Wielu pacjentów cierpiących na dystonię wegetatywno-naczyniową skarży się na ból zębów, choć badanie stomatologiczne wykazuje, że wszystko jest w porządku. Albo dentysta stwierdza w takim przypadku próchnicę i „dystonikowi” w krótkim czasie leczy się kilka zębów. Co ciekawe, u wielu osób objawy dystonii wegetatywno-naczyniowej pojawiają się właśnie po interwencji stomatologicznej, zwłaszcza po ekstrakcji zęba. Takim pacjentom zwykle mówi się, że to dystonia wegetatywno-naczyniowa, a ich problem ma podłoże psychosomatyczne. W tym artykule spróbujemy ustalić, czy tak jest.

Dystonia wegetatywno-naczyniowa czy zęby?

Ból zębów, często promieniujący na twarz i imitujący neuralgię nerwu trójdzielnego, oficjalnie uważa się za jeden z objawów dystonii wegetatywno-naczyniowej — diagnozy rozpowszechnionej na całym obszarze byłego ZSRR. Choć w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób nie ma takiej diagnozy, lekarze przypisują ten ból zębów chorobie ośrodkowego układu nerwowego. Innymi słowy, dla lekarzy taki pacjent to „kot w worku”, którym nie bardzo chcą się zajmować, więc automatycznie zalicza się go do grona „dystoników”. Takim pacjentom często przepisuje się leki uspokajające i kieruje się ich do psychologa (który w większości takich przypadków okazuje się bezradny). Tylko nieliczni wnikliwi lekarze mogą doradzić pacjentowi z takimi objawami sprawdzenie stawów skroniowo-żuchwowych. To właśnie ich „niewinna” dysfunkcja może powodować nie tylko ból zębów, ale też podszywać się pod absolutnie wszystkie objawy dystonii wegetatywno-naczyniowej.

Podstępny SSŻ

tmj

„Zwykła” dysfunkcja stawu skroniowo-żuchwowego (dysfunkcja SSŻ) może zmylić nawet doświadczonych neurologów, ponieważ imituje objawy wielu chorób i powoduje nie tylko ból zębów, ale też ból twarzy, bóle głowy, migrenę, zmęczenie oczu, światłowstręt, bruksizm, zapalenie zatok, tkliwość skóry głowy, ból i szum w uszach, napięcie w obrębie żuchwy i mięśni żucia, osłabienie języka, trudności z połykaniem, zapalenie krtani, kaszel, napięcie szyi i barków oraz ból rąk, a nawet palców! Ale to nie wszystko. Przy dysfunkcji SSŻ pacjent odczuwa zawroty głowy i ogólny niepokój, może mieć depresję lub wzmożoną agresję, a także zaburzenia snu. Dlaczego tak się dzieje?

Chodzi o to, że przez okolicę kości skroniowej, tuż obok której znajduje się ruchomy staw skroniowo-żuchwowy, przechodzi 92% ważnych dla życia splotów nerwowych, w tym nerw trójdzielny. Przemieszczenie krążka stawowego SSŻ nieustannie drażni te gałęzie nerwowe, co prowadzi do zaburzeń pracy ośrodkowego układu nerwowego, a w konsekwencji wpływa na stan emocjonalny pacjenta. Przez okolicę stawów skroniowo-żuchwowych przechodzą też ważne tętnice; ich ucisk pogarsza krążenie mózgowe, czego skutkiem są na przykład zawroty głowy i zmiany w psychice. Co więcej, „zwykła” dysfunkcja SSŻ może powodować derealizację i depersonalizację, w wyniku których u człowieka może rozwinąć się agorafobia i fobia społeczna. W takim przypadku lekarze uparcie odmawiają zbadania problemu i przepisują leki psychotropowe. A przecież przyczyny objawów są w stu procentach organiczne i można je wyeliminować!

Jak rozwija się dysfunkcja SSŻ

lateral strain, skull

U większości pacjentów przemieszczenie stawów skroniowo-żuchwowych jest z reguły następstwem urazu okołoporodowego. Nieprzypadkowo u niemal wszystkich pacjentów z dysfunkcją SSŻ stwierdza się tak zwane odkształcenie boczne, w którym przednia część czaszki przesuwa się w jedną stronę, a tylna w przeciwną (na powyższym zdjęciu). U niektórych źródłem tego urazu jest niekorzystne ułożenie płodu w łonie matki. U wielu pacjentów dysfunkcja SSŻ rozwija się też w wyniku niskiej jakości interwencji stomatologicznych: zbyt wysokich lub zbyt niskich wypełnień, koron czy mostów, źle wykonanego leczenia ortodontycznego aparatem stałym, a często ekstrakcji zębów, zwłaszcza „ósemek”, czyli tak zwanych zębów mądrości.

Chodzi o to, że te zęby są ważne dla utrzymania wysokości zgryzu i u wielu osób po ich usunięciu żuchwa się przemieszcza. To właśnie po ekstrakcji „ósemek” u wielu osób gwałtownie pojawiają się objawy dystonii wegetatywno-naczyniowej, które w rzeczywistości są nierozpoznaną dysfunkcją stawów skroniowo-żuchwowych. Aby postawić prawidłową diagnozę, taki pacjent potrzebuje zonografii SSŻ, zdjęć cefalometrycznych w projekcji bocznej, czołowej i podbródkowo-ciemieniowej oraz tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego tych stawów. Dysfunkcję SSŻ leczą ortokraniodonci. Mimo długości leczenia, które trwa około dwóch lat, pacjenci kompetentnych ortokraniodontów pozbywają się wszystkich objawów dystonii wegetatywno-naczyniowej, które lekarze wcześniej, i to błędnie, przedstawiali im jako niezmienną prawdę.

Dysfunkcja SSŻ: choroba kameleon — tutaj.

Dystonia wegetatywno-naczyniowa: mityczna choroba, czyli biomechaniczne przyczyny objawów — tutaj.
__________________