Piękno to matematyka. Przynajmniej tak uważali starożytni Grecy, wysławiając piękno doskonałego ludzkiego ciała. Jeśli to prawda, musi istnieć matematyczny kod, kanon, formuła, a nawet liczba, za pomocą której można by wyrazić piękno. W historii próbowano opisać je wieloma liczbami, ale przez tysiące lat w tym, co piękne u wszystkich ludów, można było dostrzec tylko jedną zależność matematyczną…
Czy piękno naprawdę jest w oku patrzącego?

Uważa się, że pojęcie piękna zależy od epoki, rasy i panującej w społeczeństwie kultury. Co więcej, wszyscy słyszeliśmy, że „piękno jest w oku patrzącego”. Brzmi to pięknie, ale co z tym, że człowiek rodzi się z wrodzonym pragnieniem patrzenia na piękno? Nie można zaprzeczyć ogromnemu wpływowi kultury na kształtowanie się kanonu piękna, ale badania z zakresu psychologii ewolucyjnej wskazują na coś innego, co leży u podstaw naszych wyobrażeń o tym, co piękne, a co nie, niezależnie od rasy i czasu.
Naukowcy wielokrotnie dowiedli, że ludzie mimowolnie postrzegają jako piękne właśnie symetryczne przedmioty, ciała i twarze. Symetria jest tym, co mimowolnie utożsamiają z atrakcyjnością. Nawet małe dzieci dłużej patrzą na symetryczne twarze. Co więcej, proporcjonalne twarze i ciała budzą nieświadomy zachwyt. Już Pitagoras, który łączył piękno z matematyką, zauważył, że za najpiękniejsze uważa się przedmioty, których proporcje odpowiadają złotemu podziałowi, występującemu w przyrodzie, sztuce, architekturze i budowie Wszechświata.
„Maska piękna” jako kanon Wieczności

Amerykański chirurg szczękowo-twarzowy Stephen Marquardt przez ponad dwadzieścia lat badał w swojej praktyce ludzkie piękno. Prowadził badania międzykulturowe i analizował ludzką twarz od zarania cywilizacji do dziś. Odkrył przy tym, że piękno wiąże się ze złotym podziałem i można je określić dla mężczyzn i kobiet każdej rasy, epoki i kultury. Tak powstała jego uniwersalna „maska piękna”, z której dziś w swojej pracy korzystają specjaliści wielu dziedzin na całym świecie. U podstaw tej wzorcowej „maski” leży dziesięciokąt, który we wszystkich swoich wymiarach ucieleśnia złoty podział.

Ku naszemu wielkiemu zaskoczeniu możemy odkryć, że ten oparty na złotym podziale kanon piękna odpowiada zarówno twarzom starożytnych rzeźb egipskich, indyjskich i greckich, jak i twarzom uwiecznionym na płótnach największych artystów wszech czasów — na przykład tajemniczej Monie Lisie da Vinci. Ten sam kanon odpowiada wszystkim gwiazdom ubiegłego stulecia i dzisiejszym, od uroczej Marilyn Monroe i Grace Kelly po wyraziste twarze Beyoncé, przystojnego Brada Pitta i „najpiękniejszej rosyjskiej dziewczynki na świecie”, Kristiny Pimenovej.

Symetria ciała: dlaczego tak urzeka i jak ją osiągnąć — tutaj.
________________
Brak komentarzy
Zadaj uważne pytanie lub dodaj przydatny kontekst. Nowe komentarze są sprawdzane przed publikacją.
Nie ma jeszcze komentarzy. Możesz rozpocząć dyskusję.