Wszyscy rodzimy się cielesnymi, zmysłowymi istotami, ale z czasem zaczynamy oddzielać swoje ciało od uczuć. Niektórzy w ogóle traktują je wyłącznie jako „cielesne pudełko”, w którym uwięziony jest udręczony duch — tak czuć nauczyła nas religia. Ale czy zdarzyło ci się kiedyś zastanowić, gdzie ukrywają się nasze uczucia i emocje i gdzie się rodzą? W tym artykule porozmawiamy o tym, jak nie ignorować swojej cielesności i jak przywrócić sobie zdolność odczuwania.

Gdzie rodzi się zmysłowość

Ilustracja do sekcji „Gdzie rodzi się zmysłowość”

Współcześni ludzie uprawiają dużo seksu, ale dosłownie usychają z braku zmysłowości. Wrzuciliśmy ją do jednego pudełka z seksem, a ponieważ seks jest tabu, automatycznie przyklejamy etykietę „zakazane” także wszystkiemu, co zmysłowe. Narzuca się nam zasady, jaki dotyk jest dozwolony, a jaki nie. Fizycznie oddzieliliśmy się od siebie nawzajem, każdy zamknął się we własnym pudełku. Z przyjemnością pogłaszczemy psa czy kota, ale często czujemy się niezręcznie, dotykając samych siebie. Dorosłe dzieci często krępują się dotykać rodziców, bo „nie są już małe”, mężczyzna i kobieta też nie mogą się dotykać, jeśli nie są parą. A wiele par uważa, że dotyk koniecznie prowadzi do seksu.

Oczywiście zmysłowość może prowadzić do seksu, podobnie jak kolacja czy spacer. Ale sama zmysłowość nie ma z seksem nic wspólnego. Zmysłowość można przeżywać z rodziną, przyjaciółmi, a nawet z obcymi ludźmi, do których nie czujesz najmniejszego pociągu. Seksualność to energia drugiej czakry. Jest związana z wodą i smakiem. Płynność i pocałunki mają naturę wody i wiążą się z rozkoszą. Chodzi w nich o pożądanie i przyjemność. Zmysłowość natomiast rodzi się w czwartej czakrze — czakrze serca. Wiąże się z bezwarunkową miłością, ze zdolnością dawania i przyjmowania, nie ma obiektu. Chodzi w niej o najgłębszy intymny kontakt dusz, subtelne zespolenie z drugim człowiekiem, dotyk, który otwiera serce. Ale co się dzieje z naszą czakrą serca?

Rzeka energii

Ilustracja do sekcji „Rzeka energii”

Co zwykle robisz, kiedy cierpisz emocjonalnie? Kiedy wydarzyło się coś przykrego i nieprzyjemnego? Często szczelnie zamykamy swoje uczucia i „odwracamy uwagę” — rzucamy się w wir pracy, spraw, pomagania innym i „ratowania tonących”, w palenie i alkohol, w komputer — w cokolwiek, byle tylko nie czuć bólu i strachu, nie przeżywać ich, nie przepuszczać ich przez swoje ciało. Jeśli rozpłaczesz się z bólu, powiedzą ci, że histeryzujesz, zwłaszcza jeśli chodzi o mężczyznę. Niewielu może sobie pozwolić na to, by przeżyć swój gniew i przepuścić go przez ciało (a to wcale nie musi oznaczać przekleństw i pięści). Przeżyć go w chwili, gdy się pojawił, a nie dziesięć lat później w gabinecie terapeuty.

W naszym społeczeństwie czuć znaczy być słabym. Uczono nas, że „macho nigdy nie płaczą”, „czego ryczysz jak baba”, „trzeba zachować twarz”, „nie rób kwaśnej miny — nikt nie lubi takich dziewczynek”, „Czego się mazgaisz?”, „Nie krzycz”, „Nie marudź”, „nie smuć się”, „kogo obchodzi, czego ty chcesz”, „nie śmiej się tak głośno!”, „z czego się tak cieszysz, innym jest teraz ciężko”. Wstydzimy się czuć ból, urazę, strach, wstyd nam cieszyć się przy innych, czerpać przyjemność z własnego ciała i seksualności — to już w ogóle wstyd! (i to mimo obfitości narzucanych ze wszystkich stron reklamowych wizerunków zimnych „seksownych suk” i „bezdusznych macho”, a ponieważ im nie dorównujemy, nawiasem mówiąc, nabawiamy się kompleksu niższości). Co się dzieje z tym światem?

Energia płynie przez nasze ciało jak rzeka. Jeśli nie pozwalamy sobie czuć, ta energia zostaje zablokowana. Nie zatrzymuje się, lecz nadal gromadzi się w tym miejscu, a potem przechodzi na plan fizyczny w postaci choroby albo nieczułości ciała i serca. Szczególnie mocno uderza to w kobiety, bo odczuwanie leży w naturze kobiety. Oznacza to odczuwać życie, przeżywać je, przepuszczać je przez siebie, przez swoje ciało. Przecież energia kobieca jest znacznie bardziej płodna, ciężka i „ziemska” niż męska. Jeśli kobieta nie czuje, staje się poważna i zła. Zresztą to samo dotyczy mężczyzn. Współcześni ludzie najczęściej żyją „w głowie”, „głową”, „w myślach” i, odcięci od swojej natury i cielesności, stają się poważni i chorzy. Kiedy człowiek tłumi swoje emocje i uczucia, staje się drażliwy, małostkowo mściwy i tchórzliwy.

Pozwalam sobie czuć

Ilustracja do sekcji „Pozwalam sobie czuć”

Pewien znający się na rzeczy osteopata powiedział mi, że Bóg otworzył człowiekowi drzwi do tego świata, do tego ciała, a tu proszę — wszyscy próbują wedrzeć się z powrotem. Ludzie boją się głębi cielesności i uczuć. Zadaniem człowieka jest jak najgłębiej zanurzyć się w swoim ciele, w jego doznaniach, i przeżywać przez nie życie. Ale nagromadziło się tam zbyt wiele zniekształceń i zanurzanie się w nim jest dość bolesne. Rzecz w tym, że nasze ciało pamięta nie tylko urazy, których sami nie przepracowaliśmy i o których zapomnieliśmy, ale także stłumioną gorycz i ból naszych przodków, historie naszych ojców i dziadków. Uzdrowienie przychodzi przez stan otwartości i szczerości. Bardzo tam boli, ale trzeba to uznać, przeżyć ciałem i uwolnić. Wszystko, co się ujawnia, już nigdy nie będzie takie samo.

Kiedy przeżywamy destrukcyjne emocje, przepuszczamy je przez ciało i puszczamy, otrzymujemy ich siłę. Kiedy coś akceptujemy, to coś „rozpakowuje się”, „rozwija”, staje się częścią naszej energii, czyni ją potężniejszą, a ciało — wrażliwszym. Kiedy człowiek przeżywa destrukcyjne emocje i przepuszcza je przez swoje ciało, czuje się „roztrzęsiony” i „rozdarty na kawałki”, a jego układ nerwowy „dostaje cios”, ale właśnie w ten sposób docieramy do przyjemności i radości w ciele! Do chwili, gdy ono dosłownie dźwięczy od energii, a my czujemy siebie aż po czubki palców u stóp.

Praktyki zanurzenia w ciele i uziemienia

Ilustracja do sekcji „Praktyki zanurzenia w ciele i uziemienia”

Najważniejsza praktyka przeżywania swoich uczuć i emocji to „Pozwalam sobie czuć…” Co czujesz, słysząc to jedno zdanie? Czasem wystarczy je wypowiedzieć, by wywołać potężny efekt terapeutyczny. Cokolwiek się dzieje, sami możemy pozwolić sobie czuć — urazę, ból, złość, strach, smutek itd. — i pozwolić sobie odczuwać je w ciele. Oczywiście jest wiele sytuacji, w których nie da się od razu zareagować, na przykład na „szefa palanta”. Ale przy najbliższej okazji mówisz sobie: „Pozwalam sobie czuć gniew”. I wtedy zamiast go tłumić, zaczynasz się nim wypełniać, uświadamiać go sobie i próbować przez niego oddychać. Możesz mówić: „Ale się złoszczę! Boże, odchodzę od zmysłów ze złości!” A gdy osiągnie szczyt, ten stan odchodzi i napełnia cię spokojem i poczuciem siły. Nie zaczniesz już niszczyć ani siebie, ani bliskich, ani atmosfery wokół siebie. To właśnie jest zdrowe przeżywanie emocji.

To bardzo prosta, ale w rzeczywistości bardzo potężna praktyka (jej autorką jest znana psycholożka Yulia Mangalam). Kiedy zaczniesz, „po nitce” zaczniesz docierać do takich stanów i „programów”, które wyraźnie „nie są twoje”. Na przykład pewna dziewczyna, która wykonywała tę praktykę, zgubiła się na jednej z ulic obcego miasta i nagle poczuła w piersi silną tęsknotę i ból. Było ciężko, ledwo oddychała, ale „pozwoliła sobie to czuć”. Po jakimś czasie te doznania w piersi „pękły”, a ona wybuchnęła płaczem — „serdecznymi” łzami „aż do trzewi”. Potem przyszła niewiarygodna ulga. Nieco później „przypadkiem” dowiedziała się, że w tej okolicy mieszkała jej prababcia, która bardzo cierpiała z powodu męża hulaki. Nikt tego nie wie, ale być może prawnuczka w końcu pozwoliła sobie przeżyć i uwolnić to, na co nie pozwalała sobie jej przodkini. I znam kilka takich przypadków. Tak czy inaczej w ten sposób „wyciągniesz” mnóstwo starych, niepotrzebnych, nieprzeżytych śmieci z własnej historii.

Mimo całej siły tej praktyki nie powinny jej wykonywać osoby z rozchwianym układem nerwowym ani te, które mają urazy biomechaniczne w okolicy głowy i szyi. W takim przypadku lepiej wykonywać praktyki „uziemienia ciała”, aby odprowadzać energię z głowy. A do uwalniania emocji stosować technikę „niewysłanych listów”, kiedy piszesz do danej osoby list złożony z sześciu części: 1) oskarżenia, gniew; 2) uraza, ból; 3) „boję się, że”; 4) „przykro mi, że”; 5) „mam nadzieję, że”, „chcę, żeby”; 6) wdzięczność i miłość. I bardzo ważne — w tej samej kolejności piszesz „list” od tej osoby do siebie. Możesz kontynuować „korespondencję”, dopóki nie poczujesz, że wystarczy. Uwierz mi, ta pozornie „głupia” praktyka przyniesie ci mnóstwo olśnień i ulgi!

Ilustracja do sekcji „Praktyki zanurzenia w ciele i uziemienia”

Jak już wspomniano, praktyka „Pozwalam sobie czuć” jest bardzo potężna i czasem wychodzą na wierzch stany i emocje o takiej sile, że układowi nerwowemu trudno sobie z nimi poradzić. Kiedy „rozpakowujesz” tkwiące w tobie programy i „obszary ściśnięcia”, uwalniasz ogromną ilość energii, czyli „elektryczności”. Przy pracy z elektrycznością trzeba być uziemionym. Tutaj jest dokładnie tak samo! Poza tym każdemu przydają się praktyki uziemienia, aby wyprowadzić energię z głowy i sprowadzić ją do ciała, ponieważ nadmiar energii mentalnej odrywa od ziemi i człowiek zaczyna żyć „przez głowę” i analizę, tracąc poczucie swojej cielesności i przyjemność z niej. Życie staje się wtedy takie, jakby się je oglądało z boku, w telewizji, a nie brało w nim udziału. Nie jest nam to potrzebne. Być uziemionym oznacza czuć życie i ludzi ciałem, być tu i teraz. A zatem uziemić się pozwala:

  • kontakt z przyrodą i ziemią — mogą to być spacery po parku albo za miastem po ziemi, zwłaszcza jeśli chodzisz boso, a także sadzenie roślin i kwiatów, wyrywanie chwastów — wszystko, o czym mówi się „pogrzebać w ziemi”
  • odżywianie — lekkie jedzenie, zwłaszcza owoce, podnosi energię w górę, a kasze, rośliny strączkowe, ziemniaki i chleb pomagają się uziemić i poczuć „ciężar”
  • aktywność fizyczna — pranie, sprzątanie, sport, joga, taniec świetnie wyłączają głowę i przenoszą energię do ciała. Lepiej nie wybierać tańców i sportów, które wymagają jedynie mechanicznych ruchów. W fitnessie człowiek z wysiłkiem pokonuje swoje ciało, ale nie poznaje go z życzliwością i czułością. Mechanika bez duchowego wypełnienia pozbawia ciało zmysłowości. Szczególnie dobrze działa taniec w rytm bębnów, bo aktywuje wewnątrz energię pierwszej i drugiej czakry; świetne są pod tym względem również tańce z tupaniem o ziemię — wykonując je z rosyjskim rozmachem, można przy tym mówić: „Złości moja, wyjdź! bólu mój, wyjdź! smutku mój, opuść mnie!” (:
  • kontakt ze zwierzętami — głaskanie, mycie, czesanie: kiedy to wszystko robimy, uspokajamy się
    sauna, seans w bani z wenikiem — superpraktyka uziemienia bez zbędnych komentarzy!
    masaż, oddychanie dynamiczne, rebirthing pomagają usunąć blokady w ciele i przywrócić mu wrażliwość (w związku z tym mogą cię zainteresować ćwiczenia z książki „The Way to Vibrant Health: A Manual of Bioenergetic Exercises” znanego psychoterapeuty pracującego z ciałem Alexandra Lowena, ale nie nadają się one dla osób z urazami biomechanicznymi szyi i głowy!)
  • przytulanie i dotyk — naukowcy obliczyli, że człowiek potrzebuje czterech uścisków dziennie, by przetrwać, i ośmiu dla zdrowia i dobrego samopoczucia
  • intymność seksualna — uczy być w kontakcie ze sobą, odczuwać i czuć, podążać za swoimi pragnieniami
    sen, wylegiwanie się w łóżku bez myśli i książek — działa, jeśli o niczym nie myślisz i cieszysz się doznaniami, jakie dają łóżko, pościel i własne ciało.

Te proste czynności, jeśli pozwolisz sobie wykonywać je choćby przez pół godziny lub godzinę dziennie, pomagają osiągnąć spokój i harmonię, napełniają ciało energią. A co najważniejsze — nie zapominaj też pozwalać sobie czuć zarówno radość, jak i przyjemność, kiedy „dźwięczą” w tobie i wypełniają twoje ciało!

Karma a choroba. Dusza i ciało: teoria i praktyka — tutaj.


_________________________