Na łamach tego bloga nieraz omawialiśmy niezwykłe efekty, jakie kraniodoncja (czyli ortokraniodoncja, jak nazywa się ta dziedzina w naszym kraju) osiąga w odniesieniu do kręgosłupa i całej struktury człowieka, oddziałując na tę strukturę poprzez jego aparat zębowy w połączeniu z technikami osteopatycznymi. W tym artykule przedstawiono rozważania jednego z najbardziej znanych kraniodontów Europy Południowej, włoskiego lekarza Giuseppe Stefanelliego, na temat tego, dlaczego kraniodoncja i posturologia z trudem zdobywają uznanie we współczesnym świecie nauki.

Idea, że układ stomatognatyczny jest mechanicznie i funkcjonalnie połączony z odległymi częściami ciała, fascynuje, a zarazem stanowi przeszkodę dla wielu lekarzy rozpoczynających karierę.
Filozof Karl Popper wyróżnia w nauce trzy typy osobowości:
- osoba, która coś zmienia
- osoba, która chce zmienić sytuację
- osoba, która nie rozumie, że wszystko się zmieniło.
Do ostatniej kategorii należą ci, którzy mimo przekonania, że obrany kierunek jest słuszny, wolą polegać na „pewnikach” swoich wybitnych poprzedników, uważających, że wszystko, co nowe, nie ma znaczenia. Szanując indywidualny wybór każdego człowieka, nie możemy nie przyznać, że stomatologia i medycyna jako całość nie są naukami ścisłymi, a w konsekwencji takie „pewniki” bardzo często są podważane, rewidowane i zapominane.

Badanie związku między okluzją zębową a postawą ciała napotyka ogromne trudności z powodu rzekomego braku obiektywnie powtarzalnych „naukowych” wyników typu „przyczyna–skutek”, których, jeśli rozpatrywać je w tak ściśle ograniczonych kategoriach, prawdopodobnie nigdy nie uda się uzyskać. Wydaje się, że świat akademicki nie zrozumiał, że w XX wieku nastąpiła prawdziwa rewolucja w nauce i radykalna zmiana paradygmatu. Kartezjańska koncepcja redukcjonistyczna ustąpiła miejsca „systemowej” (holistycznej) wizji nauki i życia, co wymaga ponownej oceny pojęcia obiektywizmu naukowego.
W paradygmacie kartezjańskim opisy naukowe uważa się za obiektywne, niezależne od obserwatora i procesu poznania. Nowy paradygmat wskazuje, że epistemologia, czyli rozumienie procesu poznania, musi zostać włączona do opisu zjawisk przyrody i stać się integralną częścią teorii naukowych. „Nauka nie może rozwiązać ostatecznej tajemnicy natury. Dzieje się tak dlatego, że ostatecznie my sami jesteśmy częścią tajemnicy, którą próbujemy rozwiązać” (Max Planck, twórca fizyki kwantowej).

Cybernetyka, „matka informatyki”, oparta na myśleniu systemowym, próbuje dać matematyczne wyjaśnienie mechanizmów neuronalnych leżących u podstaw ludzkiego umysłu i stara się sprowadzić ludzką inteligencję i pracę mózgu do działania komputera, do tego stopnia, że proces poznania definiuje się jedynie jako przetwarzanie informacji: przekształcanie zbioru symboli na podstawie zbioru reguł. Najnowsze osiągnięcia nauk kognitywnych wyraźnie pokazały, że ludzka inteligencja jest czymś zupełnie innym niż inteligencja komputera. Układ nerwowy nie przetwarza żadnych informacji, lecz wchodzi w interakcję ze środowiskiem, nieustannie zmieniając swoją strukturę. Co więcej, umysł, pamięć i ludzkie decyzje absolutnie nie są całkowicie racjonalne, lecz zawsze modulowane przez emocje. Ludzki umysł myśli ideami, a nie informacjami, a idee to całościowe wzorce, które rodzą się nie z informacji, lecz z doświadczenia.
„Prawdziwie oryginalne umysły wyróżniają się nie tym, że jako pierwsze widzą coś nowego: widzą nowe w starym, zawsze znanym i widocznym, ale przez wszystkich zaniedbywanym” (F. Nietzsche, „Zmierzch bożyszcz, czyli jak się filozofuje młotem”).
Potem oczywiście będziemy się zastanawiać, dlaczego nigdy nie widzieliśmy tego, co zawsze było przed naszymi oczami! Nie chcę popadać w retorykę, ale prawda jest oczywista: nadmierna techniczna i sektorowa fragmentacja medycyny sprawiła, że straciliśmy z oczu „całego człowieka”, a także doprowadziła do zaniku naszej zdolności osądu i diagnozy klinicznej.

Najwyraźniej pojęcia powtarzalności i mierzalności, wymagane, by uznać interpretację zjawiska za „naukową”, a więc „prawdziwą”, przesłoniły wszystko, co tych kryteriów nie spełnia. Paradoks polega na tym, że w ten sposób zaprzeczamy istnieniu wszystkiego, czego jeszcze nie znamy i jeszcze nie rozumiemy, ale oznacza to również odbieranie możliwości zachowania lub poprawy zdrowia milionom ludzi na całym świecie. Dyscypliny określane w praktyce jako „komplementarne lub alternatywne”, takie jak posturologia, osteopatia, kinezjologia stosowana, homeopatia i homotoksykologia oraz akupunktura, padają ofiarą tego starego ideologicznego podejścia.
Zwłaszcza na posturologii i kraniodoncji ciążą dwa niewybaczalne grzechy pierworodne. Pierwszy polega na tym, że podejście zmienia się w zależności od człowieka, jak nasz niepowtarzalny odcisk palca. Po drugie, wymaga to, by podejście multidyscyplinarne było rzetelnie stosowane przez wszystkich, a nie tylko przez nielicznych naprawdę wybitnych lekarzy.

Być może majaczę, ale myślę, że badanie ludzkiej postawy naprawdę mogłoby być lejtmotywem, środkiem, dzięki któremu wszyscy moglibyśmy mówić tym samym językiem. Na razie wystarczyłoby, żeby uczelnie włączyły tę dyscyplinę do przedmiotów egzaminacyjnych wszystkich specjalności medycznych.
____________________
Oryginalny artykuł Giuseppe Stefanelliego znajduje się na stronie osstefanelli.com.
Brak komentarzy
Zadaj uważne pytanie lub dodaj przydatny kontekst. Nowe komentarze są sprawdzane przed publikacją.
Nie ma jeszcze komentarzy. Możesz rozpocząć dyskusję.