Któż z nas nie słyszał o bohaterze greckich mitów Atlasie, który za karę za swoje nieposłuszeństwo musiał dźwigać na barkach sklepienie niebieskie? Od jego imienia nazwano pierwszy kręg szyjny, który pełni w organizmie człowieka równie ważne funkcje. W tym artykule porozmawiamy o tym, do czego prowadzi przemieszczenie atlasu, dlaczego zmienia on swoje położenie, jakie mity otaczają jego manualne nastawianie i gdzie znajduje się punkt przyłożenia siły, pozwalający ostatecznie ustawić go na właściwym miejscu.
Skutki przemieszczenia atlasu

Nie bez powodu medycyna wschodnia uważa pierwszy kręg szyjny za most między ciałem a umysłem — z sześciu narządów zmysłów cztery znajdują się w głowie, dlatego atlas uważa się za ważne ogniwo w utrzymaniu zdrowia fizycznego i harmonijnego rozwoju duchowego człowieka. Jeśli pierwszy kręg szyjny jest przemieszczony, prowadzi to do ucisku tętnic kręgowych odżywiających mózg, co osłabia jasność myślenia, świadomość, uwagę i pamięć. Ten ucisk prowadzi do bólów głowy, migren, zawrotów głowy i mgły mózgowej. Na poziomie psychicznym niedostateczne ukrwienie mózgu może się objawiać poczuciem derealizacji i depersonalizacji, brakiem szczęścia, drażliwością, nerwowością i depresją. Taki człowiek może cierpieć na bezsenność, zmęczenie i brak energii. Dostrojenie do charakterystyki częstotliwościowej otaczającej przestrzeni odbywa się przez rdzeń przedłużony, który przy przemieszczonym atlasie nie jest w stanie szybko reagować na zmiany sytuacji. Bez fizjologicznie prawidłowego pierwszego kręgu człowiek nie potrafi podejmować adekwatnych decyzji, dlatego nie bez powodu atlas uważa się za kręg sukcesu i woli.
Ponadto przemieszczony pierwszy kręg uciska też rdzeń kręgowy — w rezultacie sygnały z narządów i różnych układów organizmu zaczynają docierać do mózgu z zakłóceniami i opóźnieniem, a to ogranicza zdolność mózgu do przetwarzania tych informacji oraz do prawidłowego i szybkiego reagowania na napływające sygnały. Co więcej, do przemieszczonego atlasu dostosowuje się cały układ mięśniowo-szkieletowy człowieka, co prowadzi do deformacji kręgosłupa i kompensacji mięśniowych. One z kolei prowadzą do ucisku narządów wewnętrznych, nerwów i tętnic, co jest przyczyną wielu chorób. W takich przypadkach lekarze leczą tylko ich objawy, a nie pierwotną przyczynę, i często nawet o niej nie wiedzą! Tymczasem to właśnie ustawienie atlasu w fizjologicznym położeniu stwarza warunki do naturalnego samouzdrowienia i zdrowienia organizmu oraz pozwala człowiekowi dosłownie żyć i cieszyć się życiem. Ludzie nie mogą przy tym uwierzyć, że objawy i choroby, na które cierpieli przez dziesięciolecia, zniknęły na zawsze. Nie ma w tym nic dziwnego — to tylko biomechanika, którą fachowo doprowadzono do porządku. Ale z jakiego powodu atlas przesuwa się ze swojego prawidłowego położenia?
System prowadzenia porodów jako winowajca przemieszczenia atlasu

Oczywiście do przemieszczenia atlasu może dojść w wyniku urazu na każdym etapie życia człowieka, ale, jak pokazują statystyki i badania, pierwotne przemieszczenie pierwszego kręgu szyjnego następuje głównie z pomocą położników na porodówkach. W internecie jest wiele materiałów na ten temat, w szczególności monografie wybitnego rosyjskiego neuropatologa A. Ju. Ratnera. Co ciekawe, w starożytnym Rzymie nowo narodzonym dzieciom niewolników celowo skręcano szyję za pomocą specjalnej techniki, żeby wyrastały na przygnębionych i niezdolnych do protestu. Z tego samego powodu w starożytnym Rzymie nie było powstań i bunt wzniecił tylko jeden Spartakus, który urodził się wolny i nie miał skręconej szyi. A przecież właśnie to dzieje się dziś na poziomie oficjalnej medycyny na porodówkach w skali całych państw!
Położników uczy się stosowania przy wydobywaniu główki dziecka tak zwanego „obrotu na rączkę”, przy którym słychać chrupnięcie. Skutki takiego szkodnictwa nie ujawniają się od razu, lecz po kilku miesiącach, a nawet latach. Przy tym leżąca na plecach matka nie widzi, co ludzie w białych fartuchach robią z jej dzieckiem. Ciekawe jest też to, że pozycja leżąca, w której rodzi współczesna kobieta, jest nienaturalna i wywiera nieprawidłowy nacisk na główkę płodu. We wszystkich starożytnych społeczeństwach aż do średniowiecza, kiedy zaczęło się „polowanie na czarownice”, w tym na akuszerki, kobiety rodziły w przysiadzie, a w końcowej fazie porodu — w pozycji kolankowo-łokciowej, która jest głęboko fizjologiczna. Co więcej, doświadczone akuszerki, kierując się głębokimi naturalnymi instynktami, pełniły też rolę kręgarzy, którzy potrafili w porę rozpoznać przemieszczenia kości u niemowlęcia i je nastawić. Ale dziś chiropraktyków na porodówkach nie ma…
Poród w pozycji leżącej wprowadzono w Europie we wczesnym renesansie jako bardziej „naukowy” od „dzikiego pogańskiego”, a kobiety odcięte od swoich naturalnych instynktów oddano pod „profesjonalną” kontrolę państwowej medycyny. Co ciekawe, w komentarzach pod jednym z filmów o porodzie na leżąco jedna z naszych kobiet napisała: „Podczas skurczów prosiłam, żeby móc kucnąć, i padłam na kolana, a lekarz powiedział: ‚Patrzcie, jak ona czuje naturę’ — ale nie pozwolono mi tak rodzić. Zrozumiałam, że nasz poród w obecnej postaci to kpina z kobiety i dzieci”. Lekarze przy tym albo nie wiedzą o tym problemie, albo boją się mówić o nim otwarcie, i tylko nieliczni odważają się wystąpić przeciwko temu systemowi prawdziwego ludobójstwa, którego celem jest wychowywanie nieszczęśliwych i nieświadomych niewolników.
W 2001 roku rosyjski lekarz P. G. Zamaratskiy opublikował książkę „Przyczyną choroby jest uraz okołoporodowy”, w której przytacza zatrważające statystyki: u 70–80% dzieci po porodzie obserwuje się uszkodzenie szyjnego odcinka rdzenia kręgowego, a u 35–40% — piersiowego i lędźwiowego, co nie może nie skutkować ogromnymi problemami ze zdrowiem fizycznym i psychicznym tych ludzi w przyszłości. Na szczęście idee neuropatologa Ratnera przejmują już sumienni lekarze i gdzieniegdzie zaczęły powstawać oddziały położnicze, w których przyjmuje się porody w pozycji pionowej i półpionowej, dzięki czemu znacznie ograniczono urazy okołoporodowe u matek i ich dzieci. Jesteśmy pokoleniem ze złamanymi karkami, ale możemy powiedzieć „Nie” tym, którzy próbują zrobić to samo z naszymi dziećmi.
Mity o nastawianiu atlasu

Mimo to również dorośli mogą ustawić pierwszy kręg szyjny w fizjologicznym położeniu. Ale w tym przypadku nie wszystko jest takie proste, dlatego omówimy tu dwa najpowszechniejsze mity o nastawianiu atlasu, a także wyjaśnimy, dlaczego manualne nastawianie nie każdemu pomaga, a wielu wręcz szkodzi. Do takich mitów należą więc twierdzenia, że: 1) nastawianie atlasu jest bezpieczne; 2) po osiągnięciu swojego naturalnego położenia atlas nigdy nie będzie mógł wrócić do położenia patologicznego z przyczyn anatomicznych i mechanicznych. Aby dojść do prawdy w tych kwestiach, sięgnijmy do prostej biomechaniki ludzkiego ciała. Przez nastawianie rozumiemy przy tym zarówno pracę chiropraktyka, jak i specjalistów, którzy za pomocą specjalnego urządzenia wibracyjnego oddziałują na krótkie mięśnie otaczające atlas i utrzymujące go w nieprawidłowym położeniu oraz „w ciągu kilku minut ustawiają kręg we właściwym położeniu” i go tam „utrwalają”.
Otóż trudno sobie wyobrazić sytuację, w której Niebo dostosowywałoby się do podtrzymującego je Atlasa, prawda? Tak samo pierwszy kręg szyjny zawsze dostosowuje się do czaszki, a w szczególności do kości potylicznej, z którą jest bezpośrednio połączony. To aksjomat: jeśli człowiek ma przemieszczone kości podstawy czaszki (co jest właśnie skutkiem urazu okołoporodowego i niefizjologicznego porodu), to atlas też jest przemieszczony. Przemieszczenie pierwszego kręgu szyjnego jest zawsze skutkiem i bez względu na to, jak starannie specjalista go nastawia, bez przywrócenia prawidłowego położenia kości podstawy czaszki i tak wróci on do swojego pierwotnego położenia. Właśnie dlatego efekt manualnej korekcji pierwszego kręgu szyjnego jest nietrwały, co obala drugi mit o atlasie, jakoby „po powrocie do naturalnego położenia nie wracał już do patologicznego”.
Co do pierwszego mitu — czyli bezpieczeństwa zabiegu nastawiania — trzeba pamiętać, że obecne położenie atlasu jest skutkiem jego reakcji adaptacyjnej na przemieszczenie kości czaszki. Jeśli brutalnie ingerujesz w tę reakcję kompensacyjną, którą organizm wypracowywał przez długi czas, cały ten kruchy układ kompensacji się załamuje. Właśnie dlatego po korekcji manualnej wiele osób odczuwa pogorszenie samopoczucia i nasilenie dotychczasowych objawów. I właśnie dlatego nastawianie atlasu może być nie tylko nieskuteczne, ale też niebezpieczne. Ale co robić w takich przypadkach i jak można wyeliminować zniekształcenia czaszki, a w szczególności przemieszczenie kości potylicznej?
Dla wielu nowa wyda się myśl, że kość potyliczna jest bezpośrednio związana z położeniem żuchwy, która, będąc przemieszczoną, powoduje zniekształcenia całej struktury czaszki. Mimo to jest to fakt dawno udowodniony przez naukę i poparty ponad setką badań klinicznych. Chodzi o to, że w wyniku niefizjologicznego porodu i „pomocy” położników u ponad 80% noworodków występuje tak zwane odkształcenie boczne, w którym przednia część czaszki przesuwa się w jedną stronę, a tylna w przeciwną. To niepozorne z zewnątrz zniekształcenie, powodujące przemieszczenie „Nieba dla Atlasa” — kości potylicznej, utrwala się przez nieprawidłową okluzję zębów. I to właśnie przyłożenie siły w tym punkcie pozwala wyrównać położenie kości potylicznej, a w rezultacie pierwszego kręgu szyjnego.
Można to zrobić za pomocą leczenia biomechanicznego, reprezentowanego przez nowatorski kierunek kraniodoncji, metodę OSB/BOS (równowaga okluzji i struktury) oraz włoską metodę prostowania kręgosłupa Starecta w połączeniu z mewingiem. Dla zobrazowania poniżej przedstawiono prace włoskiego kraniodonty, profesora Stefanelliego, który osiągnął fizjologiczne położenie atlasu „zaledwie” przez zmianę położenia szczęk i okluzji zębów. W ostatniej dekadzie wszystkie te kierunki biomechaniczne zaczęły się rozwijać na świecie, dzięki czemu prawidłowe podparcie sklepienia czaszki przez atlas staje się nie mitem, lecz rzeczywistością.


Anomalia Kimmerlego, zespół tętnicy kręgowej i żuchwa — tutaj.
Brak komentarzy
Zadaj uważne pytanie lub dodaj przydatny kontekst. Nowe komentarze są sprawdzane przed publikacją.
Nie ma jeszcze komentarzy. Możesz rozpocząć dyskusję.