Ten niedawny artykuł twórcy metody Starecta Morena Contego ze strony starecta.com został przetłumaczony na rosyjski na prośbę jednej z naszych stałych czytelniczek. Okazuje się, że jest sporo osób z taką samą lub podobną historią jak moja, i cieszy mnie i wiele dla mnie znaczy to, że ten blog pomaga ci zrozumieć, co się z tobą dzieje, i wybrać odpowiednią dla ciebie metodę leczenia. Dlatego chętnie spełniam prośbę naszej czytelniczki — informacja zwrotna jest dla mnie ważna, sama z zainteresowaniem śledzę wszystkie nowości dotyczące Starecty i mam też nadzieję, że te informacje pomogą tym, którzy dopiero planują leczyć się tą metodą.

Ilustracja źródłowa do artykułu o podejściach do stosowania Rectifiera — 1

Istnieje ogromna liczba szyn i nakładek na zęby, stosowanych z różnym powodzeniem przy wielu problemach: szyny na nocny bruksizm i problemy z oddychaniem, nakładki pomagające przy bólu pleców i stresie, nakładki sportowe, szyny poprawiające postawę i tak dalej. Jednak jedyną szyną zdolną rozwiązać wszystkie te problemy jest Starecta Rectifier, ponieważ zaprojektowano ją do aktywowania tak zwanej „dźwigni trzonowcowej” w tylnej części szczęki, która unosi czaszkę do idealnego położenia i rozciąga kręgosłup. Ponadto Rectifier pomaga osiągnąć symetrię twarzy, tworząc symetryczny sygnał zgryzowy. Tę szynę można stosować w podejściu intensywnym (nosząc ją stale) albo, w razie potrzeby, w podejściu łagodnym (nosząc ją kilka godzin dziennie). W tym artykule przyjrzymy się, na czym polegają oba podejścia i czym się różnią.

Rectifier: czym jest i jak działa — tutaj.

Ilustracja źródłowa do artykułu o podejściach do stosowania Rectifiera — 2

Zanim przyjrzymy się temu, czym jest Rectifier, jak działa i czym różnią się dwa możliwe podejścia do jego stosowania (intensywne i łagodne), bardzo ważne jest, by przeczytać poniższy artykuł naukowy. Szczegółowo omówiono w nim, jak Rectifier w niekonwencjonalny sposób eliminuje wiele problemów zdrowotnych, całkowicie równoważąc strukturę ludzkiego ciała. Artykuł ukazał się w wielu znanych czasopismach naukowych, a jego lektura pomoże ci zrozumieć, dlaczego Rectifier nie jest pustą obietnicą i potrafi zapewnić deklarowane efekty (jak urządzenie Power Balance i wiele innych dziwnych gadżetów obiecujących iluzoryczną poprawę postawy, siły i symetrii).

Z tego artykułu zrozumiesz też, dlaczego Rectifier jest naprawdę skuteczny w osiąganiu nerwowo-mięśniowej symetrii ciała i doprowadzaniu kręgosłupa do właściwego stanu. Oto link:
http://www.opastonline.com/wp-content/uploads/2018/04/conception-of-human-body-biomechanical-balance-metacognitive-diversity-interdisciplinary-approach.pdf
(Informacje na temat Starecty i tego, jak działa, wielokrotnie pojawiały się na tym blogu, więc jej szczegóły możesz poznać w dziale „Metody leczenia”; wkrótce pojawi się tu też tłumaczenie tego artykułu).

Ilustracja źródłowa do artykułu o podejściach do stosowania Rectifiera — 3

Po drugie, ważne jest, by zrozumieć skalę dzisiejszego zamętu naukowego wokół przyczyn deformacji kręgosłupa. Ważne jest też, by zrozumieć, dlaczego większość istniejących szyn i nakładek nie poprawia postawy. Środowisko naukowe jest zasadniczo podzielone co do przyczyn skrzywień kręgosłupa (skoliozy, kifozy i lordozy) oraz towarzyszących im objawów bólu pleców i szyi. Choć istnieją badania zaprzeczające związkowi między dysfunkcją układu czaszkowo-żuchwowego a postawą, wiele badań naukowych podkreśla znaczenie zależności między układem stomatognatycznym, postawą i symetrią twarzy (zob. „The Relationship Between the Stomatognathic System and Body Posture”, Antonino Cuccia i Carola Caradonna, Clinics (Sao Paulo). 2009 Jan; 64(1): 61–66; „The association between head and cervical posture and temporomandibular disorders: A systematic review”, Olivo, Bravo, Magee, Thie, Major, Flores-Mir, J Orofac Pain. 2006 Winter; 20(1):9–23).

Jak pokazują te badania, położenie kręgosłupa człowieka i symetria jego twarzy zależą od jego układu zębowego (czyli aparatu czaszkowo-szyjno-żuchwowego). W rzeczywistości badania te wykazują ścisłą korelację między czaszką, żuchwą i kręgosłupem. Ściślej mówiąc, struktura ludzkiego ciała jest określana przez stan kręgosłupa, który z kolei jest ściśle powiązany z układem „ustnym” (aparatem czaszkowo-szyjno-żuchwowym, czyli układem czaszkowo-żuchwowym powiązanym z szyjnym odcinkiem kręgosłupa). Układ ten składa się z trzech głównych elementów: czaszki, żuchwy i kręgosłupa.

Aby rozwiązać problemy w relacjach między tymi elementami, środowisko naukowe zaproponowało wiele rozwiązań. Ogólnie można je podzielić na dwie duże kategorie szyn i nakładek na zęby: 1) szyny z tej grupy są wykonane z twardego materiału, są cienkie i mają gładką powierzchnię; zwykle stosuje się je w leczeniu dysfunkcji układu czaszkowo-szyjno-żuchwowego (układu czaszkowo-żuchwowego połączonego z szyjnym odcinkiem kręgosłupa) (na przykład dysfunkcji SSŻ — przyp. tłum.). Ponieważ są cienkie, szyny te tworzą tylko niewielki odstęp między górnymi a dolnymi zębami. Do tej kategorii należą szyny Gelba o gładkiej powierzchni i wiele nakładek wykonywanych przez gnatologów i dentystów; 2) do tej kategorii należą szyny z bruzdami i guzkami na powierzchniach żujących, które zwiększają odstęp między górnym a dolnym łukiem zębowym; zwykle wykonuje się je z gumy i innych miękkich materiałów. Należą do nich szyna Dr.Brux i wiele nakładek sportowych. Przykłady z pierwszej grupy:

Szyna Gelba

Ilustracja źródłowa do artykułu o podejściach do stosowania Rectifiera — 4

Tę szynę nosi się na dolnym łuku zębowym. Jej cechą charakterystyczną jest łuk językowy łączący dwie płytki z żywicy dentystycznej, wymodelowane w pozycji terapeutycznej. Powierzchnie zgryzowe szyny są gładkie, a warstwa żywicy jest cienka (http://www.zocchelab.com/products/bite-di-gelb).

Szyna Michigan

Ilustracja źródłowa do artykułu o podejściach do stosowania Rectifiera — 5

Szynę Michigan nosi się na górnym łuku zębowym; charakteryzuje się ona listwami w okolicy kłów, które pozwalają kontrolować zgryz podczas bocznych ruchów żuchwy. Jest wykonana z twardej żywicy dentystycznej i ma gładkie powierzchnie zgryzowe (http://www.zocchelab.com/products/bite-di-michigan).

Orteza Jankelsona

Ilustracja źródłowa do artykułu o podejściach do stosowania Rectifiera — 6

Ortezę Jankelsona wykonuje się na dolny łuk zębowy. Aby kontrolować boczne położenie żuchwy i jej ruch do przodu, orteza tworzy nowy zgryz z kontaktami podobnymi do naturalnych kontaktów zębów. Orteza jest wykonana z twardej żywicy, która modeluje punkty kontaktu kłów, przywracając prawidłową okluzję (http://www.zocchelab.com/products/bite-di-jankelson).

Płytka Farrara

Ilustracja źródłowa do artykułu o podejściach do stosowania Rectifiera — 7

To twarda szyna z żywicy dentystycznej o gładkiej powierzchni zgryzowej, noszona na górnym łuku zębowym. W niektórych przypadkach ma w okolicy siekaczy zgrubienie pełniące funkcję ogranicznika.

Ilustracja źródłowa do artykułu o podejściach do stosowania Rectifiera — 8

Główną wadą wszystkich tych szyn jest to, że nie mają funkcji potrzebnych do aktywowania „dźwigni trzonowcowej” w tylnej części szczęki. A przecież to właśnie ta dźwignia podpiera czaszkę i równoważy punkty kontaktu zgryzowego, aby rozciągnąć kręgosłup i przywrócić prawidłową postawę. Wiele z tych szyn ogranicza się do zapewnienia podparcia jedynie w okolicy szyi (a często tylko stawów skroniowo-żuchwowych — przyp. tłum.). Żadna z tych nakładek nie ma też guzków ani bruzd na powierzchniach żujących. Dlatego wszystkie wymienione wyżej szyny nie eliminują problemu deformacji kręgosłupa, o którym mówimy. Dzieje się tak, ponieważ brakuje im wszystkich niezbędnych elementów zdolnych znacząco i trwale zmienić okluzję oraz przywrócić czaszkę do idealnego położenia.

Szyny Gelba i Michigan, orteza Jankelsona i płytka Farrara nie mogą zwiększyć wysokości zgryzu w tylnej części szczęki, ponieważ brakuje im wymaganej wysokości, guzków i bruzd na powierzchni. Właśnie dlatego nie zapewniają koniecznej aktywacji nerwowo-mięśniowej. Bez wystarczającej wysokości w tylnej części szczęki oraz guzków i bruzd (tak zwanej „obustronnie zrównoważonej okluzji Gerbera z zębami o kształcie kłykci” — przyp. tłum.) efekt „dźwigni trzonowcowej” w tylnej części szczęki nie zostaje osiągnięty, a więc czaszka nie może wrócić do prawidłowego położenia. Tym szynom zębowym brakuje też dodatkowej funkcji, która skłania człowieka do wysunięcia żuchwy w celu regulacji okluzji (przy aktywacji Rectifiera żuchwę trzeba nieco wysunąć; dzięki dźwigni utworzonej w tylnej części szczęki w ciągu piętnastu dni przesuwa się ona do tyłu, wypychając czaszkę do góry — przyp. tłum.).

Ilustracja źródłowa do artykułu o podejściach do stosowania Rectifiera — 9

Jakie są główne funkcje Rectifiera, które pozwalają mu poradzić sobie ze wszystkimi tymi zadaniami? Szyna Rectifier ma cztery główne elementy, które czynią ją uniwersalną. Aby skutecznie osiągnąć równowagę, trzeba znać wszystkie funkcje tych czterech elementów, ponieważ to one są kluczem do sukcesu Starecty. Są to:

1) wysokość szyny (tworząca dodatkową wysokość zębów) w okolicy trzonowców i przedtrzonowców (dużych i małych zębów tylnych);
2) wysunięcie żuchwy o około 2 mm w porównaniu z nawykową okluzją;
3) wycentrowanie żuchwy;
4) uzyskanie efektu „obustronnie zrównoważonej okluzji Gerbera z zębami o kształcie kłykci” — bruzdy i guzki podniebienne na powierzchni żującej szyny.

Te cztery funkcje szyny dają następujące efekty:

1) wysokość tworzona przez Rectifier w okolicy trzonowców i przedtrzonowców jest potrzebna, by wypchnąć czaszkę do góry;
2) wysunięcie żuchwy jest potrzebne, by dzięki efektowi „dźwigni” wypchnąć czaszkę do tyłu;
3) wycentrowanie żuchwy jest potrzebne do osiągnięcia symetrii twarzy;
4) guzki i bruzdy (odciski zębów) są potrzebne do przekazywania sygnału nerwowo-mięśniowego do ciała.

Ilustracja źródłowa do artykułu o podejściach do stosowania Rectifiera — 10

Funkcje te mogą się różnić w zależności od typu postawy i odczuć wywoływanych przez Rectifier. Wszystkie cztery muszą działać jednocześnie, by zapewnić „efekt trzonowcowy”, równoważąc zgryz i wypychając czaszkę do góry oraz rozciągając kręgosłup. Guzki i bruzdy na górnej i dolnej powierzchni Rectifiera wraz z jego wysokością aktywują „dźwignię trzonowcową” w tylnej części szczęki, pobudzając ciało i kręgosłup do rozciągania się i prostowania, co przywraca symetrię i równowagę. „Dźwignia trzonowcowa” kompensuje niewystarczającą wysokość zębów w tylnej części szczęki i w ten sposób równoważy ciało. To klucz do eliminowania deformacji kręgosłupa, takich jak skolioza, lordoza szyjna i lędźwiowa, kifoza piersiowa, opuszczona głowa i uniesione barki, problemów z szyją oraz wielu objawów, takich jak ból pleców, problemy z oddychaniem, ucisk narządów wewnętrznych, przepony, nerwów i tętnic i tak dalej.

Jak Rectifier działa na ciało?

Twórca metody Starecta Moreno Conte (Włochy)

Według powszechnie przyjętego poglądu czaszka jest podparta wyłącznie przez pierwszy kręg szyjny, atlas, dzięki stabilizacji przez związane z nim mięśnie. Ale nic bardziej mylnego! Jak mądra natura mogłaby dopuścić do tego, by czaszka — najcięższa część ciała — opierała się niestabilnie na pierwszym kręgu szyjnym? Gdyby tak było, już wiele razy w życiu skręcilibyśmy sobie karki. Natura nie jest taka tępa; to my jesteśmy tępi, nie rozumiejąc prostej biomechaniki naszego układu czaszkowo-żuchwowego. Nasza głowa opiera się na pierwszym kręgu szyjnym tak samo, jak na dwóch ważnych punktach kontaktu w przedniej części prawego i lewego łuku zębowego. Naprawdę trudno to zrozumieć: jak żuchwa może pomagać atlasowi, skoro jest kością zawieszoną pod czaszką? Co więcej, jeśli żuchwa nieustannie się porusza, gdy mówimy i żujemy, jak może odgrywać tak ważną rolę w podpieraniu i stabilizowaniu głowy?

Chodzi o to, że żuchwa zapewnia czaszce stabilność podczas połykania, które człowiek wykonuje nieświadomie 1500–2000 razy dziennie! Żuchwa zapewnia czaszce dynamiczne podparcie, pozwalając jej utrzymywać równowagę na atlasie. Aby lepiej zrozumieć ten układ, możesz przeczytać ten artykuł o tym, jak zgryz wpływa na kręgosłup, oraz ten rozdział o mechanizmie podparcia czaszki z książki Morena Contego „Jak wyprostowałem swój kręgosłup”. Rectifier to jedyna szyna zębowa, która wykorzystuje siłę mięśni i sygnały zgryzowe do podparcia czaszki i zrównoważenia mięśni.

Jak działa Rectifier?

Ilustracja źródłowa do artykułu o podejściach do stosowania Rectifiera — 13
pacjent bez szyny (górne zdjęcie) i dzień po założeniu Rectifiera; zdjęcie opublikowano za zgodą

Rectifier pozwala zamknąć usta przy lekko wysuniętej żuchwie i zwiększa odległość między górną szczęką a żuchwą w okolicy trzonowców i przedtrzonowców. Kiedy połykasz lub po prostu trzymasz usta zamknięte, żuchwa pozostaje w nawykowej okluzji. Rectifier wytwarza nową okluzję, ustawiając żuchwę nieco do przodu. Na tym etapie, ustabilizowana przez Rectifier, żuchwa nie może wrócić do swojego nawykowego położenia zgryzowego. W tym momencie, gdy żuchwa jest unieruchomiona w nowym położeniu względem czaszki dzięki punktom kontaktu zgryzowego utworzonym na powierzchni Rectifiera, jest zmuszona pociągnąć czaszkę do tyłu, unieść ją i podtrzymywać w wyższym położeniu!

W efekcie pojawia się odczucie, że głowa jest podtrzymywana od góry bez żadnego wysiłku. Mówiąc prościej, osoby noszące Rectifier czują, że ich głowa lekko „stoi” na żuchwie. Odczuwają też rozciąganie kręgosłupa, barków i mięśni czworobocznych oraz rozszerzenie klatki piersiowej. Nasz aparat ustny składa się z bardzo silnych mięśni, takich jak język i mięśnie żucia, które, pracując w korzystnych warunkach, mogą wyprostować plecy i zrównoważyć ciało.

Jak Rectifier wpływa na symetrię twarzy i ciała?

Ilustracja źródłowa do artykułu o podejściach do stosowania Rectifiera — 14
symetria struktur twarzy Morena Contego osiągnięta metodą Starecta

Podczas aktywacji Rectifiera (nagranie znajdziesz na YouTube, wpisując „Rectifier Starecta: instrukcja krok po kroku”), w określonej pozycji ciała, zęby zagłębiają się w materiale termoplastycznym, który następnie twardnieje i tworzy nową okluzję. Ta nowa okluzja zapewnia symetrię sił rozłożonych na całej powierzchni łuków zębowych, ponieważ materiał termoplastyczny wypełnia wszystkie szczeliny i obszary o zmniejszonym nacisku zębów, odtwarzając w ten sposób symetryczną okluzję. W rezultacie mięśnie żucia i mięśnie skroniowe, wszystkie mięśnie przedniej części szyi, język i cały aparat ustny (łącznie z mięśniami oczu) zaczynają pracować symetrycznie! Kiedy wszystkie mięśnie jamy ustnej i głowy zaczynają pracować symetrycznie, przesuwają tkanki miękkie twarzy — skórę, mięśnie, powięzi i chrząstki — w kierunku lepszej symetrii.

Proces ten wpływa na mięśnie całego ciała dzięki temu, że podczas połykania sygnały nerwowo-mięśniowe z nowo zarejestrowanej okluzji są przekazywane przez kość gnykową i mięśnie szyi do struktur położonych niżej. Jednym z najczęstszych odczuć wśród użytkowników Rectifiera jest większa siła rąk i lepsza stabilność kręgosłupa, brzucha i całego tułowia. Mimo wszystko najlepszym sposobem, by zrozumieć, jak silne są te odczucia, jest samodzielne wypróbowanie Rectifiera.

Czym różni się podejście intensywne od łagodnego i które z nich jest lepsze?

Ilustracja źródłowa do artykułu o podejściach do stosowania Rectifiera — 15

Każdy, kto decyduje się na stosowanie Rectifiera, ma do wyboru dwie drogi: intensywną i łagodną. W gruncie rzeczy główne różnice między nimi dotyczą czasu noszenia Rectifiera i efektów, które od niego zależą. Starecta narodziła się kilka lat temu jako bardzo radykalna metoda: zgodnie z pierwotnym podejściem wszyscy „balanserzy” ciała musieli nosić Rectifier przez dwadzieścia cztery godziny na dobę, zdejmując go tylko na kilka godzin, jeśli odczuwali silny dyskomfort. W ten sposób ciało bez przerwy osiągało biomechaniczną równowagę posturalną. Z czasem jednak zdaliśmy sobie sprawę, że niektórzy ludzie nie chcą stosować Starecty radykalnie, a jednocześnie chcą skorzystać z części jej zalet. Właśnie dlatego wymyśliliśmy podejście łagodne. Zapewnia ono doraźne wsparcie przez kilka godzin: podczas treningu, w celu zmniejszenia bólu pleców, przy nocnym bruksizmie, dla poprawy oddychania i tak dalej. A teraz przyjrzyjmy się zaletom i wadom tych dwóch podejść — intensywnego i łagodnego.

Podejście intensywne (zalety i wady)

Ilustracja źródłowa do artykułu o podejściach do stosowania Rectifiera — 16

Stałe noszenie Rectifiera przynosi ogromne korzyści w równoważeniu ciała, ale ma też pewne wady.

Zalety:

1) Noszenie Rectifiera w podejściu intensywnym pozwala pozbyć się licznych objawów, co wcześniej było nie do pomyślenia przy zwykłych metodach leczenia (rosyjskojęzyczną tabelę objawów można znaleźć na końcu tego artykułu; o pierwszych „balanserach” metody możesz przeczytać w dziale „Inspirujące historie” na tym blogu).

2) Podejście intensywne stabilizuje i wzmacnia ciało nawet w ciągu tych kilku godzin, kiedy Rectifiera nie ma w ustach. Pozwala też całkowicie zrównoważyć ciało.

3) W ciągu trzech do pięciu lat podejście intensywne pozwala uzyskać całkowicie wyprostowane, ustabilizowane i zrównoważone ciało. Dosłownie zmienia ciało, usuwając skręcenia mięśniowe i niszczące napięcia, które powodują ból i ograniczają niektóre ruchy.

4) Po trzech do pięciu latach noszenia szyny i zakończeniu ostatniego etapu leczenia ortodontycznego twoje ciało nie będzie już potrzebować Rectifiera (aby uniknąć leczenia ortodontycznego, szynę można stosować w nocy — przyp. tłum.).

Wady:

W podejściu intensywnym trzeba będzie nosić Rectifier od szesnastu do dwudziestu dwóch godzin na dobę, aby utrzymać efekt i kontynuować równoważenie ciała aż do osiągnięcia pełnej symetrii. U osób z silną lordozą i kifozą między górną szczęką a żuchwą w okolicy trzonowców i przedtrzonowców powstaje pusta przestrzeń (spowodowana niewystarczającą wysokością zębów i wypełniana przez Rectifier). Dzieje się tak, ponieważ czaszka, ustawiona bliżej idealnej pozycji pionowej i wyżej niż wcześniej, rozciąga kręgosłup. To właśnie tworzy pewną przestrzeń wokół trzonowców i przedtrzonowców, ponieważ zmienia się nachylenie czaszki względem żuchwy.

Stały nacisk Rectifiera w podejściu intensywnym może też wcisnąć zęby o kilka milimetrów. W tym podejściu żuchwa jest przejściowo lekko wysunięta, aby ciało uzyskało maksymalną korzyść podczas równoważenia (i aby zapewnić efekt „dźwigni” w tylnej części szczęki), zwłaszcza u osób ze zgryzem klasy II. Po zrównoważeniu żuchwa wraca do swojego normalnego położenia. Działanie Rectifiera eliminujące skręcenie ciała może powodować niewielkie przesunięcia zębów. Położenie czaszki zależy tu od Rectifiera, który odciąża ciało i eliminuje wszystkie istniejące w nim napięcia. W trakcie tego procesu odciążeniu ulegają nerwy, tętnice, żyły i narządy wewnętrzne. Ciało dosłownie „odkręca się” jak nakrętka butelki. Jednak ta nieprzerwana praca Rectifiera może powodować niewielkie przesunięcia zębów, łatwe do skorygowania leczeniem ortodontycznym po zrównoważeniu.

Podejście łagodne (zalety i wady)

Ilustracja źródłowa do artykułu o podejściach do stosowania Rectifiera — 17

Podejście łagodne odpowiada tym, którzy chcą stosować Starectę bez żadnych minusów, ponieważ pozwala doświadczyć praktycznie wszystkich korzyści Rectifiera. Jest idealne dla osób cierpiących na nocny bruksizm lub problemy z oddychaniem oraz dla tych, którzy chcą poprawić swoje wyniki na siłowni. Przynosi dużą korzyść, dając ciału stabilność i symetrię wtedy, gdy są najbardziej potrzebne. Utrzymuje stabilność i symetrię mięśni i równoważy postawę, dopóki szyna jest noszona, ale gdy tylko ją zdejmiesz, ciało wraca do pierwotnego położenia i żadne zmiany się nie utrzymują. Właśnie dlatego Rectifier poleca się tym, którzy jeszcze się wahają. W podejściu łagodnym można go stosować za każdym razem, gdy poczujesz taką potrzebę.

Zalety:

Podejście łagodne pozwala natychmiast zrównoważyć ciało i poprawić postawę w naturalny, biomechaniczny sposób. Będziesz stać prosto, nawet o tym nie myśląc, bez wysiłku. Pozwala to natychmiast zwiększyć siłę całego ciała i wszystkich mięśni, ponieważ siła rozkłada się równomiernie i w równowadze między grupami mięśni. Na przykład jeśli jedna kończyna lub jakakolwiek część ciała jest słabsza od drugiej albo nawet jedno oko jest mniejsze od drugiego, założenie Rectifiera pomaga natychmiast wyrównać i zrównoważyć wszystkie mięśnie twojego ciała. Pozwala to od razu wyeliminować wiele objawów: ból szyi wywołany pochyloną do przodu czaszką, uniesione barki, asymetrię twarzy, ból górnej i dolnej części pleców, kifozę piersiową, lordozę szyjną i lędźwiową, problemy z tętnicami, zakrzepicę, szumy uszne, problemy z oddychaniem, nocny bruksizm, skurcze mięśni i tak dalej.

Założenie Rectifiera sprawia, że trening na siłowni staje się znacznie skuteczniejszy. Osoby noszące go podczas treningu mogą podnosić większe ciężary i wykonywać ćwiczenia symetrycznie, z większą liczbą powtórzeń. To podejście daje też większą świadomość własnego ciała i poczucie prawidłowej postawy, a także pozwala poczuć na własnym ciele, skąd brało się tyle cierpienia: twoje mięśnie, ścięgna i nerwy były uciśnięte. Podejście łagodne nie tworzy pustej przestrzeni w ustach.

Wady:

W podejściu łagodnym równoważenie ciała zachodzi tylko wtedy, gdy Rectifier jest w ustach; po jego wyjęciu działanie ustaje i wracasz do swojej nawykowej pozycji ciała z niewielkimi uzyskanymi zmianami. Dlatego podejście łagodne jest najlepszym wyborem dla osób bez poważnych problemów zdrowotnych, które w związku z tym nie muszą ich eliminować ani zmieniać kształtu swojego ciała. Nawet wtedy pozwala ono pozbyć się wielu objawów i poprawić trening na siłowni. W każdym razie tym, którzy wciąż trochę się wahają, polecam podejście łagodne. Pozwala ono lepiej zrozumieć, czym jest dobre samopoczucie wynikające z fizjologicznie prawidłowej postawy, poczuć przypływ energii i zmniejszenie wielu objawów chorobowych, bez żadnego ryzyka. Podejście łagodne jest niezastąpione dla początkujących i niezdecydowanych i jest najlepszym sposobem, by zacząć i lepiej poznać swoje ciało.

Po rozpoczęciu od podejścia łagodnego zawsze możesz przejść na podejście intensywne, całkowicie zrównoważyć swoje ciało i uzyskać wszystkie pożądane korzyści.

Aktualizacja 20.09.19: ponieważ ten artykuł twórcy Starecty został przetłumaczony ponad półtora roku temu, nie mieliśmy wtedy żadnych relacji na temat łagodnego podejścia do noszenia szyny. Teraz, na podstawie doświadczeń naszych czytelników, możemy powiedzieć, że podejście łagodne nie sprawdza się w każdym przypadku: stawy skroniowo-żuchwowe najpierw otrzymują niezbędne podparcie, a potem je tracą (gdy szyna jest zdejmowana na przerwę), co może niekorzystnie wpłynąć na stawy i krążki. Tak było na przykład u dwóch osób na około dwadzieścia (nie będę kłamać co do dokładnej liczby, już nie pamiętam). Dlatego stałe noszenie szyny w podejściu intensywnym może być lepszym wyborem. Ale nawet to jest delikatna sprawa, ponieważ podczas intensywnej przebudowy organizm może się bardzo zmęczyć i mimo wszystko potrzebuje czasu na odpoczynek. Decydujcie sami.

Jak wyprostować kręgosłup: metoda Starecta — tutaj.

Najczęściej zadawane pytania o Starectę — tutaj.