Bu blogun sayfalarında, kraniyodontinin (ya da ülkemizde bu alana verilen adla ortokraniyodontinin) osteopatik tekniklerle birlikte diş sistemi üzerinden omurgayı ve bedenin genel yapısını etkileyerek elde ettiği alışılmadık sonuçları defalarca ele aldık. Bu yazı, Güney Avrupa’nın en tanınmış kraniyodontistlerinden biri olan İtalyan doktor Giuseppe Stefanelli’nin, kraniyodontinin ve postürolojinin çağdaş bilim dünyasında neden tanınmakta zorlandığına dair düşüncelerini sunuyor.

Profesör Stefanelli, osstefanelli.com
Profesör Stefanelli, osstefanelli.com

Stomatognatik sistemin vücudun birbirinden çok uzak kısımlarıyla mekanik ve işlevsel olarak bağlantılı olduğu fikri, kariyerine yeni başlayan pek çok doktoru büyüler ve aynı zamanda onlara engel olur.

Filozof Karl Popper bilimde üç kişilik tipi ayırt eder:

  • bir şeyi değiştiren kişi
  • durumu değiştirmek isteyen kişi
  • her şeyin değiştiğini anlamayan kişi.

Son kategoriye, seçilen yönün doğru olduğuna ikna olmalarına rağmen, yeni olan her şeyin hiçbir ağırlığı olmadığına inanan seçkin öncüllerinin ‘kesinliklerine’ güvenmeyi tercih edenler girer. Her bireyin kişisel seçimine saygı duymakla birlikte, diş hekimliğinin ve genel olarak tıbbın kesin bilimler olmadığını ve dolayısıyla bu tür ‘kesinliklerin’ çok sık sorgulandığını, gözden geçirildiğini ve unutulduğunu kabul etmeden edemeyiz.

G. Stefanelli’nin ‘Craniodonzia: Il Sistema ALF’ kitabından çizim, www.osstefanelli.com
G. Stefanelli’nin ‘Craniodonzia: Il Sistema ALF’ kitabından çizim, www.osstefanelli.com

Diş oklüzyonu ile vücut postürü arasındaki ilişkiyi incelemek, ‘neden-sonuç’ ilişkisini gösteren, nesnel olarak tekrarlanabilir ‘bilimsel’ bulguların sözde eksikliği nedeniyle büyük güçlüklerle karşılaşıyor; bu sonuçlar bu kadar dar sınırlar içinde ele alınırsa muhtemelen hiçbir zaman elde edilemeyecek. Görünüşe göre akademik dünya, yirminci yüzyılda bilimde gerçek bir devrimin ve köklü bir paradigma değişiminin gerçekleştiğini anlamamış. Kartezyen indirgemeci kavram yerini bilimin ve yaşamın ‘sistemik’ (bütüncül) bir vizyonuna bıraktı ve bu da bilimsel nesnellik kavramının yeniden değerlendirilmesini gerektiriyor.

Kartezyen paradigmada bilimsel betimlemeler nesnel, gözlemciden ve bilme sürecinden bağımsız kabul edilir. Yeni paradigma ise epistemolojinin, yani bilme sürecinin anlaşılmasının, doğa olaylarının betimlenmesine dahil edilmesi ve bilimsel teorilerin ayrılmaz bir parçası hâline gelmesi gerektiğini gösteriyor. ‘Bilim doğanın nihai gizemini çözemez. Çünkü sonuçta biz kendimiz de çözmeye çalıştığımız gizemin bir parçasıyız’ (kuantum fiziğinin kurucusu Max Planck).

“Kraniyodonti: Geleceğin Tedavisi ya da Disiplinlerarası Bir Yaklaşım” bölümünün görseli

Sistem düşüncesine dayanan ‘bilgisayar biliminin anası’ sibernetik, insan zihninin altında yatan sinirsel mekanizmalara matematiksel bir açıklama getirmeye çalışır ve insan zekâsını ve beynin işleyişini bir bilgisayarınkine indirgemeye çalışır; öyle ki bilme süreci yalnızca bilgi işleme, yani bir dizi sembolün bir dizi kurala göre dönüştürülmesi olarak tanımlanır. Bilişsel bilimlerdeki son gelişmeler, insan zekâsının bilgisayar zekâsından tamamen farklı olduğunu açıkça göstermiştir. Sinir sistemi herhangi bir bilgiyi işlemez, yapısını sürekli değiştirerek çevreyle etkileşim kurar. Dahası, zihin, hafıza ve insan kararları kesinlikle tamamen rasyonel değildir, her zaman duygularla şekillenir. İnsan zihni bilgiyle değil, fikirlerle düşünür ve fikirler bilgiden değil, deneyimden doğan bütünsel örüntülerdir.

‘Gerçekten özgün zihinler yeni bir şeyi ilk görenler olmalarıyla değil, eskide, her zaman bilinen ve görünen ama herkesin ihmal ettiği şeyde yeniyi görmeleriyle ayırt edilir’ (F. Nietzsche, ‘Putların Alacakaranlığı ya da Çekiçle Nasıl Felsefe Yapılır’).

Bundan sonra elbette her zaman gözümüzün önünde olanı neden hiç görmediğimizi merak edeceğiz! Retoriğe kaçmak istemeden söylemek gerekirse, açık gerçek şu ki tıbbın aşırı teknik ve sektörel parçalanması ‘insanın bütününü’ gözden kaybetmemize, ayrıca muhakeme ve klinik teşhis yeteneğimizin körelmesine neden oldu.

Profesör Stefanelli, osstefanelli.com
Profesör Stefanelli, osstefanelli.com

Açıkça görülüyor ki bir olgunun yorumunu ‘bilimsel’ ve dolayısıyla ‘doğru’ olarak nitelendirmek için gereken tekrarlanabilirlik ve ölçülebilirlik kavramları, bu ölçütleri karşılamayan her şeyi gölgede bıraktı. Paradoks şu ki bu şekilde henüz bilinmeyen ve henüz anlaşılamayan her şeyin varlığını inkâr ediyoruz, ama bu aynı zamanda dünya çapında milyonlarca insanın sağlığını koruma ya da iyileştirme olanağını da inkâr etmek anlamına geliyor. Fiilen ‘tamamlayıcı ya da alternatif’ olarak tanımlanan postüroloji, osteopati, uygulamalı kinezyoloji, homeopati ve homotoksikoloji ve akupunktur gibi disiplinler bu eski ideolojik yaklaşımın kurbanlarıdır.

Özellikle postüroloji ve kraniyodonti affedilmez iki ilk günahla gölgelenmiş durumda. Birincisi, yaklaşımın tıpkı eşsiz parmak izimiz gibi kişiden kişiye değişmesidir. İkincisi, bu, multidisipliner yaklaşımın yalnızca birkaç gerçekten usta doktor tarafından değil, herkes tarafından güvenilir biçimde kullanılmasını gerektirir.

©osstefanelli.com
©osstefanelli.com

Belki de sayıklıyorum, ama insan postürünü incelemenin gerçekten bir leitmotiv, hepimizin aynı dili konuşabileceği bir araç olabileceğini düşünüyorum. Şimdilik üniversitelerin bu disiplini bütün tıp uzmanlık alanlarının sınav dersleri arasına alması yeterli olurdu.
____________________
Giuseppe Stefanelli’nin orijinal makalesi osstefanelli.com adresinde yer alıyor.