim przypadku zmiana długości mięśni po obu stronach prowadzi do skoliozy szyjnej. Ponadto wydłużenie mięśni przedniej części szyi prowadzi do skrócenia ich antagonistów z tyłu, a konkretnie mięśni łączących czaszkę z pierwszym kręgiem szyjnym, atlasem, co powoduje jego przemieszczenie.
Jak więc widzimy, okluzja zębów określa położenie żuchwy; żuchwa określa położenie kości gnykowej, która z kolei reguluje położenie ciała za pośrednictwem mięśni szyi, oddziałujących też bezpośrednio na pierwszy kręg szyjny, atlas. Dlatego najmniejsze zmiany okluzji, czy to nieprawidłowe ustawienie zębów od urodzenia, ich ekstrakcja, zbyt wysokie lub zbyt niskie wypełnienia, źle wykonane leczenie ortodontyczne lub protetyczne, prowadzą do przemieszczenia atlasu, którego właśnie z tego powodu nie da się nastawić interwencją manualną. Ale do kogo w takim razie się zwrócić — do ortodontów? Odpowiedź jest jednoznaczna: nie. Aparaty ortodontyczne, którymi „leczy się” dziś miliony ludzi na całym świecie, stały się prawdziwą epidemią naszych czasów. Internet jest pełen wołań o pomoc w rodzaju: „po aparacie pojawiły się u mnie zawroty głowy, nerwowość i chwiejność; co robić?”. Chodzi o to, że źle wykonane leczenie ortodontyczne często powoduje przemieszczenie szczęk, stawów skroniowo-żuchwowych i kości twarzy oraz zablokowanie szwów czaszkowych, podczas gdy przed takim leczeniem najpierw trzeba ustabilizować stawy żuchwy i żuchwę, a także struktury czaszki i szyi. I takie metody istnieją.
Biomechaniczne metody leczenia

Mowa o dwóch różnych metodach biomechanicznych: nowatorskiej dziedzinie ortodoncji ALF i włoskiej metodzie Starecta. Pierwszą opracował w latach osiemdziesiątych XX wieku amerykański badacz Darick Nordstrom, który, wykorzystując koncepcje i konstrukcje aparatów ortodontycznych Crozata i Kernota, stworzył wewnątrzustny aparat ALF do równoważenia kości czaszki i żuchwy. Dr George Crozat, od którego nazwiska pochodzi nazwa pierwszego aparatu, twierdził, że można nim leczyć wszelkiego rodzaju wady zgryzu i „uwalniać napięcie przez zęby do struktur podtrzymujących”. Nazywał ten proces „logicznym i naturalnym działaniem”, w przeciwieństwie do „zasad i metod stosowanych w systemach, w których zęby są blokowane, a natura gwałcona”. W naszym kraju ten kierunek reprezentuje jego twórca, dr Savinov, pod nazwą ortokraniodoncji.
Drugą metodę stworzył Moreno Conte, zwykły włoski chłopak, który przeszedł niewyobrażalne cierpienia, w oparciu o prace włoskiej badaczki Adriany Valsecchi nad wpływem zgryzu na postawę ciała. Moreno stworzył tę metodę z rozpaczy, ponieważ zapadanie się i skręcanie jego układu kostnego doprowadziło go niemal do śmierci i musiał znaleźć sposób, by przetrwać. Dzięki intuicyjnym eksperymentom Moreno odkrył, że uzupełnienie brakującej wysokości zgryzu może zmienić nachylenie czaszki względem kręgosłupa, a tym samym rozciągnąć kręgosłup i wyeliminować jego deformacje. Owocem tych eksperymentów było stworzenie metody Starecta i opracowanie dynamicznego urządzenia wewnątrzustnego, Rectifiera, za pomocą którego równoważy się żuchwę i koryguje struktury kręgosłupa. Medycyna naukowa nie mogła zignorować wyników uzyskanych dzięki zastosowaniu tej metody u tysięcy ludzi cierpiących na dystonię oraz deformacje kręgosłupa i czaszki i dziś metoda ta jest uznana za naukową.
Wyniki leczenia biomechanicznego

Trudno uwierzyć, że poniższe zdjęcia, przedstawiające wyniki leczenia biomechanicznego, są prawdziwe. Mimo to przed leczeniem ci ludzie w różnym stopniu cierpieli na objawy DWN, takie jak ataki paniki, bóle głowy, brak koncentracji i „mgła mózgowa”, ból szyi, barków i kręgosłupa oraz różne objawy neurologiczne i psychiczne, które nie poddawały się konwencjonalnym metodom leczenia ani psychoterapii. Najbardziej znany taki przypadek to historia Simonego Sinciniego, byłego zawodowego piłkarza włoskiego klubu Civitanova; jego historia trafiła nawet do włoskich gazet.
Z powodu licznych objawów Simone musiał porzucić zawodową karierę piłkarską. Liczne próby leczenia nie przyniosły rezultatów. W końcu zespół Starecty odkrył, że ma on nierozpoznane zaburzenie równowagi czaszkowo-żuchwowej, jak 98% ludzi.

W wyniku zapadnięcia się czaszki Simone miał pogłębione naturalne fizjologiczne krzywizny kręgosłupa, co objawiało się kifozą i lordozą. „Opadanie” czaszki do tyłu uciskało rdzeń kręgowy, wywołując poważne objawy. Co więcej, jego kość potyliczna uciskała przysadkę, powodując zaburzenia hormonalne i zmniejszając wytwarzanie gonadotropiny, hormonu odpowiedzialnego za regulację pracy gruczołów płciowych. W wyniku leczenia biomechaniczną metodą Starecta poziomy jego hormonów wróciły do normy (możesz je zobaczyć wraz ze szczegółową historią Simonego tutaj); fotografie i zdjęcia rentgenowskie Simonego sprzed leczenia i po nim są aż nadto wymowne.


Wyniki ortokraniodoncji są nie mniej zdumiewające. Poniżej praca naszego dr. A. Savinova, który, zmieniając położenie żuchwy i okluzję zębów pacjentki, uzyskał całkowitą zmianę struktur czaszki i położenia szyi.

Na kolejnym zdjęciu praca włoskiego profesora Stefanelliego. Te zdjęcia rentgenowskie wyraźnie pokazują, jak zmiana położenia żuchwy wpłynęła na struktury szyjne, które po leczeniu uzyskały zdrowe fizjologiczne krzywizny. Ten profesor jako pierwszy klinicznie udokumentował odbarczenie tętnicy kręgowej po leczeniu u pacjenta cierpiącego na dystonię szyjną i zaburzenia krążenia mózgowego.


Powyżej zdjęcie rentgenowskie wykonane przed leczeniem i po nim u pacjenta brazylijskiej lekarki Lidii Yavich. Zdjęcia pokazują zwiększenie przestrzeni między czaszką a atlasem, uzyskane „zaledwie” dzięki zmianie położenia żuchwy. I na koniec jeszcze jedna demonstracja możliwości metody Starecta u człowieka, który cierpiał na „mgłę mózgową” i zanim leczenie biomechaniczne usunęło wszystkie jego objawy, odwiedził około stu lekarzy różnych specjalności. Zmiany w budowie jego czaszki i szyi są tak uderzające, że możesz nie uwierzyć własnym oczom.

Na zakończenie chciałabym powiedzieć, że DWN jako choroba leży na styku traumatologii, stomatologii, osteopatii, ortopedii i neurologii. To fizyczne uszkodzenie górnej części szyi i dolnej części czaszki. Biomechaniczne podejście do leczenia DWN istnieje od dziesięcioleci i przynosi potwierdzone klinicznie rezultaty. Ta dziedzina się jednak nie rozwija, ponieważ nauka medyczna organizuje wyłącznie badania dysfunkcji poszczególnych układów organizmu w oderwaniu od siebie i nadal uczy tego podejścia przyszłych lekarzy na uczelniach medycznych. Ponadto 99% dentystów nie otrzymuje żadnej wiedzy o biomechanice czaszki ani o tym, że to oni mogliby być właśnie tymi lekarzami, którzy pomogą usunąć liczne objawy dystonii u człowieka oraz dotykające go deformacje czaszki i kręgosłupa. Miejmy nadzieję, że w najbliższej przyszłości te „metody przyszłości”, które stały się już częścią teraźniejszości, zostaną powszechnie wprowadzone do praktyki medycznej.
Zespół tętnicy kręgowej a postawa ciała — tutaj.
Dystonia: doświadczenia z leczeniem biomechanicznym — tutaj.
________________
(1) Listę tych prac można znaleźć na stronie biomechanical-dystonia.net w dziale „Resources”.
19 komentarzy
Zadaj uważne pytanie lub dodaj przydatny kontekst. Nowe komentarze są sprawdzane przed publikacją.
Moje pytanie brzmi: czy to naprawdę jest związane tylko z przesunięciem szczęki? Bo dystonię wegetatywno-naczyniową zdiagnozowano u mnie już we wczesnym dzieciństwie i były ku temu powody (błędnik: mdłości, bóle głowy, wymioty w środkach transportu i na karuzelach/huśtawkach, nerwowość, nieprawidłowości w EKG itd.). Ale wszystkie wymienione wyżej problemy, właśnie z kręgosłupem, zaczęły się pojawiać później, około czterdziestki, już po usunięciu kilku zębów (i po kilku latach pracy jako fryzjerka). Po prostu nie mogę zrozumieć, co było pierwsze, jajko czy kura. Może pierwotny problem był z atlasem, a nie ze szczęką? Z góry dziękuję za odpowiedź.
Ale gdzie znaleźć specjalistów, którzy pomogliby poradzić sobie z dystonią? U mojego dziecka po operacjach i stresach ta okropna dystonia zaczęła się bardzo mocno ujawniać. Córka ma dopiero 6 lat, a już się tak namęczyła. Przed nami szkoła i tak dalej. Nie wiemy, jak sobie z tym poradzić.
U krewnego dystonia pojawiła się po strasznym zdarzeniu: 15 osób dotkliwie go pobiło na środku ulicy, bili, gdzie popadnie, także po głowie. Minęło już wiele lat i jakoś sobie z tym poradził.
Gdzie znaleźć specjalistów?
Rozumiem, że twój blog nie jest komercyjny. Ale może nie jako reklamę, tylko jako swoje doświadczenie, radę albo polecenie mogłabyś napisać, do kogo się zwrócić.
Ortokraniodoncja: specjaliści w Rosji i na Ukrainie
Może zainteresuje cię też włoska metoda Starecta:
Rectifier: czym jest i jak działa
Widziałam zdjęcia kilkorga dzieci, których rodzice piszą o postępach w ich leczeniu (posty o nich były jakieś pół roku temu).
Obie metody świetnie łączą się z osteopatią (w ortokraniodoncji jest ona integralną częścią), a dobry osteopata kraniosakralny to pierwszy specjalista, do którego trzeba się zwrócić.
Mam nadzieję, że te informacje pomogą ci się zorientować.
W skrócie: mój neurolog uważa, że przyczyną moich problemów jest wodogłowie.
Choć wcześniej ani diagnosta, ani inny neurolog nic takiego nie mówili.
Co myślisz o tej chorobie? Czy jeśli skoryguje się deformacje czaszki, może poprawić się odpływ płynu z głowy?
I na każde olśnienie reaguję: „No jasne! Dokładnie tak jest!” Jakbym to wszystko już rozumiała, ale brakowało mi potwierdzenia i solidnej podstawy dla tej wiedzy.
Pamiętam, jak kiedyś zapytałam dentystę, czy jest związek między zębami, zgryzem a postawą, a on tak pewnie odpowiedział: „Nie, oczywiście, że nie, to nie ma ze sobą nic wspólnego”.
Tak mnie to wtedy zdziwiło... Nawet dla mnie, osoby bez specjalistycznego wykształcenia, intuicyjnie jasne było, że to wszystko jedna struktura kostna, ściśle ze sobą powiązana, i że musi tam być jakiś prawidłowy związek.
Jeszcze raz dziękuję za informacje. Nie musiałam długo szukać; wczoraj znalazłam tę stronę i przeczytałam każdy artykuł.
Będę udostępniać twoje artykuły innym!
Cierpię na kurczowy kręcz szyi równo od roku, życie stało się ciężkie.. próbowałem dosłownie wszystkiego, badało mnie 30-40 specjalistów, konwencjonalnych i alternatywnych, lekarzy, i tylko jeden zainteresował się czaszką i szczęką.. a ta strona była po prostu objawieniem!
Bardzo ci dziękuję! tak trzymaj! wielu ludzi tego potrzebuje.. to niesamowite, że tej wiedzy praktycznie nigdzie nie ma.. przecież to wszystko jest takie oczywiste
napisz do mnie, proszę, na e-mail! proszę!