We worden allemaal geboren als lichamelijke, sensuele wezens, maar na verloop van tijd gaan we ons lichaam van onze gevoelens scheiden. Sommigen noemen het zelfs alleen maar een ‘lichamelijk doosje’ waarin de geest gevangen zit en wegkwijnt – zo heeft de religie ons leren voelen. Maar heb je je ooit afgevraagd waar onze gevoelens en emoties zich verstoppen en waar ze ontstaan? In dit artikel bespreken we hoe je je lichamelijkheid niet negeert en hoe je je vermogen om te voelen herstelt.
Waar sensualiteit ontstaat

Moderne mensen hebben veel seks, maar ze drogen letterlijk uit door een gebrek aan sensualiteit. We stoppen die in één doos met seks, en omdat seks taboe is, bestempelen we automatisch ook alles wat sensueel is als ‘verboden’. Ons worden regels opgelegd over welke aanrakingen wel en welke niet mogen. Lichamelijk zijn we van elkaar gescheiden geraakt, ieder opgesloten in zijn eigen doos. We aaien met plezier een hond of kat, maar voelen ons vaak ongemakkelijk als we onszelf aanraken. Volwassen kinderen schamen zich vaak om hun ouders aan te raken, omdat ‘ze niet klein meer zijn’, en een man en een vrouw kunnen elkaar ook niet aanraken als ze geen stel zijn. En veel stellen geloven dat aanraking per se tot seks leidt.
Natuurlijk kan sensualiteit tot seks leiden, net als een etentje of een wandeling. Maar sensualiteit zelf heeft niets met seks te maken. Je kunt sensueel zijn met familie, vrienden en zelfs vreemden voor wie je niet de minste aantrekking voelt. Seksualiteit is de energie van het tweede chakra. Die hangt samen met water en smaak. Vloeiendheid en kussen hebben de aard van water en hangen samen met genot. Ze gaan over verlangen en genot. Sensualiteit daarentegen ontstaat in het vierde chakra, het hartchakra. Die hangt samen met onvoorwaardelijke liefde, met het vermogen om te geven en te ontvangen, en heeft geen object. Het gaat om het diepste intieme contact tussen zielen, een subtiel samensmelten met een ander, een aanraking die het hart opent. Maar hoe zit het met het hartchakra?
Energierivier

Wat doe je meestal als je emotionele pijn hebt? Als er iets kwetsends en onaangenaams is gebeurd? Vaak sluiten we onze gevoelens stevig af en ‘leiden we onszelf af’: we storten ons op werk, zaken, anderen helpen en ‘drenkelingen redden’, roken en alcohol, de computer – maakt niet uit wat, als we pijn en angst maar niet hoeven te voelen, niet hoeven door te leven, niet door ons lichaam hoeven te laten gaan. Als je huilt van de pijn, zeggen ze dat je hysterisch bent, vooral als het om een man gaat. Weinigen kunnen het zich veroorloven hun woede te doorleven en door het lichaam te laten gaan (en dat betekent niet per se schelden en vuisten). Haar te doorleven op het moment dat het gebeurt, en niet tien jaar later in de spreekkamer van een therapeut.
In onze samenleving betekent voelen zwak zijn. Ons is geleerd dat ‘macho’s niet huilen’, ‘waarom huil je als een wijf’, ‘je moet je gezicht in de plooi houden’, ‘trek niet zo’n zuur gezicht – zulke meisjes vindt niemand leuk’, ‘Waarom zit je te snotteren?’, ‘Niet schreeuwen’, ‘Niet zeuren’, ‘wees niet verdrietig’, ‘wat jij wilt, interesseert niemand’, ‘lach niet zo hard!’, ‘waarom ben je zo blij, anderen hebben het nu zwaar’. We schamen ons voor pijn, wrok en angst, het is een schande om ons in het bijzijn van anderen te verheugen, van ons lichaam en onze seksualiteit te genieten – kortom, wat een schande! (en dat ondanks de overvloed aan reclamebeelden van kille ‘sexy krengen’ en ‘harteloze macho’s’ die ons van alle kanten worden opgedrongen, en omdat we daar niet aan voldoen, krijgen we trouwens een minderwaardigheidscomplex). Wat gebeurt er toch in deze wereld?
Energie stroomt als een rivier door ons lichaam. Als we onszelf niet toestaan te voelen, raakt deze energie geblokkeerd. Ze stopt niet, maar blijft zich op die plek ophopen en komt dan op het lichamelijke vlak terecht in de vorm van ziekte of gevoelloosheid van lichaam en hart. Dat treft vrouwen bijzonder hard, want voelen is voor een vrouw haar aard. Het betekent het leven voelen, het leven doorleven, het door jezelf en je lichaam laten gaan. Vrouwelijke energie is immers veel vruchtbaarder, zwaarder en ‘aardser’ dan mannelijke. Als een vrouw niet voelt, wordt ze ernstig en boos. Hetzelfde geldt overigens voor mannen. Moderne mensen leven meestal ‘in hun hoofd’, ‘met hun hoofd’, ‘in hun gedachten’ en worden, afgesneden van hun natuur en lichamelijkheid, ernstig en ziek. Als iemand zijn emoties en gevoelens onderdrukt, wordt hij prikkelbaar, kleinzielig-wraakzuchtig en laf.
Ik sta mezelf toe te voelen

Een deskundige osteopaat vertelde me dat God voor de mens de deur naar deze wereld, naar dit lichaam heeft geopend, maar nee – iedereen probeert zich met geweld een weg terug te banen. Mensen zijn bang voor de diepten van de lichamelijkheid en van de gevoelens. De taak van een mens is zich zoveel mogelijk onder te dompelen in zijn lichaam en de gewaarwordingen ervan, en ze te doorleven. Maar daar heeft zich te veel vervorming opgehoopt, en erin duiken is behoorlijk pijnlijk. Ons lichaam onthoudt namelijk niet alleen de trauma’s die we zelf niet hebben verwerkt en vergeten zijn, maar ook de onderdrukte bitterheid en pijn van onze voorouders, de verhalen van onze vaders en grootouders. Genezing komt via een staat van openheid en eerlijkheid. Daar is het heel pijnlijk, maar het moet worden erkend, met het lichaam doorleefd en losgelaten. Alles wat zich toont, zal nooit meer hetzelfde zijn.
Als we destructieve emoties doorleven, ze door het lichaam laten gaan en loslaten, krijgen we hun kracht. Als we iets aanvaarden, ‘pakt het zich uit’, ‘ontvouwt het zich’ en wordt het een deel van onze energie, die daardoor krachtiger wordt, en het lichaam gevoeliger. Als iemand destructieve emoties doorleeft en ze door zijn lichaam laat gaan, voelt hij zich ‘door elkaar geschud’ en ‘verscheurd’, en ‘krijgt’ zijn zenuwstelsel ‘een klap’, maar zo komen we bij genot en vreugde in het lichaam! Als het letterlijk van energie trilt en we onszelf tot in de toppen van onze tenen voelen.
Oefeningen om in het lichaam te zakken en te aarden

De belangrijkste oefening om je gevoelens en emoties te doorleven is ‘Ik sta mezelf toe te voelen …’ Hoe voel je je bij dit ene zinnetje? Soms is het al genoeg om het uit te spreken voor een krachtig therapeutisch effect. Wat er ook gebeurt, we kunnen onszelf toestaan te voelen – wrok, pijn, woede, angst, verdriet enz. – en onszelf toestaan ze in het lichaam te voelen. Natuurlijk zijn er veel situaties waarin je niet meteen kunt reageren, bijvoorbeeld op een ‘eikel van een baas’. Maar zodra het kan, zeg je tegen jezelf: ‘Ik sta mezelf toe woede te voelen.’ En dan, in plaats van haar te onderdrukken, laat je je erdoor vullen, ben je je ervan bewust en probeer je erdoorheen te ademen. Je kunt zeggen: ‘Wat ben ik boos! God, ik word gek van woede!’ En als die toestand zijn hoogtepunt heeft bereikt, verdwijnt hij en vult hij je met rust en een gevoel van kracht. Je zult dan niet meer jezelf, je dierbaren of de sfeer om je heen gaan vernielen. Dat is het gezonde doorleven van emoties.
Het is een heel eenvoudige, maar in werkelijkheid heel krachtige oefening (ze is bedacht door de bekende psychologe Yulia Mangalam). Als je ermee begint, kom je ‘via de keten’ bij toestanden en ‘programma’s’ uit die duidelijk ‘niet van jou’ zijn. Zo voelde een meisje dat deze oefening deed, toen ze in een straatje van een vreemde stad verdwaald was, plotseling een sterke weemoed in haar borst, en pijn. Het was zwaar, ze kon nauwelijks ademen, maar ze ‘stond zichzelf toe het te voelen’. Na enige tijd ‘knapten’ deze gewaarwordingen in haar borst en barstte ze in tranen uit, tranen ‘uit het hart’, ‘tot in haar ingewanden’. Daarna kwam een ongelooflijke opluchting. Iets later ontdekte ze ‘toevallig’ dat in die buurt haar overgrootmoeder had gewoond, die erg had geleden onder haar losbandige man. Niemand weet het, maar misschien stond de achterkleindochter zichzelf eindelijk toe te doorleven en los te laten wat haar voormoeder zichzelf niet had toegestaan. En ik ken meerdere van zulke gevallen. Hoe dan ook ‘trek’ je zo heel veel oude, onnodige, niet-doorleefde rommel uit je eigen geschiedenis ‘naar boven’.
Ondanks de kracht van de oefening moeten mensen met een kapot zenuwstelsel en mensen met biomechanische letsels in het gebied van hoofd en nek haar niet doen. In dat geval kun je beter oefeningen doen om ‘het lichaam te aarden’, zodat de energie uit het hoofd wordt gehaald. En om emoties los te laten, gebruik je de techniek van de ‘niet-verstuurde brieven’, waarbij je een bericht aan iemand schrijft in zes delen: 1) beschuldigingen, woede; 2) wrok, pijn; 3) ‘ik ben bang dat’; 4) ‘het spijt me dat’; 5) ‘ik hoop dat’, ‘ik wil dat’; 6) dankbaarheid en liefde. En heel belangrijk: je schrijft in dezelfde volgorde ook het ‘bericht’ van die persoon aan jezelf. Je kunt de ‘correspondentie’ voortzetten tot je voelt dat het genoeg is. Geloof me, deze ogenschijnlijk ‘domme’ oefening zal je veel inzichten en opluchting bezorgen!

Zoals gezegd is de oefening ‘Ik sta mezelf toe te voelen’ heel krachtig, en soms komen er toestanden en emoties naar buiten met zo’n kracht dat het zenuwstelsel ze moeilijk aankan. Als je de programma’s en ‘compressiegebieden’ die vanbinnen zitten ‘uitpakt’, maak je een enorme hoeveelheid energie of ‘elektriciteit’ vrij. Als je met elektriciteit werkt, moet je geaard zijn. Hier is het precies hetzelfde! Bovendien is het voor iedereen nuttig om aardingsoefeningen te doen, zodat de energie uit het hoofd wordt gehaald en in het lichaam zakt, omdat een overmaat aan mentale energie je van de grond losrukt en iemand dan ‘via het hoofd’ en via analyse gaat leven en het gevoel van zijn lichamelijkheid en het genot ervan verliest. Het leven wordt dan alsof je het van buitenaf bekijkt, op tv, maar er niet aan deelneemt. Dat hebben we niet nodig. Geaard zijn betekent het leven en mensen met je lichaam voelen, hier en nu zijn. Dit helpt je dus te aarden:
- contact met de natuur en de aarde – dat kan een wandeling zijn in het park of buiten de stad op de grond, vooral als je dat blootsvoets doet, of planten en bloemen planten, onkruid wieden – alles wat onder ‘in de aarde wroeten’ valt
- voeding – licht voedsel, vooral fruit, laat de energie opstijgen, terwijl granen, peulvruchten, aardappelen en brood helpen te aarden en ‘gewicht’ te voelen
- lichamelijke activiteit – wassen, schoonmaken, sport, yoga en dansen zetten het hoofd perfect uit en brengen de energie naar het lichaam. Kies liever geen dans en sport die alleen mechanische bewegingen vragen. Bij fitness overwint iemand zijn lichaam met inspanning, maar leert hij het niet met welwillendheid en tederheid kennen. Mechanische bewegingen zonder bezieling beroven het lichaam van sensualiteit. Dansen op het ritme van trommels werkt bijzonder goed, omdat die vanbinnen de energie van het eerste en tweede chakra activeren; ook dansen waarbij je met je voeten op de grond stampt, zijn in dit opzicht geweldig – als je ze met Russische overgave doet, kun je erbij zeggen: ‘Mijn woede, kom eruit! mijn pijn, kom eruit! mijn verdriet, laat me los!’ (:
- omgang met dieren – aaien, wassen, borstelen: als we dat allemaal doen, worden we rustig
sauna, een bezoek aan de banja met een badbezem – een superoefening om te aarden, verder geen commentaar!
massage, dynamische ademhaling en rebirthing helpen lichamelijke blokkades op te heffen en de gevoeligheid van het lichaam te herstellen (in dit verband vind je misschien de oefeningen interessant uit ‘The Way to Vibrant Health: A Manual of Bioenergetic Exercises’ van de beroemde lichaamsgerichte psychotherapeut Alexander Lowen, maar ze zijn niet geschikt voor mensen met biomechanische letsels aan nek en hoofd!) - knuffels en lichamelijke aanraking – wetenschappers hebben berekend dat een mens vier knuffels per dag nodig heeft om te overleven en acht voor gezondheid en welzijn
- seksuele intimiteit – leert je in contact te zijn met jezelf, waar te nemen en te voelen, je verlangens te volgen
slaap, in bed liggen luieren zonder gedachten en boeken – werkt als je nergens aan denkt en geniet van het gevoel van het bed, het beddengoed en je eigen lichaam.
Deze eenvoudige handelingen, als je jezelf toestaat ze minstens een half uur of een uur per dag te doen, helpen rust en harmonie te vinden en vullen het lichaam met energie. En het belangrijkste: vergeet niet jezelf ook toe te staan te voelen, zowel vreugde als genot, wanneer die in je ‘klinken’ en je lichaam vullen!
Karma en ziekte. Ziel en lichaam: theorie en praktijk – hier.
_________________________
Geen reacties
Stel een zorgvuldige vraag of voeg nuttige context toe. Nieuwe reacties worden vóór publicatie beoordeeld.
Er zijn nog geen reacties. Je kunt de discussie beginnen.