Wielu pacjentów zainteresowanych biomechanicznymi metodami leczenia pyta, czym aparat ALF różni się od wewnątrzustnego urządzenia Rectifier stosowanego w metodzie Starecta. Porównywanie ich przypomina jednak porównywanie przystawki z deserem, ponieważ te dwa aparaty pełnią zupełnie różne funkcje. Jakie to funkcje, do czego służą oba urządzenia, jaki związek ma z nimi ortokraniodoncja oraz jakie są zalety i wady obu technik — spróbujemy zrozumieć wszystkie te subtelności w tym artykule.

Funkcje aparatu ALF i szyny Rectifier metody Starecta

Dwie postacie komiksowe siłują się na rękę.

Najpierw przyjrzyjmy się temu, do czego służą oba urządzenia, na jakich zasadach działają i czym się różnią.

Aparat ALF zakłada się na górną szczękę i stosuje do uwalniania szwów czaszkowych, eliminowania torsji (skręceń) i przemieszczeń kości czaszki, poszerzania łuków zębowych i tworzenia odpowiedniej przestrzeni dla prawidłowego ułożenia języka, co jest niezwykle ważne dla wykształcenia „dorosłego” sposobu połykania. Aparat działa na zasadzie łagodnej siły, na której opiera się osteopatia czaszkowa, czyli technika łagodnego oddziaływania na kości czaszki (w tym kości twarzy), powięzi i opony mózgowe. Zdeformowana czaszka często przypomina sflaczały balon, jak pokazano schematycznie na ilustracji poniżej. Działając jednocześnie w trzech kierunkach, aparat ALF pozwala odwrócić ten proces. Ponadto ALF pomaga osiągnąć symetrię i rozwój twarzy do przodu i w poziomie, znacznie poprawiając jej estetykę.

Montaż czaszek, balonów i strzałek ilustrujący model opisany w tekście.
Obraz ze strony https://biomechanical-dystonia.net/

Wewnątrzustne urządzenie Starecta Rectifier działa na zasadzie dźwigni, która umieszczona na trzonowcach w tylnej części żuchwy rozciąga tył szyi i unosi czaszkę. Ponadto urządzenie zapewnia czaszce odpowiednie podparcie z przodu na żuchwie i ustawia żuchwę centralnie. W ten sposób Rectifier odciąża stawy skroniowo-żuchwowe i przywraca czaszce pionowe położenie względem centralnej osi ciała we wszystkich płaszczyznach. Do uruchomienia „dźwigni” szyna Rectifier wykorzystuje siły ortopedyczne powstające podczas odruchu połykania. Za pośrednictwem kości gnykowej i złożonego układu mięśni szyi proces ten przywraca równowagę wszystkim niżej położonym strukturom ciała i przywraca mu symetrię. W trakcie tego procesu odbarczeniu ulegają kręgi, narządy wewnętrzne, powięzi, przepona, żyły, tętnice i nerwy. Dlatego szynę Rectifier stosuje się do eliminowania deformacji kręgosłupa — skoliozy, lordozy i kifozy — oraz do leczenia dystonii związanej z uciskiem struktur wewnętrznych, nerwów i tętnic.

Schemat czaszki i szyi z dźwignią, osiami i strzałkami.
Obraz ze strony starecta.com

Aparat ALF różni się więc od Rectifiera tym, że równoważy kości czaszki, przywraca prawidłowe „oddychanie” szwów czaszkowych, poszerza łuki zębowe i poprawia estetykę twarzy, natomiast Rectifier zapewnia czaszce odpowiednie podparcie przez dolny łuk zębowy i równoważy ciało, przywracając mu stan symetrii. O ile ALF działa głównie w kierunkach płaszczyzny poziomej, o tyle Rectifier działa bardziej w płaszczyźnie pionowej. Aparat ALF zakłada się na górną szczękę, a Rectifier — na żuchwę.

Łączne stosowanie aparatów i ortokraniodoncja

Dwie postacie siłują się na rękę, a trzecia postać komiksowa stoi w tle.

Jak już się domyślasz, te dwa urządzenia wewnątrzustne wzajemnie się uzupełniają, wyraźnie zwiększając skuteczność leczenia. Zauważyli to niektórzy użytkownicy metody Starecta i doszli do tego wniosku na podstawie doświadczenia. Jednym z najaktywniejszych eksperymentatorów badających współdziałanie tych dwóch aparatów był Hiszpan Marcello Mazza, u którego rozwinęła się ciężka dystonia z uciskiem rdzenia kręgowego po tym, jak niekompetentny dentysta zeszlifował mu powierzchnie kontaktowe zębów po jednej stronie. Przy wsparciu znanego amerykańskiego specjalisty od leczenia SSŻ Jeffreya Browna opracował biomechaniczną metodę leczenia dystonii, której podstawowym urządzeniem leczniczym jest szyna Rectifier metody Starecta.

Rzecz w tym, że aparat ALF to potężne narzędzie do leczenia deformacji czaszki, ale sam, bez urządzenia równoważącego żuchwę, staje się równie nieskuteczny jak armia bez dowódcy. Szyna Rectifier, która natychmiast łagodzi objawy wywołane uciskiem struktur szyi, jest pod tym względem niezastąpiona. Jednak sam Rectifier, który silnie oddziałuje na ciało, ale ma jedynie łagodne działanie poszerzające na górną szczękę, nie jest w stanie wyeliminować torsji (skręceń) struktur czaszki. Dlatego stosowanie aparatu ALF jest ważne w przypadku ciężkich objawów neurologicznych związanych z dystonią, zespołem Tourette’a, chorobą Parkinsona, stwardnieniem rozsianym, kurczem powiek i tak dalej.

Wiele osób pyta, od czego zacząć: od szyny Rectifier metody Starecta czy od aparatu ALF. Wszystko zależy tu od tego, co przede wszystkim dokucza danej osobie: ucisk i deformacja struktur szyjnych i całego kręgosłupa czy objawy twarzowe i „głowowe”. Twórcy metody Starecta oficjalnie uprzedzają, że technika nie pomaga na bóle twarzy (choć wielu użytkowników metody w dyskusjach informowało o zmniejszeniu się takich objawów). Mimo to w takich przypadkach lepiej od razu udać się do kompetentnego specjalisty ortokraniodoncji. Przecież oprócz aparatu ALF ortokraniodonci stosują też ortezy równoważące i aparaty poszerzające na żuchwę, a także inne techniki ortodontyczne, w tym wyciągi elastyczne i techniki manualne przy deformacjach czaszki. To właśnie ortokraniodoncja łączy w sobie aparaty na górną szczękę i na żuchwę.

Ortokraniodoncja a metoda Starecta

Postać komiksowa mówi, a druga odpowiada znakiem zapytania.

Zalety i wady ortokraniodoncji

Ortokraniodoncja umiejętnie wykorzystuje aparaty na górną szczękę i na żuchwę, korygując kąt ustawienia żuchwy względem czaszki i kręgów szyjnych pacjenta z dosłownie jubilerską precyzją. „Wykańcza” ona układ zębowo-szczękowy pacjenta w dosłownym sensie rozwiązania „pod klucz”. Rzecz w tym, że podczas leczenia zarówno ortokraniodoncją, jak i metodą Starecta nawykowa patologiczna okluzja pacjenta zostaje „rozbita”, ponieważ podstawowym zadaniem leczenia biomechanicznego jest ustabilizowanie stawów skroniowo-żuchwowych pacjenta, a nie zestawienie jego zębów i patrzenie dosłownie wyłącznie do wnętrza jamy ustnej, jak robi to tradycyjna ortodoncja oparta na aparatach stałych. Ortokraniodoncja stabilizuje struktury czaszki na początku leczenia, a okluzję zębów wyrównuje dopiero na samym końcu. Po leczeniu metodą Starecta struktury ciała się stabilizują, ale żeby wyrównać okluzję, pacjent musi albo udać się do specjalisty, albo stale nosić szynę w nocy, aby utrzymać efekty. Leczenie ortokraniodoncją nie ma tej wady.

Trzy zdjęcia zębów z podpisami kolejnych etapów i nazwiskiem lekarza.
1 zgryz otwarty po korekcji czaszki; 2 zamykanie zgryzu otwartego za pomocą wyciągów elastycznych; 3 ostateczne zamknięcie zgryzu otwartego za pomocą odbudów / praca A. Savinova

Jak widać na ostatnim zdjęciu, w tym przypadku ortokraniodonta rozwiązał problem niewystarczającej wysokości zgryzu za pomocą wyciągów elastycznych na aparacie stałym i odbudowy. Jeśli udało ci się trafić do ortokraniodonty najwyższej klasy, to mimo wszystkich trudności leczenia możesz uznać, że połowa sprawy jest załatwiona. Wada ortokraniodoncji polega właśnie na tym, że na obszarze poradzieckim bardzo trudno znaleźć kompetentnego ortokraniodontę z wystarczającym doświadczeniem w leczeniu, a przede wszystkim dostać się do niego na wizytę, ponieważ ta dziedzina dopiero się u nas rozwija, a ci specjaliści potrzebują dość długiego okresu szkolenia. Taki specjalista musi rozumieć biomechanikę nie tylko czaszki, ale wszystkich struktur ciała. Listę ortokraniodontów w Rosji i na Ukrainie można znaleźć tutaj. W najbliższym czasie na stronach tego bloga pojawi się lista specjalistów światowej klasy za granicą, ponieważ ta informacja może się przydać naszym rodakom mieszkającym za granicą, a być może ktoś zdecyduje się pojechać do lekarza w kraju położonym blisko naszych granic.

Zalety i wady metody Starecta

Dwie postacie komiksowe rozmawiają, trzymając się za ręce.

Naprawdę dobre w metodzie Starecta jest to, że po założeniu szyny stabilizującej żuchwę stan pacjentów cierpiących na dystonię poprawia się w ciągu kilku godzin. Tego samego nie można powiedzieć o leczeniu ortokraniodontycznym, ponieważ oddziałuje ono na struktury czaszki szerzej i właśnie z tego powodu ich przemieszczanie się w poważnych przypadkach może też powodować pogorszenie samopoczucia (więcej o tym, co dzieje się podczas leczenia ortokraniodoncją i metodą Starecta, możesz przeczytać tutaj). Co więcej, podczas leczenia ortokraniodontycznego poszerzające działanie na struktury czaszki może powodować przejściowy ucisk struktur szyjnych, ponieważ wysokość szyny wystarczy jedynie do odciążenia stawów skroniowo-żuchwowych. W porównaniu z szynami ortokraniodontycznymi szyna Rectifier, dzięki stabilizacji struktur szyjnych i technice „rozciągania”, od razu zapewnia czaszce znacznie silniejsze podparcie przez łuki zębowe żuchwy i przyjemnie rozciąga kręgosłup.

Dwa szkielety: teraz i po zastosowaniu metody, zgodnie z podpisem źródłowym.

Kolejną zaletą metody jest to, że stosuje się ją bez lekarza i pacjent jest od niego całkowicie niezależny, a mimo to dzięki dopracowanej technice, jak to się mówi, nie może „chybić” (głównym kryterium prawidłowej aktywacji szyny jest test, który można znaleźć na YouTube: Rectifier Starecta: instrukcja krok po kroku). Nie traci się czasu na wizyty u specjalisty, a czasem oszczędza się sporo pieniędzy na biletach. Główną wadę metody już omówiliśmy: nie jest w stanie wyeliminować torsji struktur czaszki. Do innych wad Starecty należy przejściowo nieestetyczny wygląd pacjenta, ponieważ w trakcie leczenia żuchwę wysuwa się nieco do przodu, a następnie stopniowo „wypycha” z powrotem w ciągu 15 dni przez podciąganie czaszki do góry. Po 15 dniach to wysunięcie żuchwy do przodu powtarza się przy ponownej rejestracji zgryzu. Takie położenie żuchwy będzie nawet pasować mężczyznom, ale kobietom może się nie spodobać: nie każda chce wyglądać jak „Xena, wojownicza księżniczka”, nawet na czas leczenia.

Wnioski

Postać komiksowa pomiędzy posągami z imionami Atlas i Herkules.

Aparat ALF jest więc bezużyteczny bez urządzeń stabilizujących żuchwę, takich jak szyna Rectifier metody Starecta. Jednocześnie Starecta nie jest w stanie wyeliminować torsji kości czaszki ani wspierać estetycznego rozwoju twarzy do przodu i w poziomie. Wizyta u kompetentnego ortokraniodonty rozwiązuje ten dylemat, ale jest to problematyczne z powodu braku naprawdę doświadczonych specjalistów w naszym kraju. Ortokraniodoncja oddziałuje na struktury znacznie głębiej i bardziej kompleksowo niż metoda Starecta, dlatego w jej trakcie może od razu wystąpić pogorszenie samopoczucia i niewielki ucisk struktur szyjnych, podczas gdy Starecta od razu poprawia stan dzięki rozciągającemu działaniu na kręgosłup, stabilizacji struktur szyjnych i odpowiedniemu podparciu czaszki.

Ortokraniodoncja daje rozwiązanie problemu pacjenta „pod klucz”, natomiast w technice Starecta ta kwestia pozostaje otwarta. Co do ceny: leczenie u ortokraniodonty zaczyna się od 2000 €. Aktualna cena szyny Starecta jest podana w naszym sklepie. Korzystanie z niej pozwala zaoszczędzić czas na dojazdy do specjalisty i pieniądze na bilety, ponieważ lekarza trzeba odwiedzać co miesiąc, półtora miesiąca, a leczenie trwa około dwóch lat. Być może najlepszą opcją leczenia biomechanicznego byłaby wizyta u ortokraniodonty wysokiej klasy. Technika Starecta jest dobra jako podstawowe narzędzie w leczeniu dysfunkcji SSŻ i dystonii, ale sama w sobie jest wyjątkową metodą eliminowania deformacji kręgosłupa i osiągania symetrii ciała. Dokonanie wyboru jest tu naprawdę trudne, ale jak to się mówi, najtrudniejszy wybór w życiu to nie wybór między dobrem a złem, lecz między dobrym a lepszym.

Ortodoncja ALF: czym jest — tutaj.

Opinie specjalistów o metodzie Starecta — tutaj.
________________