Hepimiz bedeniyle hisseden varlıklar olarak doğarız, ama zamanla bedenimizi duygularımızdan ayırmaya başlarız. Bazıları ondan genel olarak yalnızca içinde eziyet çeken ruhun hapsedildiği bir “beden kutusu” olarak söz eder – din bize böyle hissetmeyi öğretti. Ama hiç duygularımızın ve heyecanlarımızın nerede saklandığını ve nerede doğduğunu merak ettiniz mi? Bu yazıda bedenselliğinizi göz ardı etmemek ve hissetme yeteneğinizi geri kazanmak için neler yapabileceğinizi konuşacağız.
Duyusallık nerede doğar

Modern insanlar çok seks yapıyor, ama duyusallık eksikliğinden kelimenin tam anlamıyla kuruyup gidiyor. Duyusallığı seksle aynı kutuya koyuyoruz ve seks bir tabu olduğu için duyusal olan her şeyi de otomatik olarak “yasak” diye etiketliyoruz. Bize hangi dokunuşlara izin verildiğine ve hangilerine verilmediğine dair kurallar dayatılıyor. Fiziksel olarak birbirimizden ayrıldık, herkes kendi kutusuna kapandı. Bir köpeği ya da kediyi zevkle sevebiliriz, ama çoğu zaman kendimize dokunurken rahatsız hissederiz. Yetişkin çocuklar çoğu zaman anne babalarına dokunmaktan utanır, çünkü “artık küçük değillerdir”; bir erkek ve bir kadın da çift değillerse birbirlerine dokunamaz. Ve pek çok çift dokunuşun mutlaka sekse yol açtığına inanır.
Elbette duyusallık, tıpkı bir akşam yemeği ya da bir yürüyüş gibi sekse yol açabilir. Ama duyusallığın kendisinin seksle hiçbir ilgisi yoktur. Ailenizle, arkadaşlarınızla, hatta en ufak bir çekim duymadığınız yabancılarla bile duyusal olabilirsiniz. Cinsellik ikinci çakranın enerjisidir. Su ve tatla ilişkilidir. Akışkanlık ve öpücükler suyun doğasındadır ve hazla ilişkilidir. Onlar arzu ve haz ile ilgilidir. Duyusallık ise dördüncü çakrada, kalp çakrasında doğar. Koşulsuz sevgiyle, verme ve alma yeteneğiyle ilişkilidir, bir nesnesi yoktur. Bu, ruhların en derin, en mahrem teması, bir başkasıyla ince bir kaynaşma, kalbi açan bir dokunuştur. Peki kalp çakrasının durumu nedir?
Enerji nehri

Duygusal olarak acı çektiğinizde genellikle ne yaparsınız? İncitici ve hoş olmayan bir şey olduğunda? Çoğu zaman duygularımızı sıkıca mühürleriz ve “dikkatimizi dağıtırız” – kendimizi işe, uğraşlara, başkalarına yardım etmeye ve “boğulanları kurtarmaya”, sigaraya ve alkole, bilgisayara veririz – ne olursa olsun, yeter ki acıyı ve korkuyu hissetmeyelim, onları yaşamayalım, bedenimizden geçmelerine izin vermeyelim. Acıdan ağlarsanız, özellikle de söz konusu bir erkekse, size histerik olduğunuzu söylerler. Çok az kişi öfkesini yaşamayı ve bedeninden geçmesine izin vermeyi göze alabilir (ve bu illa küfür ve yumruk demek değildir). Onu olduğu anda yaşamak, on yıl sonra terapistin muayenehanesinde değil.
Toplumumuzda hissetmek zayıf olmak demektir. Bize şunlar öğretildi: “maçolar asla ağlamaz”, “neden kadın gibi ağlıyorsun”, “metanetini korumalısın”, “surat asma – kimse böyle kızları sevmez”, “Ne sızlanıyorsun?”, “Bağırma”, “Mızmızlanma”, “üzülme”, “ne istediğin kimin umurunda”, “bu kadar yüksek sesle gülme!”, “neye bu kadar seviniyorsun, başkaları şu an zor durumda”. Acı, kırgınlık, korku hissetmekten utanıyoruz; başkalarının önünde sevinmek, bedenimizin ve cinselliğimizin tadını çıkarmak ayıp – genel olarak, ne utanç verici! (ve bu, dört bir yandan dayatılan soğuk “seksi kaltaklar” ve “kalpsiz maçolar” reklam imgelerinin bolluğuna rağmen; bu arada onlara uymadığımız için aşağılık kompleksi yaşıyoruz). Bu dünyada neler oluyor?
Enerji bedenimizde bir nehir gibi akar. Kendimize hissetme izni vermezsek bu enerji bloke olur. Durmaz, o noktada birikmeye devam eder ve sonra hastalık ya da bedenin ve kalbin duyarsızlığı biçiminde fiziksel düzleme çıkar. Bu özellikle kadınları sert vurur, çünkü bir kadın için hissetmek onun doğasıdır. Bu, hayatı hissetmek, onu yaşamak, onun kendinden, bedeninden geçmesine izin vermek demektir. Ne de olsa kadın enerjisi erkek enerjisinden çok daha bereketli, ağır ve “topraksı”dır. Bir kadın hissetmezse ciddi ve öfkeli olur. Ancak aynısı erkekler için de geçerlidir. Modern insanlar çoğunlukla “kafada”, “kafayla”, “düşüncelerde” yaşar ve doğalarından ve bedensellikten koparak ciddi ve hasta olurlar. İnsan duygularını ve hislerini bastırdığında sinirli, küçük hesaplar güden, kinci ve korkak olur.
Hissetmeme izin veriyorum

Bilgili bir osteopat bana, Tanrı’nın insana bu dünyanın, bu bedenin kapısını açtığını, ama hayır – herkesin zorla geri çıkmaya çalıştığını söylemişti. İnsanlar bedenselliğin ve duyguların derinliklerinden korkar. İnsanın görevi bedenine, onun duyumlarına olabildiğince dalmak ve onu yaşamaktır. Ama orada çok fazla çarpıklık birikmiştir ve içine dalmak oldukça acı vericidir. Mesele şu ki bedenimiz yalnızca bizzat işleyip çözümlemediğimiz ve unuttuğumuz travmaları değil, atalarımızın bastırılmış acılarını ve dertlerini, babalarımızın ve büyükanne ve büyükbabalarımızın hikâyelerini de hatırlar. İyileşme açıklık ve dürüstlük hâli aracılığıyla gelir. Orası çok acı vericidir, ama bunun kabul edilmesi, bedenle yaşanması ve serbest bırakılması gerekir. Açığa çıkan hiçbir şey bir daha asla eskisi gibi olmaz.
Yıkıcı duygular yaşadığımızda, onların bedenden geçmesine izin verip bıraktığımızda onların gücünü alırız. Bir şeyi kabul ettiğimizde o “paketinden çıkar”, “açılır”, enerjimizin bir parçası olur, onu daha güçlü, bedeni de daha duyarlı hâle getirir. Bir insan yıkıcı duygular yaşayıp onların bedeninden geçmesine izin verdiğinde kendini “sarsılmış” ve “parçalanmış” hisseder, sinir sistemi de “darbe alır”, ama bedende hazza ve sevince böyle ulaşırız! Beden kelimenin tam anlamıyla enerjiyle çınladığında ve kendimizi ayak parmaklarımızın ucuna kadar hissettiğimizde.
Bedene dalma ve topraklanma pratikleri

Duygularınızı ve heyecanlarınızı yaşamak için en önemli pratik “Kendime … hissetme izni veriyorum”dur. Bu tek cümleden ne hissediyorsunuz? Bazen yalnızca bunu söylemek bile güçlü bir terapötik etki için yeterlidir. Ne olursa olsun, kendimize hissetme iznini – kırgınlığı, acıyı, öfkeyi, korkuyu, hüznü vb. – kendimiz verebilir ve onları bedende hissetmeye izin verebiliriz. Elbette örneğin “pislik bir patrona” hemen tepki vermenin mümkün olmadığı pek çok durum vardır. Ama bunun için fırsat bulur bulmaz kendinize şunu söylersiniz: “Kendime öfkeyi hissetme izni veriyorum.” Ve sonra onu bastırmak yerine onunla dolmaya, onun farkında olmaya ve onun içinden nefes almaya çalışmaya başlarsınız. Şöyle diyebilirsiniz: “Ne kadar öfkeliyim! Tanrım, öfkeden deliriyorum!” Ve zirveye ulaştıktan sonra bu hâl gider ve sizi huzurla ve bir güç hissiyle doldurur. Artık kendinizi, sevdiklerinizi ya da çevrenizdeki atmosferi yıkıma sürüklemezsiniz. Duyguları sağlıklı biçimde yaşamak budur.
Bu çok basit, ama aslında çok güçlü bir pratik (yazarı tanınmış psikolog Yulia Mangalam). Başladığınızda “zincirleme” olarak açıkça “size ait olmayan” hâllere ve “programlara” ulaşmaya başlayacaksınız. Örneğin bu pratiği yapan bir kız, yabancı bir şehrin sokaklarından birinde kaybolduğunda göğsünde birden güçlü bir hüzün ve acı hissetti. Zordu, neredeyse nefes alamıyordu, ama “bunu hissetmesine izin verdi”. Bir süre sonra göğsündeki bu duyumlar “patladı” ve “yürekten”, “derinden” gözyaşlarıyla ağlamaya başladı. Ardından inanılmaz bir rahatlama geldi. Biraz sonra “tesadüfen” o bölgede, söz dinlemeyen kocası yüzünden çok acı çeken büyük büyükannesinin yaşadığını öğrendi. Kimse bilmiyor, ama belki de torununun kızı, atasının kendisine izin vermediği şeyi nihayet yaşamaya ve serbest bırakmaya kendine izin verdi. Ve ben böyle birkaç vaka biliyorum. Her hâlükârda bu şekilde kendi geçmişinizden yaşanmamış, eski, gereksiz pek çok çöpü “çekip çıkaracaksınız”.
Pratiğin gücüne rağmen, sinir sistemi bozulmuş kişiler ve baş ve boyun bölgesinde biyomekanik yaralanmaları olanlar bu pratiği yapmamalıdır. Bu durumda enerjiyi baştan uzaklaştırmak için “bedensel topraklanma” pratikleri yapmak daha iyidir. Duyguları serbest bırakmak için de bir kişiye altı bölümlük bir mesaj yazdığınız “gönderilmemiş mektuplar” tekniğini kullanın: 1) suçlamalar, öfke; 2) kırgınlık, acı; 3) “korkuyorum ki”; 4) “üzgünüm ki”; 5) “umuyorum ki”, “istiyorum ki”; 6) şükran ve sevgi. Ve şu çok önemli: o kişiden kendinize gelen “mesajı” da aynı sırayla yazarsınız. “Yazışmayı” bunun yeterli olduğunu hissedene kadar sürdürebilirsiniz. İnanın bana, bu görünüşte “aptalca” pratik size pek çok içgörü ve rahatlama sağlayacak!

Daha önce de belirtildiği gibi “Hissetmeme izin veriyorum” pratiği çok güçlüdür ve bazen hâller ve duygular öyle bir güçle dışarı çıkar ki sinir sisteminin onlarla başa çıkması zorlaşır. İçinizde oturan programları ve “sıkışma bölgelerini” “paketinden çıkardığınızda” muazzam miktarda enerji ya da “elektrik” açığa çıkarırsınız. Elektrikle çalışırken topraklanmış olmalısınız. Burada da aynı şey geçerli! Ayrıca enerjiyi baştan uzaklaştırıp bedene indirmek için herkesin topraklanma pratikleri yapması yararlıdır, çünkü zihinsel enerji fazlalığı insanı yerden koparır ve insan bedenselliğini ve ondan aldığı hazzı hissetmeyi kaybederek “kafayla” ve analizle yaşamaya başlar. O zaman hayat sanki ona dışarıdan, televizyondan bakıyormuşsunuz, ama ona katılmıyormuşsunuz gibi olur. Buna ihtiyacımız yok. Topraklanmış olmak, hayatı ve insanları bedeninizle hissetmek, burada ve şimdi olmak demektir. Topraklanmayı sağlayanlar şunlardır:
- doğayla iletişim ve toprakla temas – parkta ya da şehir dışında toprak üzerinde yürümek, özellikle de bunu çıplak ayakla yapıyorsanız; bitki ve çiçek dikmek, yabani otları ayıklamak – “toprakla uğraşmak” denen her şey
- beslenme – hafif yiyecekler, özellikle meyveler, enerjiyi yukarı yükseltir; tahıllar, baklagiller, patates ve ekmek ise topraklanmaya ve “ağırlığı” hissetmeye yardımcı olur
- fiziksel etkinlik – çamaşır yıkamak, temizlik, spor, yoga, dans kafayı mükemmel biçimde kapatır ve enerjiyi bedene aktarır. Yalnızca mekanik hareketler gerektiren dans ve sporlardan kaçınmak tavsiye edilir. Fitness yaparken insan bedenini zorlayarak fetheder, ama onu iyi niyetle ve şefkatle tanımaz. Ruhsal doluluk olmadan mekanik hareket bedeni duyusallıktan yoksun bırakır. Davul ritimleriyle dans etmek özellikle iyi işe yarar, çünkü davullar içerideki birinci ve ikinci çakraların enerjisini harekete geçirir; ayakları yere vurarak yapılan danslar da bu anlamda harikadır – onları Rus coşkusuyla yaparken şöyle diyebilirsiniz: “Öfkem, çık dışarı! acım, çık dışarı! hüznüm, bırak beni!” (:
- hayvanlarla iletişim – sevmek, yıkamak, taramak: bütün bunları yaptığımızda sakinleşiriz
sauna, dal demetiyle yapılan Rus hamamı seansı – yorum gerektirmeyen süper bir topraklanma pratiği!
masaj, dinamik nefes, rebirthing beden bloklarını kaldırmaya ve bedenin duyarlılığını geri kazanmaya yardımcı olur (bu konuda ünlü beden psikoterapisti Alexander Lowen’ın “The Way to Vibrant Health: A Manual of Bioenergetic Exercises” kitabındaki egzersizler ilginizi çekebilir, ama bunlar boyun ve başta biyomekanik yaralanmaları olan kişiler için uygun değildir!) - sarılmak ve bedensel dokunuş – bilim insanları bir insanın hayatta kalmak için günde dört, sağlık ve iyi oluş için sekiz sarılmaya ihtiyaç duyduğunu hesaplamış
- cinsel yakınlık – kendinizle temas hâlinde olmayı, algılamayı ve hissetmeyi, arzularınızı izlemeyi öğretir
uyumak, hiçbir şey düşünmeden ve kitap okumadan yatakta tembellik etmek – hiçbir şey düşünmüyor ve yatağın, nevresimlerin ve kendi bedeninizin duyumlarının tadını çıkarıyorsanız işe yarar.
Bu basit eylemler, kendinize günde en az yarım saat ya da bir saat bunları yapma izni verirseniz, huzura ve uyuma ulaşmaya yardımcı olur, bedeni enerjiyle doldurur. Ve en önemlisi – sevinç ve haz içinizde “çınladığında” ve bedeninizi doldurduğunda kendinize onları da hissetme izni vermeyi unutmayın!
Karma ve hastalık. Ruh ve beden: teori ve pratik – burada.
_________________________
Yorum yok
Dikkatli bir soru sorun veya yararlı bir bağlam ekleyin. Yeni yorumlar yayımlanmadan önce incelenir.
Henüz yorum yok. Tartışmayı başlatabilirsiniz.