Piękno to matematyka. Przynajmniej tak uważali starożytni Grecy, wysławiając piękno doskonałego ludzkiego ciała. Jeśli to prawda, musi istnieć matematyczny kod, kanon, formuła, a nawet liczba, za pomocą której można by wyrazić piękno. W historii próbowano opisać je wieloma liczbami, ale przez tysiące lat w tym, co piękne u wszystkich ludów, można było dostrzec tylko jedną zależność matematyczną…

Czy piękno naprawdę jest w oku patrzącego?

Trzy portrety kobiety; na środkowy nałożono geometryczną siatkę.

Uważa się, że pojęcie piękna zależy od epoki, rasy i panującej w społeczeństwie kultury. Co więcej, wszyscy słyszeliśmy, że „piękno jest w oku patrzącego”. Brzmi to pięknie, ale co z tym, że człowiek rodzi się z wrodzonym pragnieniem patrzenia na piękno? Nie można zaprzeczyć ogromnemu wpływowi kultury na kształtowanie się kanonu piękna, ale badania z zakresu psychologii ewolucyjnej wskazują na coś innego, co leży u podstaw naszych wyobrażeń o tym, co piękne, a co nie, niezależnie od rasy i czasu.

Naukowcy wielokrotnie dowiedli, że ludzie mimowolnie postrzegają jako piękne właśnie symetryczne przedmioty, ciała i twarze. Symetria jest tym, co mimowolnie utożsamiają z atrakcyjnością. Nawet małe dzieci dłużej patrzą na symetryczne twarze. Co więcej, proporcjonalne twarze i ciała budzą nieświadomy zachwyt. Już Pitagoras, który łączył piękno z matematyką, zauważył, że za najpiękniejsze uważa się przedmioty, których proporcje odpowiadają złotemu podziałowi, występującemu w przyrodzie, sztuce, architekturze i budowie Wszechświata.

„Maska piękna” jako kanon Wieczności

Kolaż twarzy, dzieł sztuki i naturalnych form z geometrycznymi nakładkami.

Amerykański chirurg szczękowo-twarzowy Stephen Marquardt przez ponad dwadzieścia lat badał w swojej praktyce ludzkie piękno. Prowadził badania międzykulturowe i analizował ludzką twarz od zarania cywilizacji do dziś. Odkrył przy tym, że piękno wiąże się ze złotym podziałem i można je określić dla mężczyzn i kobiet każdej rasy, epoki i kultury. Tak powstała jego uniwersalna „maska piękna”, z której dziś w swojej pracy korzystają specjaliści wielu dziedzin na całym świecie. U podstaw tej wzorcowej „maski” leży dziesięciokąt, który we wszystkich swoich wymiarach ucieleśnia złoty podział.

Animacja budowy siatki geometrycznej i nałożenia jej na rysunek twarzy, a następnie fotografię.

Ku naszemu wielkiemu zaskoczeniu możemy odkryć, że ten oparty na złotym podziale kanon piękna odpowiada zarówno twarzom starożytnych rzeźb egipskich, indyjskich i greckich, jak i twarzom uwiecznionym na płótnach największych artystów wszech czasów — na przykład tajemniczej Monie Lisie da Vinci. Ten sam kanon odpowiada wszystkim gwiazdom ubiegłego stulecia i dzisiejszym, od uroczej Marilyn Monroe i Grace Kelly po wyraziste twarze Beyoncé, przystojnego Brada Pitta i „najpiękniejszej rosyjskiej dziewczynki na świecie”, Kristiny Pimenovej.

Kolaż współczesnych i historycznych twarzy z geometrycznymi siatkami.

Symetria ciała: dlaczego tak urzeka i jak ją osiągnąć — tutaj.
________________