Wielu z nas ma zdiagnozowaną dystonię wegetatywno-naczyniową (DWN — diagnozę powszechną w byłym ZSRR, oznaczającą przewlekłe zmęczenie i bóle głowy). Jednocześnie wielu z nas wypróbowało już wszystkie rodzaje leczenia proponowane przez lekarzy różnych specjalności — od porannej gimnastyki i terapii manualnej po leki rozszerzające naczynia i psychoterapię — i przekonało się, że nic z tego nie przynosi trwałej ulgi. Pewnie żyłabym tak dalej, zwłaszcza że miałam DWN w dość łagodnej postaci. Ale pewnego dnia z własnej woli trafiłam do lekarzy, którzy nie za bardzo znali się na swoim fachu…
W tym artykule chcę podzielić się swoimi doświadczeniami z DWN, które przeżyłam na własnym ciele, i tymi nieoczekiwanymi odkryciami, których chcąc nie chcąc musiałam dokonać, porwana przez niekontrolowany nurt, jaki wywołała w moim ciele niskiej jakości interwencja stomatologiczna.
Czym jest dystonia wegetatywno-naczyniowa

Dystonia wegetatywno-naczyniowa (DWN) to choroba ośrodkowego układu nerwowego, która występuje u czterdziestu procent ludności świata. Taki jest powszechnie przyjęty postulat oficjalnej medycyny byłego ZSRR. Wymienia ona następujące objawy dystonii wegetatywno-naczyniowej: przyspieszone bicie serca i ból w okolicy serca, trudności z oddychaniem, podwyższone lub obniżone ciśnienie, osłabienie, potliwość, szybkie męczenie się, słabe krążenie, zimne kończyny lub gorączkę, drżenie rąk, „gulę w gardle”, ból brzucha i zaburzenia pracy jelit, zmiany emocjonalne, ogólny niepokój itd. Oficjalnymi przyczynami DWN są choroby ośrodkowego układu nerwowego, choroby zakaźne i przeziębienia, a także osteochondroza szyjna i podwichnięcie pierwszego kręgu szyjnego, zaburzenia hormonalne i niektóre przewlekłe choroby narządów wewnętrznych. Jednocześnie w tradycyjnej medycynie objawy autonomiczne związane z DWN uważa się za wtórne i traktuje jako pojawiające się na tle chorób psychicznych i somatycznych.
Warto zauważyć, że w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób nie ma diagnozy DWN, podobnie jak bliskiego jej terminu „dystonia neurokrążeniowa”. Jednocześnie wszechwiedząca Wikipedia wyjaśnia, że DWN to przestarzała i kontrowersyjna diagnoza, której „towarzyszą niewłaściwe i nieskuteczne działania lecznicze, pogarszające rokowanie choroby i jakość życia pacjentów”. Mimo to tę diagnozę, obejmującą wiele różnych objawów, do dziś stawia się pacjentom w krajach byłego ZSRR i stosuje się dziś wobec nich mnóstwo nieskutecznych działań leczniczych.
W medycynie europejskiej i amerykańskiej istnieje diagnoza dystonii szyjnej, kiedy pacjent cierpi na skurcze mięśni, które powodują przechylanie głowy. W naszym rozumieniu najbliższy jej znaczeniowo jest termin „kręcz szyi”. Jednak na Zachodzie u pacjentów z wymienionymi wyżej objawami zwykle rozpoznaje się hipochondrię — równie mglistą diagnozę jak „radziecka” DWN, która również zakłada psychosomatyczny charakter tej choroby. Pozwolę sobie się nie zgodzić, bo całe moje doświadczenie świadczyło o czymś przeciwnym…
Moja historia

DWN zaczęto u mnie rozpoznawać w okresie dojrzewania, kiedy w ciągu zaledwie kilku miesięcy bardzo „wyciągnęłam się” w górę i jednocześnie schudłam. Zaczęła mnie boleć głowa i zaczęłam się szybko męczyć. W tym samym czasie zdiagnozowano u mnie „niewielką skoliozę”, praktycznie niewidoczną z zewnątrz, oraz niestabilność drugiego i trzeciego kręgu szyjnego, „którą ma każdy i każdy z nią żyje”.
Zalecono mi uprawianie sportu, czym zajęłam się aktywnie i z przyjemnością, próbując dosłownie wszystkiego — od kulturystyki kobiecej po medytacyjny stretching i taniec. To naprawdę pomagało i w zupełności wystarczało, by normalnie żyć. Jedynym warunkiem normalnego funkcjonowania była dla mnie duża ilość snu, bo jeśli musiałam wstać wcześnie, czułam się jak warzywo. Ale wszystkie moje zajęcia odbywały się w drugiej połowie dnia, więc nie zauważałam szczególnego problemu, nadal się rozwijając i próbując spełniać swoje marzenia.
Wielu moich znajomych założyło aparaty ortodontyczne i potem z pewnością siebie pokazywało w uśmiechu proste zęby. Postanowiłam też pójść za tą modą. W dolnym łuku zębowym, obok kła, było trochę ciasno, a ja bardzo chciałam to wszystko naprawić, żeby stać się po prostu absolutnie idealną i olśniewającą, bo wtedy wydawało mi się, że wygląd to dla kobiety najważniejsza rzecz. Ten „problem” rozwiązano mi, usuwając kieł i zamykając powstałą lukę aparatem. Od aparatu na górnych zębach zaczęły mnie mocno boleć głowa i kości twarzy, ale ponieważ „uroda wymaga poświęceń”, znosiłam to stoicko. Mój ortodonta postanowił też usunąć mi ząb mądrości. Ponieważ „lekarz wie najlepiej”, nie protestowałam. I właśnie to wydarzenie podzieliło moje życie na „przed” i „po”.
Jeszcze na fotelu chirurga, gdy tylko „ten atawizm” został usunięty, nagle poczułam zawroty głowy i mdłości, żołądek jakby „podskoczył”, a przednia część twarzy po stronie usuniętego zęba się ściągnęła. Ten „ostry” stan trwał około dwóch miesięcy, w czasie których zaczęłam zauważać, że zmienia się mój charakter — ze spokojnej i zrównoważonej osoby zaczęłam się zmieniać w nerwową, ściśniętą istotę, która pragnęła tylko jednego — spokoju. Mój ortodonta stwierdził, że mam „za dużo skarg”, zdjął aparat, założył szyny retencyjne na oba łuki i z hollywoodzkim uśmiechem wysłał mnie w nowe życie. Ale, jak się okazało, to był dopiero początek.
Zespół tętnicy kręgowej (zespół górnego otworu klatki piersiowej)

Wracając do możliwych przyczyn dystonii wegetatywno-naczyniowej, nie sposób nie wspomnieć o szeroko dziś dyskutowanym w internecie zespole tętnicy kręgowej i o pracy litewskiego chirurga Povilasa Pauliukasa, który nie bez powodu jest przekonany, że do ucisku tętnicy kręgowej dochodzi pod mięśniem pochyłym, a problem ten można rozwiązać, usuwając ten mięsień. Ucisk tętnicy kręgowej w miejscu jej odejścia (okolica obojczyka) w literaturze zachodniej nazywa się zespołem górnego otworu klatki piersiowej i jest chorobą niezwykle trudną do zdiagnozowania, ponieważ wielu neurologów i lekarzy innych dziedzin nie ma tej wiedzy. Povilas Pauliukas ma na ten temat świetną pracę „Niewydolność kręgowo-podstawna: przyczyny, objawy, diagnostyka i leczenie chirurgiczne”, która w dużej mierze wyjaśnia pochodzenie takich objawów jak zawroty głowy, chwiejność, brak koncentracji, „mgła mózgowa” i problemy emocjonalne wynikające z niedostatecznego ukrwienia mózgu.
Byłam u Povilasa (opowiem o tym niżej), ale tu chciałabym zwrócić uwagę na ważny, moim zdaniem, brak w jego badaniach — zajmuje się on tylko uciskiem tętnicy kręgowej w miejscu jej odejścia i pod mięśniem pochyłym, ale pomija możliwość jej ucisku w pierwszym kręgu szyjnym, do którego często może dochodzić przy jego przemieszczeniu, a nasila go anomalia Kimmerlego (kostny pierścień wokół tętnicy kręgowej w okolicy łuku tylnego atlasu). Być może to wyjaśnia fakt, że pięciu z dziesięciu jego byłych pacjentów, z którymi korespondowałam, było gotowych dosłownie całować go po rękach i nazywało go wybawcą, a pozostałych pięciu nazywało go „rzeźnikiem” i „szarlatanem”. Teraz ważne jest dla nas, by zwrócić uwagę na to, że zespół tętnicy kręgowej, jak potwierdzają badania, jest wywoływany zmianami w kręgach szyjnych — ich osteochondrozą — oraz towarzyszącymi im zmianami długości i napięcia mięśni szyi względem normy.
Nowe „szczęśliwe” życie

Po usunięciu zęba zaczęłam czuć, że moja głowa przestała „oddychać”. Dopiero niedawno dowiedziałam się, że w takich przypadkach u człowieka dochodzi do zablokowania szwów czaszkowych, ale wtedy, zupełnie nie rozumiejąc, co się dzieje, naprawdę cierpiałam. Zmiany fizyczne natychmiast doprowadziły do zmian na poziomie psychiki. Jeśli wcześniej reagowałam zupełnie spokojnie na agresywnych ludzi, a oni, czując mój rozluźniony stan, uspokajali się, to teraz sama coraz częściej zaczęłam odczuwać nieuzasadnioną agresję. Lata tańca i medytacji pozwoliły mi patrzeć na to wszystko z boku i pomogły nie pogrążyć się w tym stanie, ale coraz bardziej oddalałam się od ludzi i coraz bardziej zamykałam się w sobie. Zaczęłam zapominać, czym jest przyjemność flirtu i rozmowy. Kontakty z przyjaciółmi coraz częściej sprowadzały się do rozmów przez telefon, bo po godzinie żywej mimiki i śmiechu przez kilka dni czułam skurcze z tyłu głowy i w splocie słonecznym. Rozumiałam, że nie chodzi o psychikę i że wszystkie te bóle są bezpośrednim skutkiem jakiegoś problemu fizycznego, ale jaki to problem i co mam teraz robić, nie wiedziałam.
Rozmowy stały się bolesne także dlatego, że byłam przyzwyczajona do patrzenia rozmówcy w oczy, a potem dręczyło mnie napięcie wokół oczu i ogromne skurcze czoła i czubka głowy. Tym skurczom towarzyszyło „rozmazywanie się” otaczającego świata i niemal „nieodczuwanie” samej siebie. Poza tym coś zaczęło się dziać z moją przeponą — jakby się zaciskała, choć próbowałam ją rozluźniać rozciąganiem i oddechem. Przy śmiechu albo silnych emocjach — wszystko jedno, pozytywnych czy negatywnych — kurczyła się i zaczynało się coś podobnego do zapalenia żołądka, choć po dwóch dniach odpoczynku przechodziło tak samo, jak się zaczęło. Jednocześnie odczuwałam napięcie emocjonalne, wyobcowanie i niepokój. To bardzo bolesny stan, więc na poziomie intuicyjnym zaczęłam unikać wszelkich czynników, które go wywołują. A należały do nich zarówno intensywny wysiłek fizyczny, jak i wszelkie silne emocje, nieuniknione w zdrowych relacjach międzyludzkich. Czułam, jak moja naturalna żywość ustępuje emocjonalnemu chłodowi i pragnieniu starczego spokoju. Musiałam porzucić ukochany taniec, z którym wiązałam w życiu wiele nadziei; twórcza praca przy komputerze z powodu skurczów z tyłu głowy też stała się niemal niemożliwa (choć mimo wszystko udawało mi się trochę pracować, na ile mogłam). Mimo wszystkich swoich ambicji w praktyce stałam się zależna od rodziców, chcąc nie chcąc czując się niezdolna do zadbania o siebie, jak osoba niedojrzała.
Ponieważ lekarze diagnozowali tylko osławioną DWN z powodu „możliwej labilności psychiki”, a wszystkie badania były w normie, stopniowo pogodziłam się z takim stanem rzeczy, starając się rozwijać maksymalnie nawet w tak ograniczonej przestrzeni, i już nastawiłam się na to, że do końca życia będę samotna. Ale los to ciekawa rzecz i nawet przy moim życiu „w skorupie” zdołał zetknąć mnie z interesującymi ludźmi i drażnił mnie dawnym smakiem życia. Tak poznałam mężczyznę, który przyjął mnie z moim niezrozumiałym stanem i zmobilizował mnie do dalszego szukania wyjścia z mojej sytuacji (od tamtej pory wiele się zmieniło, bo napisałam ten artykuł trzy lata temu). Zaczęłam chodzić do masażystów, najlepszych chiropraktyków (ale potem tylko mocno bolała mnie głowa), próbowałam homeopatii, akupunktury, a nawet zwracałam się do jasnowidzów. Najlepszy psychoterapeuta w moim mieście po jakimś czasie powiedział mi: „Jest pani bardzo odważną dziewczyną i dzięki pani odważyłem się na zmiany w swoim życiu”. W tamtej chwili zrozumiałam, że z psychoterapią trzeba skończyć, zwłaszcza że najlepszą psychoterapią była dla mnie terapia zorientowana na ciało, a właśnie tego, czując się fizycznie zablokowana, nie mogłam robić.
Osteopatia pomogła mi w najbardziej magiczny sposób: następnego dnia po sesji nagle wróciło do mnie cudowne uczucie dawnego zdrowia i przypływ energii. Ale niestety trwało to tylko do pierwszego wysiłku fizycznego. Nadal chodziłam do swojego osteopaty, ale z czasem stan uzyskany na początku wracał coraz rzadziej. Na bardzo krótki czas pomagały mi kroplówki z lekiem rozszerzającym naczynia, Nootropilem, ale po piątej kroplówce zaczynałam już cierpieć z powodu bolesnego „przepełnienia” głowy i tylko od czasu do czasu wstrzykiwałam sobie domięśniowo 1 ml, żeby złagodzić bardzo silne skurcze. Tak żyłam przez cztery lata, aż pewnego ranka odkryłam pod stawem skroniowo-żuchwowym dziwne zgrubienie wielkości ziarnka grochu. Przestraszona pobiegłam do chirurga szczękowo-twarzowego, który powiedział, że to węzeł chłonny objęty stanem zapalnym, i zdiagnozował u mnie dysfunkcję SSŻ, czyli dysfunkcję stawu skroniowo-żuchwowego. Ale, jak się okazało, to był dopiero początek, a wszystko, czego doświadczyłam wcześniej, było zaledwie „przedsmakiem”.
SSŻ i jego związek z kręgami i mięśniami szyi

Możesz zapytać, co DWN ma wspólnego z dysfunkcją SSŻ, i powiedzieć, że w twoim przypadku nie było aparatu ani usuwania zębów, a „co najwyżej zespół tętnicy kręgowej z powodu osteochondrozy szyjnej”, i że „muchy trzeba trzymać osobno, a kotlety osobno” (jak mówią Rosjanie). Przyzwyczajona do takiego sposobu postrzegania ciała w tradycyjnej medycynie, ja też byłam kiedyś przekonana o odrębności „składników” ludzkiego ciała. W związku z tym ciekawe jest, że pod koniec swojej książki Povilas Pauliukas mówi, że ważne jest odróżnianie zespołu tętnicy kręgowej od dysfunkcji SSŻ, które wywołują podobne objawy. Do czego doprowadziło mnie rozwijanie tej „nici” — chcę ci opowiedzieć. Poszłam do tego angiochirurga, kiedy sprawa zrobiła się dość poważna (co do tego doprowadziło — wspomnę niżej). Podczas wizyty Povilas zrobił USG moich tętnic kręgowych i stwierdził, że są uciskane w miejscu odejścia (jak u wielu, którzy pisali opinie na forach). Zaproponował mi operację usunięcia mięśni pochyłych, ale intuicja podpowiadała mi, żeby poczekać.
Udało mi się też dostać na wizytę do światowej sławy angiochirurga Jana Blankensteijna. On również zdiagnozował u mnie ucisk tętnic kręgowych w pobliżu miejsca ich odejścia, ale nie był tak optymistycznie nastawiony do powodzenia operacji. Szczerze powiedział, że w Europie takich operacji praktycznie już się nie wykonuje, bo szanse ich powodzenia wynoszą 50 na 50, a u wielu pacjentów, u których się udały, objawy po jakimś czasie wracają. Powiedziałam mu, że mam dysfunkcję SSŻ, a on odpowiedział, że choć nie jest ekspertem od SSŻ, „szyję i żuchwę łączy złożony układ mięśni” i lepiej by było, żebym zaczęła leczyć właśnie ten problem. Wtedy trudno mi było zrozumieć, jak położenie żuchwy wpływa na szyję, a zwłaszcza na tętnicę kręgową, ale jakoś trafiłam na jedno z pierwszych naukowych potwierdzeń tego związku — pracę włoskiego profesora Stefanellego, który pracował według niezrozumiałego wtedy dla mnie systemu: przywracał równowagę żuchwy pacjenta, a ten jako „bonus” uzyskiwał odbarczenie tętnicy kręgowej. Na zdjęciu poniżej widać ucisk przed leczeniem i odbarczenie po nim:

Miałam szczęście poznać jednego z tych słynnych lekarzy, Geira Olsena, który okazał się przemiłym człowiekiem, zupełnie pozbawionym ego typowego dla takich lekarzy. Opowiedział mi o „włoskich chłopakach, którzy znaleźli sposób na wyleczenie dysfunkcji SSŻ bez żadnych lekarzy”, i poradził mi przeczytać ich książkę o wpływie położenia żuchwy na kręgi szyjne, mięśnie szyi i całe ciało. Ta książka twórcy metody Starecta, zwykłego chłopaka z Włoch Morena Contego, który przez wiele lat cierpiał na znacznie cięższe objawy niż ja, stała się dla mnie prawdziwym objawieniem, które wywróciło do góry nogami wszystkie moje poglądy na współczesną medycynę i ludzkie ciało. Ale jak napisał ten chłopak: „Zanim się wyprostujesz, musi cię coś złamać”. I zanim nastąpiły wszystkie te odkrycia, to właśnie mi się przydarzyło.
„Leczenie” dysfunkcji SSŻ nakładkami

Po postawieniu diagnozy chirurg szczękowo-twarzowy skierował mnie do najlepszego ortodonty w katedrze instytutu medycznego w moim mieście. On z kolei skierował mnie na liczne badania rentgenowskie i zdiagnozował przemieszczenie żuchwy w trzech płaszczyznach (językiem medycznym trudno to wszystko opisać, więc piszę prostymi słowami). Lekarz wykonał mi nakładkę, poszłam z nią spać i… następnego ranka obudziłam się z ostrym bólem w środkowej części szyi, nieustającym skurczem z tyłu głowy, w głowie i twarzy i, co najważniejsze, z depresją! Staram się nie pozwalać sobie na przygnębienie, a to było coś nowego i wyraźnie było skutkiem fizycznego oddziaływania. Kiedy próbowałam wstać, chwiałam się i kręciło mi się w głowie. Natychmiast wyjęłam nakładkę, wstrzyknęłam 1 ml Nootropilu i w ciągu dwóch dni skurcze ustąpiły, a razem z nimi depresja.
Lekarz, który dał mi nakładkę, powiedział, że „najwyraźniej zmiany w organizmie są już głębokie” i że muszę ją nosić godzinę dziennie. Robiłam to regularnie, ale nic z tego nie wynikło. Inny specjalista, do którego skierował mnie ten lekarz, powiedział, że z powodu usuniętego kła zęby po jednej stronie „leżą” i trzeba założyć aparat, ale to niebezpieczne, bo „aparat może agresywnie oddziaływać na staw”. W końcu on też wykonał mi nakładkę, która podziałała tak samo jak pierwsza. Był też lekarz szczękowo-twarzowy za granicą, ale powiedział, że może zrobić operację, która „raczej nie pomoże”. Staram się opisywać to wszystko bez emocji, ale w rzeczywistości było mi strasznie i ciężko — mając konkretną diagnozę, rozumiałam, że lekarze nie wiedzą, jak leczyć dysfunkcję SSŻ, a nawet na forach czytałam historie takich samych ludzi, którzy stracili nadzieję.
Niebezpieczeństwa oddziaływania manualnego

„Musi pani do niego pójść, bo są masażyści, a to jest Masażysta!” — powiedział kolejny neurolog w przychodni. Poszłam. „Masaż” okazał się dość brutalnymi manipulacjami ciałem: chiropraktyk (bo okazało się, że „masażysta” to on) robił z mojego ciała „śmigło”, skręcając biodra w jedną stronę, a barki z chrzęstem dociskając do kozetki w przeciwną, chwytał mnie za kostki i, prosząc, żebym stawiała opór, skręcał je w przeciwnym kierunku, „nastawiał” mi szyję. Piątego dnia takich manipulacji zaczął mnie boleć odcinek lędźwiowy i nie mogłam się schylać, ale masażysta kazał mi dalej przychodzić na zabiegi. Intuicja podpowiadała mi, że coś jest nie tak, ale uspokajałam się, że poddaję się temu „masażowi” w przychodni, i to u „Masażysty”.
Na ósmej sesji zaczęła mnie mocno boleć głowa i pojawiły się wymioty, ale chiropraktyk powiedział, żebym „odpoczęła jeden dzień” i wróciła dokończyć serię zabiegów. Na dziewiątej sesji powtórzył na moim ciele tę samą serię brutalnych manipulacji, skręcił mi głowę, odchylił ją do tyłu, naciskając palcami w górę od potylicy i… zaczęłam się trząść. Trzęsłam się tak przez osiem miesięcy. Ale w tamtej chwili ogarnęło mnie coś w rodzaju paniki i przez ciało przeszedł strach, ręce i nogi zaczęły drżeć. W nocy obudziłam się z okropnym biciem serca i dziwnym uczuciem w kości krzyżowej. Próbowałam oddychać i się rozluźnić, ale nic nie działało. Klatka piersiowa zaczęła mi się zaciskać i czułam już nie tylko strach, ale zwierzęce przerażenie zbliżającą się śmiercią. Zaczęły się wymioty, które trwały pięć godzin. Pogotowie zanotowało ciśnienie 180, drugiej liczby nie pamiętam — ale nigdy wcześniej czegoś takiego nie miałam. Okazało się, że to „zwykły atak paniki”. Od tamtej pory zaczynał się co noc przez osiem miesięcy, dopóki moje ciało choć trochę się nie zrównoważyło i nie znalazło nowej równowagi. Nie spałam, prawie nie jadłam, łagodny lek nasenny pozwalał mi o wszystkim zapomnieć tylko na parę godzin snu, który nie dawał wypoczynku.
Ale to nie wszystko — w ciągu dwóch tygodni po ostatniej sesji coś stało się ze strukturą mojego ciała — głowa i miednica przesunęły się do przodu, a klatka piersiowa dosłownie zapadła się do środka, jeden bark stał się wyższy od drugiego. Jednocześnie szyja wydłużyła się i zwęziła jak u żyrafy. Głowa i twarz w ogóle przestały „oddychać”. Co działo się z moją psychiką — możesz sobie wyobrazić, a ja nie chciałabym tego wspominać. Mogłam tylko leżeć i oglądać pozytywne programy o podróżach, których, jak wtedy myślałam, w moim życiu już nigdy nie będzie.
DWN jako uraz biomechaniczny

Co stało się z moim ciałem, zrozumiałam dopiero po przeczytaniu książki Morena Contego — nawet po przemieszczeniu żuchwy moje ciało, przyzwyczajone do obciążeń sportowych, kompensowało nierównowagę mięśniami, ale masażysta usunął wszystkie kompensacje mięśniowe i, nawet tego nie podejrzewając, dopasował mój szkielet i czaszkę do nowego, przemieszczonego położenia żuchwy. Co stało się z mięśniami, tętnicami i nerwami, już opisałam. I tak by się to stało — stopniowo, w ciągu dwudziestu czy trzydziestu lat albo w czasie ciąży, więc w moim przypadku może i dobrze, że stało się to w ten sposób. Przypuszczam, że zalążki urazu (wada zgryzu i nierównowaga czaszki) były we mnie od dawna, po prostu lekarze wąskich specjalności ich nie wykryli, a po tym, jak ortodonta zmienił położenie mojej żuchwy, załamanie posturalne było naprawdę tylko kwestią czasu. Na własnej skórze przekonałam się, jak ważna jest równowaga żuchwy, jak wpływa ona na kości czaszki, kręgi, mięśnie, tętnice, żyły i narządy wewnętrzne i jak niszczący wpływ na organizm może mieć bezmyślna interwencja stomatologiczna.
Będąc w tym stanie, szukałam czegoś, co mogłoby mi pomóc, i zobaczyłam w internecie niesamowite prace dr. Savinova, twórcy kraniodoncji w Rosji. W skrócie: koryguje on zniekształcenia czaszki, stawów skroniowo-żuchwowych, szczęki i żuchwy, osiągając przy tym niemal niemożliwą symetrię twarzy i ciała. W swoich poszukiwaniach poznałam sporo ludzi — zarówno lekarzy wysokiej klasy, jak i osoby, które, cierpiąc na liczne objawy, których tradycyjna medycyna nie potrafi wyleczyć, dosłownie same wygrzebały się z samego dna, przywracając równowagę żuchwy i zwiększając wysokość zgryzu. Tak dowiedziałam się o historii Amerykanina Kena, który cierpiał na ból barków, ból pleców i „mgłę mózgową” i, wyczerpany latami „leczenia na ślepo” u lekarzy wielu specjalności, wyszedł z kryzysu dzięki metodzie Starecta Morena Contego. Jego historię możesz przeczytać tutaj. Dowiedziałam się też o Hiszpanie, u którego niemal natychmiast pojawiła się dystonia po tym, jak dentysta zeszlifował mu powierzchnie kontaktowe zębów po jednej stronie. Po przejściu leczenia metodą Starecta rozpoczął własne badania nad wpływem układu czaszkowo-żuchwowego na powstawanie dystonii. Jego zdjęcia przed leczeniem i po nim możesz zobaczyć poniżej:

Obecnie też przechodzę leczenie biomechaniczne i wszystkie materiały związane z tym procesem pojawią się na łamach tego bloga. Ale już teraz mogę powiedzieć, że znowu stopniowo zaczęłam wracać do ciała i czuć. Stopniowo znów zaczęłam pracować i spotykać się z ludźmi. Nie mogę powiedzieć, że już podróżuję, ale przynajmniej znoszę już długie przejazdy. Nie wiem, jak Moreno Conte zdecydował się tak szczerze opisać swoje doświadczenia, a do tego opublikować swoje zdjęcia. Raczej krępuję się opisywać swoje przeżycia, ale mimo to nie mogę tego nie zrobić. Jak przekonałam się na własnym, okupionym cierpieniem doświadczeniu, okluzja zębowa wpływa na położenie szczęki i żuchwy oraz ogólne położenie czaszki. Położenie czaszki i żuchwy wpływa na kręgi i mięśnie szyi i wszystkie niżej położone struktury ciała. Jednocześnie zmiana długości i napięcia mięśni może powodować ucisk tętnic podtrzymujących życie i wpływać na prawidłowe ukrwienie mózgu, a w efekcie na stan emocjonalny i psychiczny człowieka.
Jak pokazuje doświadczenie takich „ochotników”, diagnoza DWN, którą stawia się dziś licznym pacjentom, to nic innego jak mit, a u jej podstaw leży rzeczywisty uraz biomechaniczny. Człowiek może doznać takiego urazu układu czaszkowo-żuchwowego na każdym etapie życia albo przy porodzie (a nawet w wyniku niefortunnego ułożenia w łonie matki przed porodem). Takich ludzi próbuje się leczyć miejscowo — oddzielnie kręgi, tętnice, psychikę w oderwaniu od ciała, nie zwracając uwagi na to, że ludzkie ciało to jeden samoregulujący się układ. Może czas wznieść się z poziomu lokalnego na wyższy i spojrzeć na problem w całości? Może ludzie cierpiący na chorobę kameleon „DWN” w rzeczywistości cierpią na nierozpoznaną nierównowagę żuchwy i czaszki? Procesy biomechaniki czaszki i żuchwy oraz ich wpływ na kręgosłup i ciało wciąż są badane przez naukę, ale nie da się już ignorować doświadczenia ludzi, którzy przeszli tę drogę i pozbyli się „DWN” i licznych towarzyszących jej objawów.
Ciąg dalszy mojej historii.
Zespół tętnicy kręgowej a postawa — tutaj.
Dystonia: doświadczenie leczenia biomechanicznego — tutaj.
1 komentarz
Zadaj uważne pytanie lub dodaj przydatny kontekst. Nowe komentarze są sprawdzane przed publikacją.