Tę historię Amerykanina Kena znalazłam trzy lata temu na blogu pewnego Hiszpana o leczeniu biomechanicznym. Niestety tego bloga już nie ma. Za zgodą autora przetłumaczyłam ten artykuł. Wiem, że Ken chciałby zapomnieć o wszystkim, co się wydarzyło, i po prostu żyć normalnie. Ale mam wielką nadzieję, że nie miałby nic przeciwko temu, by inni ludzie poznali jego historię. A jego historia jest bardzo pouczająca…
Nazywam się Ken, jestem trzydziestoośmioletnim Amerykaninem, mam żonę Ukrainkę i rocznego synka. Obecnie mieszkam w Wietnamie. Od ponad piętnastu lat zmagam się z problemami zdrowotnymi, w tym ze sztywnością szyi i pleców, utratą głosu i ciągłą mgłą mózgową, przez którą prawie nie mogłem się skoncentrować. To moja opowieść o tym, jak bez żadnego rezultatu odwiedziłem około stu różnych lekarzy i, straciwszy wszelką nadzieję, w kompletnej rozpaczy spróbowałem eksperymentalnej metody Starecta, która dosłownie uratowała mi życie.

Początek
Pierwsze problemy ze zdrowiem zacząłem zauważać po ukończeniu college’u. Najpierw zauważyłem napięcie w głosie. W hałaśliwych miejscach bardzo trudno było mnie usłyszeć – mój głos był słaby i nie miał rezonansu. Najpierw postanowiłem pójść do laryngologa, było to około 2000 roku – a kiedy niczego nie znalazł, postanowiłem odwiedzić kilku innych lekarzy w Bostonie, gdzie wtedy mieszkałem. Jeden z nich zasugerował, żebym zaczął fizjoterapię z taśmami elastycznymi, bo miałem sztywną szyję. Regularnie robiłem ćwiczenia, ale nie przyniosło to żadnych rezultatów.
Lata wizyt u lekarzy (2001–2011)
W 2001 roku spakowałem walizki i pojechałem do Japonii, żeby pracować jako konsultant w Tokio. Byłem młody, ambitny i mimo problemów zdrowotnych myślałem, że jestem niezniszczalny. Pracowałem osiemdziesiąt godzin tygodniowo i trzy–cztery razy w tygodniu bawiłem się w klubach nocnych i barach. Nadal miałem problemy z głosem, ale z jakiegoś powodu zawsze łagodził je alkohol. Pewnie dlatego tak często wychodziłem. Przez cały ten czas nadal chodziłem do lekarzy w Tokio, a także w Malezji, gdzie spędzałem połowę czasu z powodu projektów mojej firmy. Pracując nad jednym szczególnie stresującym projektem, zauważyłem, że szyja i lewy bark są boleśnie napięte. Rozumiałem, że to stres, ale nie mogłem zrozumieć, co go wywołuje, więc zacząłem regularnie chodzić do chiropraktyka, a także na akupunkturę. Ale nic z tego nie pomogło.
W 2003 roku przeprowadziłem się do Barcelony na studia. Hiszpania jest świetna, bo ma bezpłatne ubezpieczenie zdrowotne, które pokrywało moje leczenie, gdy przebywałem tam na wizie studenckiej. Wykorzystałem tę możliwość w pełni, bo problem zdrowotny stał się dość niepokojący – codziennie czułem silne napięcie w całej górnej części ciała po lewej stronie – w gardle, szyi, barku. Głos szczególnie mnie frustrował, kiedy próbowałem przebić się nim w hałaśliwych miejscach, a jest to szczególnie frustrujące, jeśli studiujesz zarządzanie i masz bywać na wielu wydarzeniach towarzyskich. Neurolog uznał, że mam problem z układem nerwowym, i przepisał mi jakiś silny lek. Trochę pomagał, blokując sygnały, ale nie usuwał przyczyny. Nadal chodziłem do laryngologa i w pewnym momencie pomyślałem, że mam refluksowe zapalenie żołądka. Ale gastroduodenoskopia wykazała, że tak nie jest. Kiedy w 2004 roku wróciłem do Nowego Jorku na staż, przez kilka miesięcy kilka razy w tygodniu chodziłem do chiropraktyka, ale znowu bez skutku.
W 2005 roku skończyłem studia i przeprowadziłem się do Londynu, żeby znów zacząć pracę jako konsultant. Postanowiłem skorzystać z metod alternatywnych i zacząłem chodzić do lekarzy NHS. Żeby poradzić sobie z napięciem mięśni po lewej stronie, spróbowałem zastrzyków z botoksu, ale nie zadziałały. Potem spróbowałem terapii czaszkowej, ale znowu bez znaczących zmian.
W 2008 roku przeprowadziłem się do Moskwy, nadal odczuwając te same objawy. Miałem dobre ubezpieczenie zdrowotne z firmy, więc zacząłem regularnie chodzić do kliniki „Medicina”, która w tamtym czasie uchodziła za jedną z najlepszych w Rosji. Zrobili mi masę zdjęć rentgenowskich i nie znaleźli niczego szczególnego, więc zaproponowali mi fizjoterapię i masaż. Chodziłem do nich przez około pół roku, regularnie ćwicząc jogę. Czułem się trochę lepiej, ale jedynie objawy nieco się zmniejszyły, a ich pierwotna przyczyna nie została usunięta. W tamtym czasie zauważyłem też, że męczę się znacznie bardziej niż moi przyjaciele, kiedy wychodziliśmy na drinka. Winiłem genetykę, ale, jak teraz rozumiem, nie miało to nic wspólnego z moim problemem.
Na początku 2010 roku firma przeniosła mnie na Ukrainę i tam nadal chodziłem do lekarzy w nadziei, że któryś z nich pomoże mi ustalić pierwotną przyczynę moich problemów. Byłem w kilku klinikach i odwiedziłem szerokie grono specjalistów, od laryngologów po ortopedów. Zrobiłem mnóstwo zdjęć rentgenowskich, rezonansów magnetycznych i innych badań. Chodziłem do najlepszych lekarzy byłego Związku Radzieckiego, ale nic nie pomagało. Ich najlepszą radą było stawać na głowie i pływać na plecach, co pomagało tylko na krótko. Uzupełniałem to regularną akupunkturą i masażem, które trochę łagodziły napięcie. Ale od tamtej chwili napięcie w szyi i plecach tylko narastało, a żeby moje ciało się rozluźniło, po powrocie z pracy musiałem się po prostu położyć do łóżka.
Lata wizyt u dentystów (2011–2015)
Gdzieś w 2011 roku poszedłem do dentysty, żeby odnowić uzębienie, i wspomniałem o swoim problemie z napięciem mięśni. Powiedział, że najprawdopodobniej mam zaburzenia skroniowo-żuchwowe (TMD), i kazał mi zrobić masę zdjęć rentgenowskich szczęki. Potem wykonał mi specjalną szynę zgryzową, którą miałem nosić w nocy. Robiłem to przez około trzy miesiące, ale nie zadziałało. Dlatego mój dentysta poradził mi pójść do innego specjalisty, który miał większe doświadczenie w tej dziedzinie.
Ten specjalista wykonał mi kolejną szynę na żuchwę, którą zalecił nosić w ciągu dnia. Nosiłem tę szynę przez kilka miesięcy i co dwa tygodnie chodziłem do dentysty, żeby ją dopasować. Ale przez cały ten czas czułem tylko niewielką poprawę, a mój głos nadal był napięty. Dlatego w pewnym momencie mój dentysta powiedział, że nie ma sensu tego kontynuować, i stwierdził, że moją ostatnią nadzieją jest najlepsza specjalistka na Ukrainie, kobieta, która piastowała urząd ministerialny i miała własną klinikę na bardzo wysokim poziomie.
Poszedłem na wizytę, a ona przedstawiła mi swojego pracownika – jak to ujęła, najlepszego specjalistę w kraju od przypadków takich jak mój. Miał na imię Oleg. Wykonał mi prostą szynę na szczękę, a potem kazał mi wstać. Wskazał, jaką pozycję barków i ciała powinienem przyjąć, żeby szyna utrwaliła je w tej prawidłowej pozycji. Wyszedłem, czując się znacznie lepiej. Byłem w szoku. Pierwszy raz od lat czułem się dobrze. Było coś w tym, co robił ten facet… Po raz pierwszy z pełnym przekonaniem poczułem, że problem, który dręczył mnie przez te wszystkie lata, nie tkwi gdzieś w moim ciele, ale w mojej szczęce.

Chodziłem do Olega przez około pięć miesięcy. Co dwa tygodnie korygował szynę, używając kalki zgryzowej, żeby zobaczyć, gdzie są kontakty zębów, a potem szlifował szynę w miejscach kontaktu. Przez pierwsze miesiące czułem się świetnie i myślałem, że problem jest rozwiązany. Ale wydawało mi się dziwne, że gdy tylko zdejmowałem szynę, w głowie od razu robiło mi się „mętnie”, jakbym miał jakieś objawy neurologiczne. Oleg nigdy nie wyjaśnił wielu kwestii, które mnie interesowały, woląc mówić wprost, że nie wie, co robi, i że wykonywał tę procedurę u wielu pacjentów, a ona z jakiegoś powodu działa. Po prostu nie wiedział, dlaczego działa, i nie chciał kłamać. Tak czy inaczej, po pierwszych miesiącach poprawy z każdym tygodniem było ze mną coraz gorzej. Oleg robił te same korekty, ale przestały być skuteczne. W pewnym momencie spojrzał na moje nogi i powiedział, że być może to płaskostopie jest powodem, dla którego terapia szyną przestała działać. Oleg powiedział, że to destabilizuje mój zgryz, dlatego najpierw musiałbym zrobić specjalne wkładki, a potem dopasować szczękę w tej nowej pozycji. Niestety było to tuż przed tym, jak w lutym 2014 roku miałem na dobre wyjechać z Ukrainy i przenieść się do pracy w Wietnamie. Obiecałem więc, że wypróbuję metodę z wkładkami, gdy tylko dotrę do nowego miejsca zamieszkania.

Po przyjeździe do Wietnamu nadal chodziłem do dentystów. Wkładki do butów zrobił mi facet, który powiedział, że moja prawa noga jest krótsza, i dlatego zalecił podwyższenie po tej stronie. Jak się później okazało, był to dość głupi błąd, bo różna długość nóg bierze się nie z tego, że jedna noga jest krótsza, ale z tego, że zmienia się nachylenie miednicy. Tak czy inaczej, po zrobieniu wkładek znalazłem w internecie specjalistę od SSŻ w Sajgonie i poprosiłem go o wykonanie szyny zgryzowej. Od razu po założeniu jej na żuchwę poczułem się okropnie. Dentysta za każdym razem obiecywał, że zacznie działać po korektach, które będzie wprowadzał co dwa tygodnie. Po kilku miesiącach przestałem mu wierzyć i przerwałem leczenie u niego. Wróciłem do starej szyny z Ukrainy, ale przegryzłem w niej dziurę z jednej strony i już nie działała. Byłem w rozpaczy, musiałem pilnie coś zrobić, bo miałem poczucie „zamglonego” mózgu – moja uwaga i pamięć były osłabione.

Około czerwca 2014 roku zacząłem chodzić do specjalisty znanego jako najlepszy lekarz od TMD w Wietnamie. Miał własną praktykę w centrum miasta, z wymyślnym sprzętem i długą listą oczekujących. Lekarz przeprowadził wiele nowych badań i zdiagnozował przemieszczenie prawego stawu skroniowo-żuchwowego. Powiedział też, że krążek jest przemieszczony. Na tej podstawie doszedł do wniosku, że powinienem używać szyny wysuwającej żuchwę, i zacząłem jej używać.
Szyna wysuwała moją żuchwę, ale czułem się coraz gorzej. Przy każdej wizycie skarżyłem się mu, że szyna nie działa, ale on zapewniał mnie, że tak nie jest. Tymczasem przez niezdolność do koncentracji straciłem pewność siebie i zacząłem bać się wstawać każdego ranka do pracy. Zacząłem też zamykać się w swojej „małej skorupie”, bo nie chciałem z nikim rozmawiać, i ciągle myślałem o tym, że żona ma rodzić w połowie lipca, a to oznaczało, że utkniemy w Wietnamie co najmniej na kilka miesięcy po porodzie. Nie wiedziałem, czy powinienem czekać tak długo, biorąc pod uwagę mój pogarszający się stan i to, że nigdy nie udało mi się znaleźć tu odpowiedniej opieki medycznej. Był to najgorszy okres w moim życiu, choć powinien był być jednym z najszczęśliwszych. I nie mogłem pozbyć się strachu, ciągle zadając sobie pytanie: „A jeśli nigdy nie wyzdrowieję? Jak wtedy zatroszczę się o rodzinę?”

Po kolejnych paru miesiącach mój sceptycyzm co do skuteczności stosowanej szyny osiągnął szczyt i zażądałem, żeby dentysta spróbował czegoś innego. Wtedy zrobił się arogancki i powiedział, że jeśli to nie działa, mogę po prostu odejść, ale nie znajdę w Wietnamie nikogo innego, kto mi pomoże. Byłem zszokowany brakiem jakiegokolwiek współczucia z jego strony i ze strony jego personelu i powiedziałem mu, że zaryzykuję. Boję się nawet wyobrazić sobie, ilu ludzi złamała jego arogancja. Tak czy inaczej, żona urodziła cudownego chłopczyka, Kevina, i widząc go każdego ranka, znajdowałem siłę, by szukać wyjścia.
Spróbowałem więc pójść do zachodniej kliniki prowadzonej przez francuskiego dentystę. Klinika też była wyposażona w wymyślną technologię, chodzili do niego wszyscy emigranci z dobrą pracą, więc uznałem, że też powinienem spróbować. Jak się okazało, on sam nie był specjalistą od SSŻ, ale miał w zespole pracownika, który zapewniał go, że nim jest. W rzeczywistości ten facet stosował technikę, której nauczył się od przyjezdnego amerykańskiego dentysty na tygodniowym seminarium szkoleniowym. Odtworzył mój zgryz w artykulatorze, twierdząc, że stosuje „najnowszą metodę leczenia SSŻ”. Jakiś czas później dowiedziałem się, że przy problemie z TMD nie da się prawidłowo odtworzyć zgryzu w artykulatorze, bo w rzeczywistości tylko pogarsza to problem. Ale nosiłem nową szynę przez około cztery miesiące i co dwa tygodnie przychodziłem na jej korektę. „Zamglenie” mózgu zaczynało mnie już wykańczać, kilka razy w tygodniu chodziłem do chiropraktyka, a także regularnie na masaże, żeby poradzić sobie z bólem pleców i szyi. Byłem tak zmęczony, że o szóstej wieczorem czułem się kompletnie wyczerpany, z trudem wytrzymywałem w pracy i byłem w niej tak efektywny jak ktoś z wykształceniem na poziomie szóstej klasy.
Po trzech–czterech miesiącach takiego życia znów spróbowałem pójść do dentysty i przekonałem się, że leczenie znów nie działa. Klinika zareagowała na to ze zrozumieniem i zwróciła mi pieniądze, choć nawet o to nie prosiłem. I znowu zacząłem szukać czegoś nowego. Tym razem byłem mocno przybity, bo wydawało mi się, że w Wietnamie nie znajdę rozwiązania, a mój stan się pogarszał. Zacząłem myśleć o powrocie do USA, ale mimo wszystko postanowiłem spróbować znaleźć kogoś w regionie azjatyckim. W Singapurze znalazłem dentystę pracującego metodą GNM i sam zacząłem ją studiować, rozmawiać z tym specjalistą i jego pracownikami.
Ale zanim zdecydowałem się na regularne wyjazdy na leczenie do Singapuru, postanowiłem spróbować u specjalisty, którego znalazłem w Sajgonie przez Facebooka. Pisał tam dość inteligentne posty o TMD i to dało mi iskierkę nadziei. Poprosiłem go o wykonanie szyny NTI-tss, bo czytałem o niej w internecie obiecujące rzeczy. Zrobił ją i nosiłem ją przez kilka tygodni, choć wyglądałem w niej dość głupio (ta szyna ma specyficzny kształt i nosi się ją na przednich zębach — przyp. tłum.). Ale do tego czasu straciłem już normalne poczucie własnej wartości i wszelką godność i chciałem po prostu wydostać się z koszmaru, w którym byłem.
Mniej więcej w tym samym czasie zacząłem się kontaktować z posturologiem z Orlando na Florydzie, który twierdził, że wyleczył dużą liczbę pacjentów z problemami SSŻ nową, opracowaną przez siebie techniką fizjoterapeutyczną. Kilka razy rozmawiałem z nim przez telefon i zainspirowało mnie jego pozorne zrozumienie mojej sytuacji oraz obietnica zwrotu pieniędzy, gdyby metoda mi nie pomogła. Postanowiłem więc zaryzykować… W październiku 2014 roku wykorzystałem dwutygodniowy urlop, żeby polecieć z rodziną do Nowego Jorku i pokazać rodzicom wnuka, a sam poleciałem do Orlando na dwutygodniowe leczenie u tego specjalisty. W rzeczywistości okazało się to stratą czasu, a on sam był zwykłym oszustem. Tak czy inaczej, kiedy pod koniec pierwszego tygodnia zrozumiałem, że jego gówniana technika nie działa, postanowiłem pójść w Orlando do chiropraktyka stosującego metodę ortogonalną, bo czytałem zachęcające opinie o tej metodzie.
Ten specjalista zrobił zdjęcia mojego atlasu i pokazał mi, że mój pierwszy kręg szyjny jest przemieszczony i przechylony. Odrodziła się we mnie nadzieja. Może to od początku była pierwotna przyczyna? Trochę pracy nad wyprostowaniem atlasu – i może znów będę jak nowy? Jak bardzo tego pragnąłem… Będąc na Florydzie, w ciągu tygodnia odbyłem trzy sesje i wróciłem do Wietnamu, oczekując poprawy. Ale ta nigdy nie nadeszła. Mój mózg cały czas był w „zamglonym” stanie, a kiedy minęła początkowa poprawa samopoczucia wywołana efektem placebo, czułem się tak samo gównianie jak wcześniej. I wtedy szybko zacząłem tracić nadzieję. Ciągle myślałem o tym, jak mam się zatroszczyć o mojego synka, jeśli przeżyję w tym stanie resztę życia. Był to najstraszniejszy czas w moim dotychczasowym życiu, a wszystko to wpędziło mnie w tak głęboką depresję, że po raz pierwszy pomyślałem o wizycie u psychiatry (choć wszystko to było sprzeczne z moimi przekonaniami, a ja nie biorę tych wszystkich środków odurzających). Mimo to postanowiłem spróbować antydepresantu przepisanego przez psychiatrę i zacząłem się czuć bardzo dziwnie. Do tego przeczytałem, że ten lek uzależnia, i po kilku dniach go wyrzuciłem. Tak czy inaczej, wiedziałem, że to nie jest rozwiązanie problemu.

Początki stosowania metody Starecta (od 2014 roku)
W październiku 2014 roku byłem więc w bardzo opłakanym stanie – zarówno fizycznym, jak i psychicznym. Byłem tak wyczerpany, że nie miałem nawet siły cieszyć się moim synkiem, choć to właśnie dla niego każdego dnia walczyłem, szukając wyjścia. Codziennie spędzałem godzinę albo dwie w internecie, szukając odpowiedzi albo przynajmniej próbując się dowiedzieć, czy ktoś jeszcze cierpi na podobne dolegliwości. I wtedy moje modlitwy zostały wysłuchane. Trafiłem na bloga prowadzonego przez faceta o imieniu Plato Powers. Jego podejście do problemu wydało mi się dość intrygujące i postanowiłem napisać do niego na adres e-mail podany na blogu. Odpisał mi w listopadzie, odpowiadając na moje pytania, a na końcu listu dodał: „Możesz też zobaczyć materiały tych chłopaków – www.starecta.com” (opis metody jest tutaj). Ta prosta sugestia była chyba najważniejsza w moim życiu.
Od razu rzuciłem się do czytania wszystkiego na ich stronie. Przeczytałem darmową książkę w pdf i bardzo mi się spodobała, bo sam przeszedłem przez wiele z tego, czego doświadczył autor. Od razu skontaktowałem się z twórcą metody Starecta, Morenem Contem, i porozmawialiśmy przez Skype’a. Sprawiał wrażenie osoby o dość dużej wiedzy, podziwiałem to, przez co przeszedł w poszukiwaniu uzdrowienia, i zrozumiałem, że ja też nie mam nic do stracenia. Kolejnym zadaniem było znalezienie w Wietnamie potrzebnych materiałów – prostej szyny na dolne zęby, wiertarki i akrylowego materiału dentystycznego (obecnie twórcy techniki opracowali ultranowoczesną szynę, która zmienia kształt po zanurzeniu w gorącej wodzie, dlatego nie wymaga nakładania dodatkowego materiału — przyp. tłum.). Przez dwa tygodnie polowałem na te materiały w sklepach dentystycznych, w biurach dystrybutorów i u dentystów, do których wcześniej chodziłem, aż znalazłem to, czego potrzebowałem. Miałem szczęście, że dostałem ostatni pojemnik materiału, bo trudno go było sprowadzić do Wietnamu ze względu na łatwopalność. Po dwóch tygodniach poszukiwań byłem z siebie dumniejszy niż Sherlock Holmes.
Noc, kiedy po raz pierwszy dopasowałem szynę Starecta, była bardzo stresująca. Cały czas myślałem: „A jeśli ta żywica przyklei mi się do zębów? Co wtedy zrobię? A jeśli to wszystko nie zadziała?” Na szczęście mogłem zadzwonić do Morena, więc się uspokoiłem… i zrobiłem swoją pierwszą szynę. Ilość masy, którą nałożyłem na szynę w okolicy dużych zębów, była niewielka, ale między moimi przednimi siekaczami była duża odległość. Moja górna szczęka nachylała się ku górze, inaczej niż szczęka Morena na zdjęciu w książce, gdzie była nachylona w dół. Tak czy inaczej, postanowiłem zobaczyć, co się stanie, i po mniej więcej dziesięciu dniach poczułem się dużo lepiej… mgła mózgowa się rozwiała. Zacząłem zdrowieć i czuć się lepiej. W ciągu dwóch miesięcy mgła mózgowa prawie zniknęła. Jednak nadal czułem lekkie napięcie po lewej stronie, moja głowa wciąż była wyraźnie przechylona w prawo, a w ciele nadal miałem wyraźną asymetrię (jeden bark wyżej niż drugi, ściśnięta klatka piersiowa, brzuch przesunięty w lewo). Nigdy wcześniej nie zwracałem uwagi na te asymetrie, ale zdumiało mnie, jak duże są. Musiały się pogłębiać od lat.
Tak czy inaczej, byłem podekscytowany początkowymi postępami. Czułem wsparcie ludzi, którzy przechodzili przez to samo co ja (albo nawet gorzej) i którzy nie zamierzali dawać więcej szans niczego nierozumiejącym, ale biorącym pieniądze lekarzom, do których kiedyś chodziłem. Przez kilka miesięcy nadal obserwowałem znaczną poprawę postawy i symetrii twarzy. Wcześniej, kiedy siedziałem na krześle, zawsze przechylałem się w lewo i odchylałem do tyłu. Siedzenie prosto dłużej niż kilka minut było dla mnie niemożliwe. Teraz mogłem tak siedzieć w pracy godzinami. Moja wydajność w pracy też stale rosła, w miarę jak mgła mózgowa znikała. Poprawiła mi się pamięć i zacząłem myśleć jaśniej. W moim głosie zaczął pojawiać się rezonans. Stopniowo w pracy wracała mi pewność siebie. W styczniu 2015 roku postanowiłem też przyjąć awans, który szef od dawna mi proponował.
8 miesięcy ze Starectą
Po ośmiu miesiącach mogłem powiedzieć, że przebyłem 60–70% swojej drogi. Głowa mi się wyprostowała, „mgła mózgowa” całkowicie ustąpiła, zyskałem więcej energii niż przez wszystkie poprzednie lata, zacząłem wyglądać i czuć się znacznie zdrowiej. Dało się to zauważyć niemal we wszystkich dziedzinach mojego życia, zwłaszcza w życiu rodzinnym. Zacząłem budzić się codziennie w dobrym nastroju, pełen życia i gotów zacząć nowy dzień. W pracy znów byłem wydajny i czułem się pewnie, jak kiedyś, wiele lat temu, i znów zacząłem myśleć o rozwoju kariery, choć rok wcześniej myślałem, że osiągnąłem swój limit.



12 miesięcy ze Starectą (grudzień 2015)
Całe moje ciało i plecy zmierzają ku symetrii, co widać na zdjęciu poniżej. Zwróć też uwagę, że na pierwszym zdjęciu (grudzień 2014) byłem na specjalnej diecie wysokobiałkowej i niskowęglowodanowej, przepływałem około dwudziestu długości basenu sześć razy w tygodniu i od czasu do czasu podnosiłem ciężary. Na zdjęciu po prawej zrezygnowałem z wszelkich diet i zacząłem jeść, co chcę i kiedy chcę, łącznie z lodami przed snem. Do tego ograniczyłem pływanie do czterech długości i porzuciłem hantle. Mimo to wszystko, co jem, zamienia się w mięśnie, a moje plecy przybierają kształt litery V, czego nigdy wcześniej w życiu nie było.

Do tego moja żuchwa się rozwinęła i stała się bardziej kwadratowa, a twarz bardziej symetryczna (jak widać na zdjęciu poniżej). Kiedyś miałem mnóstwo zmarszczek na czole, a teraz wszystkie zniknęły. Wszyscy, którzy nie widzieli mnie od jakiegoś czasu, mówią, że zacząłem wyglądać dużo młodziej. Do tego z jakiegoś powodu czuję, że mam więcej testosteronu.


To także efekt intensywnych ćwiczeń języka (mewingu), które wykonywałem. Stałem się ogromnym fanem brytyjskich lekarzy Mew (ojca i syna) i ich metody ortotropowej.
Wreszcie moje myślenie stało się jaśniejsze, a zdolność do brania na siebie odpowiedzialności ogromnie wzrosła. W pracy z menedżera bez podwładnych stałem się kimś, kto „prowadzi” dziesięć produktów w dość skomplikowanej pracy (projektujemy system dla największej firmy elektronicznej w Azji). Mimo znacznego wzrostu odpowiedzialności odczuwam w pracy dużo mniej stresu niż rok temu. Krótko mówiąc, zmiany są niesamowite i jestem za nie bardzo wdzięczny.
Końcowe przemyślenia
Ciężko pracuję nad tym, żeby być aktywnym członkiem grup na Facebooku poświęconych TMD, i staram się dawać innym to, co sam dostałem w darze. Kiedyś ktoś mnie zapytał: „Dlaczego spędzasz tyle czasu na forach o SSŻ, próbując opowiadać o metodzie Starecta sceptycznym ludziom i dentystom, którzy nie przyjmują do wiadomości niczego poza tym, do czego przywykli? Czy to cię nie wyczerpuje?” Pomyślałem chwilę i przypomniałem sobie, jak bardzo byłem złamany rok temu. Przypomniałem sobie…
… jak myślałem o synu za każdym razem, gdy chciałem się poddać
… jak mogę teraz bawić się z moim chłopcem i patrzeć w przyszłość z optymizmem
… i że są inni, którzy są teraz w takiej samej sytuacji, w jakiej byłem ja.
Nie odpowiedziałem tej osobie, a gdybym odpowiedział, brzmiałoby to tak: „Nie. Nie wyczerpuje mnie to i nie jestem pewien, czy to kiedykolwiek nastąpi”.

P.S. Uwaga ode mnie, autorki tego bloga. Przez trzy lata prowadzenia tego bloga wykonaliśmy ogromną pracę, analizując postępy wielu osób, i doszliśmy do wniosku, że metodę Starecta trzeba uzupełnić mewingiem, bo ta metoda pozwala dodatkowo wyrównać strukturę czaszki i postawę w trzeciej płaszczyźnie, na przykład w przypadku odkształcenia pionowego czaszki (wyraźnego przodozgryzu), takiego jak u Kena. O tym, jak łączyć obie metody, możesz przeczytać tutaj.
1 komentarz
Zadaj uważne pytanie lub dodaj przydatny kontekst. Nowe komentarze są sprawdzane przed publikacją.
Jeśli ten dobry człowiek przeczyta mój komentarz, to może zrozumie, że trzeba zmienić podejście do problemu, żeby uzyskać efekt…
A teraz o najważniejszym, o tym, dlaczego tu trafiłam i piszę swój komentarz. Gdyby nie było tej strony i takiej osoby jak ta autorka, to nie poznałabym informacji bardzo przydatnych dla mnie.
A to, że te informacje są przydatne, wiem już dziś, bo są po prostu potwierdzeniem tego, co już jest moją wiedzą…. Plus mały niuans : Język musi być przyciśnięty do podniebienia całkowicie. Zaczynam ćwiczyć od razu teraz!
Kochani! Życzę nam wszystkim, żebyśmy zawsze trwali w tym harmonijnym środku, który daje nam możliwość puszczania tego, co trzeba puścić, i odnajdywania tego, co jeszcze musimy zrozumieć i przejść…