„Szczęśliwcy” z dysfunkcją stawu skroniowo-żuchwowego doskonale znają wszystkie „uroki” tej przypadłości, która umiejętnie maskuje objawy DWN, a co więcej, często jest ich przyczyną. Tutaj jednak będziemy mówić nie o „przyczynach i skutkach” choroby, lecz o konsekwencjach, jakie dysfunkcja SSŻ i DWN mają dla relacji z bliskimi i przyjaciółmi. Czy w takim stanie można być w związku i się przyjaźnić, i jak to wygląda?
Test „nasilenia”
Przy DWN bardzo trudno jest się komunikować, zwłaszcza z obcymi ludźmi. Przy dysfunkcji SSŻ również. Kontakt z ludźmi po prostu wytrąca człowieka z równowagi. Dochodzi do tego, że nawet bliscy i przyjaciele zaczynają go „męczyć”. Kiedy dysfunkcja SSŻ/DWN przybiera ciężką postać, normalna komunikacja z ludźmi staje się niemożliwa. Nawiasem mówiąc, to najprostszy test nasilenia dysfunkcji SSŻ/DWN: jeśli nadal sprawia ci przyjemność kontakt z ludźmi i potrafisz wymieniać się z nimi energią — oddawać swoją i przyjmować ich — masz łagodną postać choroby. Jeśli kontakt stał się ciężarem, nie tylko z obcymi, ale też z bliskimi i z tymi, którzy są ci drodzy, masz ciężką, uporczywą postać dysfunkcji SSŻ/DWN.
Derealizacja i depersonalizacja
Kiedy uciśnięte są najważniejsze nerwy odcinka szyjnego i tętnice odżywiające mózg, a do tego dochodzi przemieszczenie pierwszego kręgu szyjnego, atlasu (nieuniknione przy dysfunkcji SSŻ), oraz skolioza i lordoza szyjna, u człowieka pojawiają się takie zjawiska psychiczne jak derealizacja i depersonalizacja. Oznaczają one, że otoczenie wydaje się nierzeczywiste i „rozmyte”, a człowiek praktycznie przestaje czuć samego siebie, dosłownie „odlatując” z własnego ciała. Nic dziwnego, że podczas derealizacji ciepłe uczucia do bliskich tępieją albo w ogóle znikają. Obcych ludzi taka osoba przestaje odczuwać w ogóle.
Aby zrozumieć, co się wtedy dzieje, możesz sobie wyobrazić, że stoisz na środku słonecznej polany na bujnej trawie, w dużym plastikowym worku, a pod nim oplatają cię liny. Ludzie wokół ciebie cieszą się i bawią, ruszają się i tańczą, a ty nie możesz się ruszyć ani nawet oddychać. Myślę, że nie trzeba opisywać uczucia bólu i rozpaczy, jakie rodzi się w cierpiącym człowieku. Ale ludzie swobodnie poruszający się wokół niego, którzy nie widzą ani „plastikowego worka”, ani „wewnętrznych lin”, nie rozumieją go.
Zabójcze niezrozumienie
Człowiek nie chce odczuwać tego strasznego stanu, więc jedyne, czego pragnie, to zaszyć się w cieniu, z dala od zabawy i hałasu — niczego z tego nie czuje, więc go to przeraża. Właśnie dlatego kontakt z ludźmi staje się nie do zniesienia dla kogoś, kto cierpi na ciężką postać dysfunkcji SSŻ/DWN. Z obcymi, którym i tak nie zależy na takim „dziwnym” człowieku, wszystko jest jasne. Gorzej z przyjaciółmi i ukochaną osobą — im na tobie zależy. A jednak cię nie rozumieją, tak jak bogaty nie zrozumie biednego, dopóki sam nie znajdzie się na jego miejscu. To niezrozumienie ze strony najbliższych nie może nie być zabójcze. Dobrze, jeśli rozumiesz, co się z tobą dzieje, i znając przyczynę, potrafisz jakoś wyjaśnić swój stan. Ale nawet wtedy przyjaciele mogą raz czy dwa zaprosić cię na jakąś imprezę albo spotkanie, a potem przestać to robić, bo odmawiasz.
Mimo wszystkich psychologicznych rad, żeby „nie myśleć o swoich dolegliwościach” i „wziąć się w garść”, na takich imprezach człowiek odcięty od siebie i innych nie odczuwa żadnej przyjemności. Takie spotkania stają się więc w najlepszym razie bezużyteczne, a w najgorszym — bolesne, pogrążając go w jeszcze większej rozpaczy. Zapraszanie przyjaciół do siebie też staje się problemem: jeśli jesteś w gościach, zawsze możesz „uciec”, ale jeśli ktoś przyszedł do ciebie, nie możesz po prostu odesłać przyjaciela do domu, nawet jeśli już balansujesz na granicy omdlenia. A tłumaczenie za każdym razem ludziom, którzy tego nie rozumieją, co się z tobą dzieje, jest męczące i upokarzające, jakby za każdym razem trzeba było podpisywać oświadczenie, że jest się „moralnym kaleką” (przeczytaj na ten temat pouczającą historię Włocha Luki!).
Nawet najbardziej oddani przyjaciele, którzy starają się cię zrozumieć, najwyżej utrzymają z tobą kontakt telefoniczny. Inna sprawa, że z powodu twojego „braku czucia” nawet to może cię „męczyć”. Ukochana osoba może szczerze próbować cię zrozumieć i ci pomóc, ale ponieważ tracisz więź ze sobą, a jednocześnie w dużej mierze także więź emocjonalną z nią, zaczynasz w takim związku naprawdę cierpieć, nawet jeśli ta osoba bardzo cię kocha.
Zmęczenie ukochanej osoby
Dysfunkcja SSŻ/DWN niszczy relacje człowieka z normalnymi, niechorującymi ludźmi. Rzecz w tym, że jest to uszkodzenie biomechaniczne, które oprócz fizjologii i psychiki zmienia też energetykę człowieka. Przy dysfunkcji SSŻ człowiek ma ogromne problemy z energią — po prostu jej nie wystarcza! Dlaczego, to trudne pytanie, ale być może chodzi o zaburzenie wymiany energii między ciałem a strukturami głowy, gdy impuls przechodzący przez biomechanicznie uszkodzoną część szyi — tak zwany „most życia”, jak nazywa ją wschodnia medycyna alternatywna — ulega zniekształceniu.
Być może chodzi też o zaburzenie pracy podwzgórzowej części mózgu, odpowiedzialnej za rozprowadzanie energii torsyjnej w organizmie. Tego jeszcze nie wiemy, ale faktem jest, że przy dysfunkcji SSŻ/DWN człowiek ma niewielką zdolność do oddawania swojej energii innym, o ile w ogóle ją ma. Co więcej, żyje na takim minimum energetycznym, że do podtrzymania życia potrzebuje energii innych ludzi. A nie każda bliska osoba jest w stanie długo być bateryjką energetyczną, nawet dla kogoś, kogo kocha. Po prostu nie daje rady: jej wewnętrzna „bateria” się wyczerpuje i może się zwyczajnie „wypalić”.
„Uszkodzony element”
Właśnie dlatego rozpadają się związki między mężem i żoną albo chłopakiem i dziewczyną, z których jedno cierpi na dysfunkcję SSŻ/DWN. Przecież cała nasza komunikacja, relacja między mężczyzną a kobietą, opiera się na wymianie energii — oddawaniu jej i przyjmowaniu. Oddając swoją energię, człowiek realizuje się w tym świecie. Otrzymując energię w zamian, uzupełnia energię, którą oddał. Kiedy masz zdrowie i pełno energii, chcesz oddawać swoją energię, dzielić się nią, otrzymywać ją z powrotem i wymieniać. Dosłownie przechodzi przez ciebie prąd i aż iskrzysz. Ale jeśli twój system energetyczny jest uszkodzony od środka i coś w tobie „się zepsuło”, nie możesz oddawać swojej energii ani intensywnie jej przyjmować — z powodu wewnętrznych blokad po prostu nie zostanie przyswojona.
Właśnie dlatego związek mężczyzny i kobiety, z których jedno jest bez przerwy „wyłączone” przez chorobę, stopniowo się rozpada. Jak długo przetrwa, zależy od stanu człowieka i stopnia biomechanicznego uszkodzenia jego ciała. Dysfunkcja SSŻ jest więc w rzeczywistości straszniejsza, niż wielu potrafi sobie wyobrazić. To wewnętrzne uszkodzenie wytrąca człowieka z normalnej, naturalnej wymiany energii w świecie; czyni go wyrzutkiem wśród ludzi. A z tego koszmaru jest tylko jedno wyjście — całkowicie wyleczyć dysfunkcję SSŻ: „naprawić” wewnętrzne bioobwody, przywracając prawidłową biomechanikę ciała, i energetycznie znów stać się częścią tego świata.
DWN: mityczna choroba, czyli biomechaniczne przyczyny objawów — tutaj.
________________
Przy przygotowaniu artykułu wykorzystano materiały z http://forum.antivsd.ru.
4 komentarze
Zadaj uważne pytanie lub dodaj przydatny kontekst. Nowe komentarze są sprawdzane przed publikacją.