Ten artykuł pokazuje, że postawa jest bezpośrednio związana z relacją między czaszką a żuchwą i że jeśli twoje zęby nie są ustawione symetrycznie, bardziej prawdopodobne jest, że pojawią się u ciebie problemy posturalne, takie jak skolioza, lordoza, kifoza, asymetria ciała i skrętne deformacje układu mięśniowo-szkieletowego.

W tym rozdziale książki „Jak wyprostowałem swój kręgosłup” omówiono już teorię naukową, na której opiera się działanie biomechanizmu posturalnego. W skrócie: zobaczyliśmy, że ten mechanizm opiera się na relacji między czaszką a żuchwą i że to właśnie ta relacja określa położenie ludzkiego ciała.

Zrozumieliśmy też, że położenie czaszki na żuchwie zależy od symetrycznej wysokości i ustawienia zębów po obu stronach. Wreszcie zobaczyliśmy, że jeśli płaszczyzna zgryzowa jest schodkowa lub asymetryczna, nieprawidłowa relacja między czaszką a żuchwą może negatywnie wpływać na położenie całego ciała.

Mówiąc prościej, czaszka dosłownie opiera się na pierwszym kręgu szyjnym, atlasie, a łuki zębowe są „rusztowaniem”, które podtrzymuje czaszkę. Z wyżej wspomnianej książki dowiedzieliśmy się też, że to podparcie jest chwilowe i pojawia się w momencie zwierania zębów. Podczas okluzji, poprzez mechanizm połykania, struktura nerwowo-mięśniowego współdziałania między czaszką a żuchwą przenosi się na struktury położone niżej.

W rzeczywistości ciężar czaszki rozkłada się na zęby — na przykład trzonowce są większe, bo przejmują większość ciężaru czaszki. Natomiast przednie siekacze są cieńsze, bo nie muszą podtrzymywać czaszki i służą tylko do odgryzania pokarmu.

Kolorowy trójwymiarowy wykres słupkowy z liczbami i siatką.
starecta.com

Tak naprawdę zębem najbardziej obciążonym ciężarem czaszki jest pierwszy duży trzonowiec (trzonowiec w tylnej części szczęki). To nie przypadek, że w górnym i dolnym łuku zębowym trzonowce występują w kolejności malejącej — pierwszy jest większy od drugiego, drugi od trzeciego itd. W ten właśnie sposób rozkłada się ciężar czaszki.

Dlatego jeśli duże zęby nie mają wystarczającej wysokości, czaszka nie może już się na nich opierać i opada, uciskając kręgosłup, który z kolei zostaje ściśnięty w małej przestrzeni. To właśnie ten ucisk prowadzi do powstawania kifozy, lordozy i skoliozy oraz powoduje ucisk nerwów, mięśni, narządów wewnętrznych, tętnic, chrząstek itd. To właśnie te uciski wywołują liczne objawy, a nawet prowadzą do chorób przewlekłych.

Współzależność między zębami, ich zwieraniem, wpływem na kręgosłup i różnymi objawami chorobowymi była w ostatnich dziesięcioleciach przedmiotem hipotez i badań kilku dziedzin nauki. Ale nikt nie potrafił jasno zrozumieć tego mechanizmu, żeby w najbardziej zdecydowany sposób zatrzymać proces niszczenia organizmu.

W tym artykule zamierzamy w końcu przedstawić empiryczne dowody na to, że położenie ciała zależy od zębów. Ale zanim przejdziemy do tego dowodu, poniżej przedstawiamy trzy artykuły naukowe, które pomogą nam zrozumieć obecny stan badań naukowych nad związkiem między okluzją, postawą i pojawiającymi się objawami chorobowymi:

1) pierwszy artykuł pochodzi z listopada 1983 roku i przedstawia wyniki badania przeprowadzonego przez uniwersytet medyczny w Santiago (Chile). Do tego badania wybrano 75 pacjentów (9 mężczyzn i 66 kobiet w wieku od 13 do 53 lat);

2) drugi artykuł dotyczy związku między zębami a położeniem ciała niektórych gryzoni;

3) trzeci artykuł analizuje skuteczność szyny zgryzowej w poprawie postawy i wyników sportowych.

Artykuł naukowy nr 1

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/6580439

Pacjentów podzielono na trzy grupy:

Grupa 1: 25 pacjentów, którym zwiększono pionową wysokość zębów o 1 mm (3 mężczyzn i 22 kobiety w wieku od 13 do 52 lat) Grupa 2: 25 pacjentów — zwiększenie o 4,42 mm (4 mężczyzn i 21 kobiet w wieku od 15 do 52 lat) Grupa 3: 25 pacjentów — zwiększenie o 8,15 mm (2 mężczyzn i 23 kobiety w wieku od 15 do 53 lat)

Każdy z uczestników eksperymentu musiał wkładać do ust płaską szynę na 3 godziny dziennie przez 3 tygodnie. W tym okresie badano występowanie dwudziestu jeden objawów. Każdy objaw oceniano w skali od 0 do 3 (0: brak, 1: znaczna poprawa, 2: niewielka poprawa, 3: nadal występuje). Objawy monitorowano po 24 godz., 72 godz., 1 tygodniu, 2 tygodniach i 3 tygodniach od zmiany zgryzu.

Celem tego badania było sprawdzenie, czy wysokość zębów może wpływać na rozwiązanie takich problemów jak bruksizm i zespół bólowo-dysfunkcyjny mięśniowo-powięziowy, i oto co ustalono:

Pierwsza interesująca informacja jest taka, że już po 72 godzinach w grupach 2 i 3, w których znacznie zwiększono wysokość zgryzu, odnotowano 50-procentową redukcję objawów. Natomiast grupa 1, w której wysokość zębów zwiększono o 1 mm, wykazała taką samą poprawę dopiero po tygodniu. Ogólnie pacjenci z grup 2 i 3 potrzebowali znacznie mniej czasu na zmniejszenie lub całkowite ustąpienie objawów niż pacjenci z grupy 1.

Stwierdzono też, że zwiększenie wysokości zgryzu o 4–8 mm nie tylko zwiększało pracę mięśni, ale też zmniejszało ich napięcie. Podniesienie wysokości zgryzu w tym przypadku wręcz rozluźniało mięśnie.

W grupach 2 i 3 nastąpiło ponad 70-procentowe złagodzenie takich objawów jak ból szyi, ból głowy, ból SSŻ, ból twarzy i kości czaszki, poranne i wieczorne zmęczenie mięśni, szumy uszne, zawroty głowy i kilka innych. Ponadto u wielu pacjentów znacznie poprawił się stan wcześniej odchylonej żuchwy, osłabły trzaski w stawach skroniowo-żuchwowych i nocny bruksizm, a otwieranie ust było mniej ograniczone. Badania te potwierdziły więc, że wysokość zgryzu bezpośrednio wpływa na główne struktury ciała, na przykład szyję, przy czym objawy związane ze zmianami w tej okolicy zmniejszyły się o 70%.

Research title and abstract about vertical dimension and myofascial pain syndrome.

Artykuł naukowy nr 2

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/25046977

To badanie, przeprowadzone na szczurach, wykazało, że usunięcie tym gryzoniom zębów albo założenie im zbyt wysokich wypełnień zmieniało krzywiznę ich kręgosłupa.

Research title and abstract about occlusion and the spine in rats.

Artykuł naukowy nr 3

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3476490

To badanie potwierdza, że noszenie specjalnej szyny zębowej może poprawić wyniki sportowców, zwiększając siłę ich mięśnia czworogłowego. Ponadto stosowanie szyny zębowej usunęło ból w odcinku lędźwiowym. Badanie przeprowadziła grupa gnatologów po tym, jak lekarze drużyny koszykarskiej nie zdołali rozwiązać problemów jednego z zawodników za pomocą konwencjonalnej fizjoterapii. Dla zawodnika wykonano specjalną szynę i jego objawy od razu się zmniejszyły, a siła mięśni wzrosła.

Two coloured three-dimensional bar charts side by side.Research title and authors: a professional basketball player case report.

Ale mimo wszystkich tych badań żaden z naukowców nie ustalił jednoznacznie, że postawa zależy od zgryzu, a dokładniej od relacji czaszkowo-żuchwowej. Co więcej, nie zaproponowano żadnego skutecznego praktycznego rozwiązania problemów posturalnych związanych ze zgryzem. Można powiedzieć, że coś drgnęło wraz z pojawieniem się włoskiej metody Starecta, która pozwoliła radykalnie wpłynąć na mechanizm regulujący funkcjonowanie ciała. Rezultaty te osiągnięto dzięki opracowaniu nowej metodologii, którą można stosować i regulować indywidualnie. Starecta zasadniczo różni się od wcześniej stosowanych metod, które okazały się niepełne.

Zwykle w tych metodach stosowano drogi kawałek żywicy dentystycznej, który na dłuższą metę okazywał się bezużyteczny. Ale teraz, po latach poszukiwań po omacku, wreszcie jest odpowiedź. Mamy dane, które potwierdzają wcześniejsze badania naukowe. Związek między zgryzem a postawą wykazało doświadczenie osoby stosującej metodę Starecta.

Collage: frontal skull radiograph, portrait and a man against a grid.
starecta.com

Były zawodowy piłkarz włoskiego klubu Civitanova Simone Cincini miał niezdiagnozowane zaburzenie równowagi czaszkowo-żuchwowej, jak 98% ludzi. Zanim rozwiązał ten problem za pomocą Starecty, ten pacjent próbował wszystkich możliwych metod leczenia.

Przyjrzyjmy się problemowi Simonego w takim kształcie, w jakim zidentyfikował go zespół Starecta. Simone miał:

– boczne odchylenie czaszki w lewo, które powodowało znaczną asymetrię układu mięśniowo-szkieletowego w płaszczyźnie czołowej;

– ogromny niedobór wysokości zębów w płaszczyźnie bocznej (strzałkowej) na obu łukach zębowych w okolicy trzonowców i przedtrzonowców, co powodowało nasilenie kifozy piersiowej oraz lordozy szyjnej i lędźwiowej; spojrzenie było skierowane ku górze.

Patrząc na zdjęcie rentgenowskie czaszki Simonego w płaszczyźnie czołowej, widzimy, że brak wystarczającej wysokości zębów na lewym łuku zębowym spowodował w tym miejscu deformację czaszki. Simone, jak wielu z nas, prawdopodobnie urodził się z tą asymetrią, która z czasem tylko się pogłębiała, sprawiając, że jego życie stało się niemal niemożliwe. Boczne odchylenie czaszki w lewo spowodowało asymetrię twarzy, a następnie ciała.

Skull model with coloured arrows and guide lines.
starecta.com

Przy takim bocznym odchyleniu czaszki mięśnie żucia, a następnie mięśnie skroniowe skracają się, a po drugiej stronie się wydłużają. Wszyscy wiemy też, że gdy mięsień się skraca, staje się silniejszy, a w stanie rozciągniętym słabnie. Tak więc w przypadku bocznego odchylenia w lewo mięśnie po tej stronie są znacznie bardziej rozwinięte i ciągną w swoją stronę wszystkie tkanki miękkie, kości i chrząstki. Wiedząc to, łatwo zrozumieć, dlaczego nos Simonego przez wiele lat odchylał się w lewo, jego lewe oko opadło, a lewa kość policzkowa rozwinęła się bardziej niż prawa. Boczne odchylenie czaszki w prawo rozprzestrzeniło się następnie na resztę ciała, powodując asymetrię mięśniowo-szkieletową oraz skrętne deformacje kręgosłupa, miednicy i nóg.

Największy problem Simonego dotyczy płaszczyzny bocznej (strzałkowej): ponieważ miał znaczny niedobór wysokości zębów w okolicy trzonowców i przedtrzonowców, jego czaszka dosłownie „opadła” w tym miejscu — przechyliła się do tyłu i zadarła w górę. Takie położenie czaszki spowodowało ucisk kręgosłupa, który musiał się zmieścić w zmniejszonej, ściśniętej przestrzeni. Dlatego u Simonego pogłębiły się prawidłowe fizjologiczne krzywizny kręgosłupa, które zaczęły się przejawiać jako kifoza i lordoza, co widzimy na zdjęciu.

Profile photograph of a man against a grid with a blue vertical line.

Jakby tego było mało, trzeba zauważyć, że wewnątrz kręgosłupa biegnie rdzeń kręgowy. „Opadanie” czaszki do tyłu powodowało ucisk rdzenia kręgowego, który już wywoływał poważne objawy. Patrząc na obraz poniżej, spróbuj sobie wyobrazić, co dzieje się z czaszką, a więc z kręgosłupem i rdzeniem kręgowym, jeśli usuniesz czerwony trójkąt znajdujący się między łukami zębowymi.

Two lateral skeletons with eye-level lines and red arrows.
starecta.com

Czerwony trójkąt to idealna wysokość zębów w okolicy trzonowców i przedtrzonowców i to dzięki niemu czaszka utrzymuje się w optymalnym położeniu. Dlatego jeśli usuniemy ten czerwony trójkąt (tworzący idealną wysokość zgryzu w okolicy trzonowców i przedtrzonowców), czaszka zmieni nachylenie, obracając się w górę, aż znajdzie nowy punkt podparcia w okolicy trzonowców i przedtrzonowców. Jak zrozumieliśmy wcześniej, takie położenie czaszki uciska kręgosłup, zmuszając go do zmiany fizjologicznych krzywizn, co widać na zdjęciu poniżej.

Collage: skeleton, man in profile, skull radiograph and brain diagram.

Ucisk rdzenia kręgowego wywiera też nacisk na niektóre obszary mózgu. Podczas ucisku rdzeń kręgowy przeciwstawia się opadaniu czaszki i wypycha dolną część mózgu w górę. Problem polega na tym, że między mózgiem a rdzeniem kręgowym znajduje się przysadka mózgowa, która zaczyna być coraz silniej uciskana.

Two sectional brain diagrams with anatomical labels and red arrows.

Przysadka, położona w kostnym zagłębieniu zwanym siodłem tureckim, jest centralnym narządem układu hormonalnego i wydziela hormony, które wpływają na wzrost, metabolizm oraz żeńskie i męskie funkcje rozrodcze. Wytwarzany przez przysadkę hormon gonadotropina odpowiada za regulację pracy gruczołów płciowych. Jeśli jego wartości w badaniach są równe zeru, oznacza to, że przysadka jest całkowicie zablokowana. Dokładnie to przydarzyło się Simonemu. Jego rdzeń kręgowy i przysadka były uciśnięte przez opadniętą czaszkę. Tę blokadę przysadki wywołało zaburzenie równowagi czaszkowo-żuchwowej — mało znane, a więc niezdiagnozowane.

Poniżej znajdują się badania medyczne, które potwierdzają ten fakt. Jak widać w badaniu sprzed zastosowania Starecty, wartości hormonów gonadotropowych (LH i FSH) są niemal zerowe (odpowiednio 0,2 i 0,0). Po zastosowaniu metody Starecta i przywróceniu czaszki do optymalnego położenia wartości te wróciły do normy (odpowiednio 9,7 i 6,5).

Italian laboratory report, page 4, with results and reference values.Italian laboratory report, page 2, with results and a physician signature.

Poniżej zobaczymy, jak w organizmie przeplatają się mechanizmy biomechaniczne i biochemiczne. Dlaczego po zastosowaniu Starecty poziom hormonów wraca do normy? Ta metoda wykorzystuje narzędzie, które może zatrzymać i odwrócić opadanie i obniżanie się czaszki, przywracając ją do idealnego położenia. Pozwala to rozwiązać problemy ucisku struktur kręgosłupa, o których mówiliśmy wcześniej.

W praktyce wewnątrzustne urządzenie metody Starecta umieszcza się między łukami zębowymi i, zgodnie z określoną metodologią, bezpośrednio oddziałuje ono na biomechanizm regulujący położenie czaszki i zapewnia odbarczenie uciśniętych obszarów mózgu.

Two lateral skeletons, guide lines and text about Rectifier.

Jak widać z powyższych badań medycznych, wykonanych przed zastosowaniem metody Starecta z użyciem szyny Rectifier i po nim, położenie czaszki zostało ustabilizowane, kręgosłup odbarczony, a przysadka została odbarczona i podjęła na nowo swoją pracę.

Two lateral skull radiographs with labels and yellow lines.Three profile photographs of a man with timepoint labels.

Możemy wyróżnić trzy elementy, które dowodzą wyjątkowości i naukowych podstaw metody Starecta:

1) zdjęcia Simonego Cinciniego wyraźnie pokazują, jak zmieniła się jego postawa, co przed zastosowaniem metody wydawało się niemożliwe;

2) zdjęcia rentgenowskie czaszki i kręgów szyjnych pokazują, że czaszka rzeczywiście się uniosła dzięki przestrzeni stworzonej przez Rectifier. Ta przestrzeń to brakująca idealna wysokość zgryzu, niezbędna, by czaszka utrzymywała prawidłowy stan fizjologiczny. Tę przestrzeń przywrócono dzięki Rectifierowi;

3) badania medyczne dowodzą, że przed zastosowaniem metody przysadka tego pacjenta była całkowicie zablokowana z powodu zaburzenia równowagi czaszkowo-żuchwowej, którego lekarze wcześniej nie zdiagnozowali. Dopiero po zastosowaniu Starecty przysadka wznowiła normalne funkcjonowanie.

Metoda Starecta jest dość młoda, a ten artykuł jest jednym z pierwszych dowodów naukowych potwierdzających jej skuteczność. Ale w nadchodzących latach dowodów naukowych na skuteczność metody będzie przybywać w coraz szybszym tempie.

Opinie specjalistów o metodzie Starecta — tutaj.

Wysunięta do przodu głowa: jak rozwiązać ten problem biomechanicznie — tutaj.