Współczesna ortodoncja nie stoi w miejscu: każdy rok przynosi nowe metody, które pozwalają skorygować nawet najbardziej złożone wady zgryzu. Jednak dziedzina ortokraniodoncji, która powstała w naszym kraju, to prawdziwa rewolucja w stomatologii, bo jej efekty wykraczają daleko poza samo uzyskanie atrakcyjnego uśmiechu. W tym artykule przyjrzymy się, co potrafi nowa metoda i dlaczego tak szybko się rozwinęła.
Czym jest ortokraniodoncja?

Ortokraniodoncja to nowe interdyscyplinarne podejście w stomatologii, które powstało na styku ortodoncji, osteopatii, medycyny manualnej, ortopedii i całego szeregu innych dziedzin medycyny. Obszarem ich przecięcia w tej dyscyplinie naukowej są głowa, twarz i szyja. Ortokraniodoncja opiera się na postulacie, że czaszka nie jest monolitycznym układem, w którym ruchoma jest tylko żuchwa, lecz składa się z ruchomych struktur czaszkowych, które można doprowadzić do równowagi bez operacji.
Osiąga się to za pomocą specjalnego ortodontycznego aparatu ALF, który zmienia położenie górnej szczęki oraz kości twarzy i czaszki, w połączeniu ze specjalnymi aparatami do repozycji żuchwy i szczególnymi technikami osteopatycznymi. Na tym polega zasadnicza różnica między ortokraniodoncją a innymi podejściami stomatologicznymi, w których wszystkie problemy rozwiązuje się wyłącznie na poziomie kompleksu żuchwowego. Twórca ortokraniodoncji w naszym kraju, dr A. O. Savinov, jest przekonany, że zrozumienie biomechaniki czaszki w połączeniu ze stosowaniem specjalnie zaprojektowanych aparatów ortodontycznych to niezwykle ekscytujący i innowacyjny kierunek rozwoju ortodoncji. Zaraz zobaczymy, dlaczego.
Związek, którego konwencjonalna nauka się nie spodziewała

Wielu dentystów zaskoczy to, że strukturalne położenie szczęk i stawów skroniowo-żuchwowych oraz zgryz wpływają nie tylko na wszystkie kości czaszki, ale też na kręgi szyjne i cały kręgosłup. Dentyści ogólni i ortodonci zwykle nie dostrzegają albo nie przywiązują wagi do tego, że najmniejsze zmiany w zgryzie i położeniu szczęk mogą w dłuższej perspektywie niekorzystnie wpłynąć na cały organizm — od kostnych struktur czaszki i szyi po zmiany w dolnym odcinku kręgosłupa, rękach i nogach. Zdaniem A. O. Savinova stomatologii nie można oddzielać od medycyny ogólnej i jej specjalizacji; czy to przyznajemy, czy nie, nawet drobna interwencja stomatologiczna może wpłynąć na fizjologiczny i psychiczny stan człowieka. To ogromna odpowiedzialność lekarza, której nie wolno lekceważyć.
Ogromna liczba pacjentów cierpi na bóle głowy, migreny, neuralgię oraz bóle twarzy, szyi i pleców. Jednak, bezskutecznie konsultując się z lekarzami najróżniejszych specjalności, rzadko łączą swoje dolegliwości z zębami. Tymczasem często właśnie dentysta jest specjalistą, który może im pomóc. Wymienione objawy często występują przy wadach zgryzu spowodowanych wrodzonymi lub nabytymi nieprawidłowościami budowy czaszki i szczęk; mogą też być skutkiem niewłaściwego leczenia stomatologicznego lub ortodontycznego albo złej protetyki. Ortokraniodoncja opiera się na algorytmie diagnostycznym i leczniczym, który pozwala kościom czaszki, stawom skroniowo-żuchwowym, mięśniom i łukom zębowym powrócić w trakcie leczenia do optymalnego stanu fizjologicznego, w którym objawy znikają „same”. Savinov uważa, że niezwykle ważne jest wprowadzenie nowej koncepcji do ortodoncji, bo obecnie miliony nastolatków przechodzą leczenie ortodontyczne bez zrozumienia, jak wpływa ono na cały organizm.
Podstawowy algorytm leczenia

Osteopaci rozpoznają deformacje czaszki przede wszystkim palpacyjnie. Protetyk i ortodonta mogą to zrobić, analizując specjalne zdjęcia rentgenowskie pacjenta, a także modele jego szczęk zamocowane w artykulatorze. Ten algorytm diagnostyczny pozwala opracować podejście do leczenia obejmujące następujące zadania:
1. W miarę możliwości skorygować urazy czaszki, a następnie skorygować położenie górnej szczęki i górnego łuku zębowego względem czaszki.
2. Skorygować położenie żuchwy względem górnej szczęki.
U wielu pacjentów najskuteczniejsze będzie połączenie równoważenia czaszki przez osteopatę z łagodnymi siłami aparatu ortodontycznego ALF.

Leczenie powinno składać się z trzech faz:
I — stabilizacja SSŻ i układu nerwowo-mięśniowego
II — równowaga ortopedyczna czaszki
III — pełna integracja zgryzowa
************
Fazy te można podzielić na 10 kroków:
I.
1. Ustabilizować SSŻ
2. Ustalić odpowiednią tylną składową pionową okluzji
3. Ustalić odpowiednie położenie żuchwy
_______________
II.
4. Wyrównać ustawienie oczu pod względem przechylenia bocznego — „na poziomie czaszki”
5. Wyrównać ustawienie oczu pod względem obrotu w poziomie — „na poziomie czaszki”
6. Ustalić położenie górnej szczęki — „na poziomie czaszki”
7. Ukształtować szczękę i łuk zębowy — „na poziomie czaszki”
_______________
III
8. Ustalić prawidłowe położenie zębów
9. Wymodelować kształt zębów i ostateczny wymiar pionowy zwarcia (VDO)
10. Ustalić ostateczne relacje zgryzowe i ruchy czynnościowe żuchwy (równoważenie okluzji).
Przejść bezpośrednio do fazy III, w której stosuje się aparat stały, można tylko wtedy, gdy pacjent jest „bezobjawowy” pod względem SSŻ i nie ma widocznych zaburzeń czaszkowych ani szkieletowych. Zignorowanie tego wymogu prowadzi do poważnych konsekwencji dla organizmu, opisanych w tym artykule. Pytanie tylko, ilu takich „bezobjawowych” pacjentów trafia do ortodonty. Zrozumienie wszystkich tych mechanizmów biomechaniki czaszki otwiera odległą perspektywę, której znaczenia trudno przecenić: techniki ortokraniodontyczne wpływające na ruch czaszki pozwalają korygować struktury twarzy w stopniu, który obecnie uważa się za niemal niemożliwy.

Ortokraniodoncja: specjaliści w Rosji i na Ukrainie — tutaj.
________________
W ilustracji otwierającej wykorzystano zdjęcia ze strony http://forum.stom.ru (praca A. O. Savinova); w artykule wykorzystano materiały A. O. Savinova ze stron orthocranio.ru i http://forum.stom.ru.
4 komentarze
Zadaj uważne pytanie lub dodaj przydatny kontekst. Nowe komentarze są sprawdzane przed publikacją.
Pacjent odczuwa poprawę na etapie usuwania deformacji czaszkowych, podczas którego stawy skroniowo-żuchwowe ustawiane są w optymalnej pozycji, a aparat stały dołączany na ostatnim etapie jest potrzebny głównie dla efektu estetycznego.
W podstawowym algorytmie leczenia przedstawionym wyżej ten etap oznaczony jest cyfrą III.
Żeby dobrze zobaczyć, o co chodzi, możesz zajrzeć do tego artykułu ze zdjęciami pracy A.O. Savinova krok po kroku:
https://dentalmagazine.ru/posts/ortokraniodontiya-kranialnye-travmaticheskie-narusheniya-i-disfunkciya-vnchs.html
Sam aparat stały, przy istniejących wcześniej deformacjach czaszkowych, często staje się przyczyną dysfunkcji stawów skroniowo-żuchwowych ze znacznym pogorszeniem stanu pacjenta.
Wyjaśnienie na temat ortokraniodoncji, Starecty i innych urządzeń (dostępne później)
Ale algorytm, który opisujesz, spotkałam w komentarzach jednego chłopaka, który chodził do ortokraniodonty w innym mieście.