Oficjalna medycyna nie ma wyjaśnienia przyczyn powszechnej dziś dolegliwości zwanej hipochondrią. Tacy pacjenci, nękający lekarzy rodzinnych licznymi skargami, trafiają w końcu do gabinetu psychoterapeuty lub psychiatry i, nafaszerowani lekami psychoaktywnymi, godzą się z tym, że są „wysoce podatnymi na sugestię osobowościami psychotycznymi”, „niechętnymi do brania odpowiedzialności za swoje życie”. A może to właśnie powszechnie przyjęty naukowy punkt widzenia im w tym przeszkadza? W poszukiwaniu prawdziwych przyczyn hipochondrii sięgniemy do starożytnej mądrości i ultranowoczesnych odkryć, a przy okazji dowiemy się, czy hipochondryka można jednak wyleczyć.
Co współczesna medycyna uważa za hipochondrię

Hipochondria to zaburzenie, w którym człowiek nadmiernie martwi się stanem swojego zdrowia i wydaje mu się, że ma poważną chorobę, choć brak ku temu obiektywnych powodów. Przynajmniej tak opisuje się hipochondrię we współczesnych podręcznikach psychologii i psychiatrii. Hipochondryk to człowiek, który stale odczuwa dolegliwości i znajduje coraz to nowe objawy chorób w różnych miejscach ciała – w sercu, przewodzie pokarmowym, układzie moczowo-płciowym, układzie odpornościowym, w głowie, stawach; myśli, że ma jakąś egzotyczną infekcję albo chorobę autoimmunologiczną…
Ten opis można by chyba uzupełnić, dodając jedynie, że współczesna medycyna twierdzi, iż hipochondrii się nie leczy, „bo nie jest to choroba ciała”, a hipochondryków, którzy „ciągle biegają po lekarzach”, odsyła się do psychoterapeutów i psychiatrów. Ale w praktyce okazuje się, że psychiatrzy i psycholodzy również nie potrafią pomóc tym „chorym z urojenia”. Powstaje błędne koło, w którym cierpiący człowiek zaczyna poważnie uważać się za psychola. A może wcale nie chodzi o psychikę?
Czym naprawdę jest hipochondria

Co ciekawe, sam termin hipochondria pochodzi od greckiego słowa ὑποχόνδρια, w którym przedrostek ὑπο oznacza „pod”, a χόνδριος – „okolicę ciała pod chrzęstnymi żebrami”. Okazuje się, że już w starożytności Grecy znali tę chorobę, którą z jakiegoś powodu uważano za umiejscowioną w okolicy przepony (mówiąc współczesnym językiem). Czy starożytni Grecy naprawdę zupełnie nie rozumieli problemu i nazwali tę chorobę „umiejscowioną pod chrzęstnymi żebrami” ot tak sobie? Zobaczmy, co znajduje się w tej okolicy:

Widzimy, że pod dolnym brzegiem żeber znajdują się wątroba, żołądek, śledziona, a pod wątrobą widzimy jeszcze lekko zaznaczony na zielono pęcherzyk żółciowy. Ale samo w sobie nic nam to nie mówi. Spróbujmy spojrzeć na ten obraz nieco szerzej. Wtedy zobaczymy, że narządy wewnętrzne nie „wiszą w powietrzu”, lecz są podtrzymywane przez przeponę i system mięśni wewnętrznych, obficie zaopatrzonych w nerwy, które łączą się z narządami wewnętrznymi. Jednocześnie jasne jest, że każdy nerw jest częścią jednolitego układu nerwowego organizmu. A teraz wyobraźmy sobie na chwilę, że żebra są z jakiegoś powodu ściśnięte. Co się wtedy dzieje? Wszystkie wymienione wyżej narządy wewnętrzne i mięśnie wewnętrzne, łącznie z zakończeniami nerwowymi, są uciśnięte.
Teraz wyobraź sobie, że przycinasz sobie palec, na przykład ten najmniejszy — mały palec. Naturalnie twój układ nerwowy zasygnalizuje ból i całe twoje ciało będzie cierpieć, dopóki nie zwolnisz ucisku. Ale teraz wyobraź sobie, że uciśnięte są narządy wewnętrzne niezbędne do życia, a nie mały palec… I nie trwa to minutami, jak w przypadku przyciętego palca, ale latami (!) Do tego, dla pełnego obrazu, wyobraź sobie, że żebra są nie tylko ściśnięte, ale, jak to bywa, skręcone w jedną stronę, a do tego przechylone. Strach pomyśleć, co dzieje się w takim przypadku z narządami wewnętrznymi, przeszytymi zakończeniami nerwowymi. Przy tym, kiedy przytniesz sobie palec i wyrazisz z tego powodu zaniepokojenie, nikomu nawet nie przyjdzie do głowy wysyłać cię z tym do psychoterapeuty, ale właśnie tam cię wysyłają w przypadku ucisku narządów wewnętrznych (czasem bardzo poważnego). Nie dzieje się tak dlatego, że lekarze są „niedouczeni” – po prostu, niestety, nie leży to już w ich kompetencjach. Ten uraz należy do dziedziny biomechaniki ciała.
Dlaczego dochodzi do ucisku żeber?

Rozpatrzmy żebra jako część jednolitego układu kostnego człowieka. Rycina pokazuje cztery stadia rozwoju skoliozy w płaszczyźnie czołowej. Poniżej widzimy pierwsze i ostatnie stadium rozwoju lordozy i kifozy w płaszczyźnie strzałkowej. Wyobraź sobie obie płaszczyzny z tych ilustracji nałożone na siebie i pomyśl, co dzieje się z żebrami oraz leżącymi pod nimi narządami wewnętrznymi i nerwami.

Więcej o fazach rozwoju wszystkich tych zniekształceń kręgosłupa i o doświadczeniu prawdziwego człowieka z takim uciskiem możesz przeczytać tutaj. Ale teraz interesuje nas mechanizm uruchamiający te zmiany, to, w której części ciała ma on swój początek, i przede wszystkim to, w jaki sposób można naprawić sytuację. Jest to ważne, bo „chorzy z urojenia”, zmęczeni prawdziwym cierpieniem, wypróbowali zapewne dziesiątki metod leczenia, od pływania i masaży po chiropraktykę, fizjoterapię i akupunkturę, nie wspominając o psychoterapeutach, ale nic z tego im nie pomogło.
W tym celu wyobraźmy sobie, że stoimy u podnóża góry i próbujemy badać ją z tego punktu widzenia – oglądamy osobno kamienie, drzewa, ścieżki (jak robiło to wcześniej wielu lekarzy różnych specjalności, do których hipochondryk już się zwracał). A teraz wyobraźmy sobie, że wznieśliśmy się na pewną wysokość nad górą i oglądamy ją z tej perspektywy jako całość – przecież nasze ciało również stanowi całość.
Gdzie tkwi „korzeń hipochondrii”

Pod linkiem powyżej znajduje się historia włoskiego chłopaka w trzecim stadium zapaści posturalnej. Cierpiał na wiele różnych objawów, w tym na poważne dolegliwości żołądkowo-jelitowe i zdiagnozowaną hipochondrię. Metodą prób i błędów odkrył, że „spust” uruchamiający zniekształcenia szkieletu znajduje się… w układzie stomatognatycznym organizmu – mówiąc prościej, w ustach, i zależy od położenia żuchwy. Więcej o tym związku możesz przeczytać tutaj, ale w tym artykule zaznaczymy tylko, że ten Włoch, przeszedłszy niewiarygodne cierpienia, znalazł metodę, by się wyleczyć, i „przypadkiem” dokonał odkrycia naukowego. Jego metodą Starecta zainteresowali się czołowi eksperci świata, a w marcu 2018 roku metoda ta została już uznana przez naukę medyczną.
To odkrycie to prawdziwy przełom i nadzieja dla ogromnej liczby „chorych z urojenia” na całym świecie, a przy tym doskonale uzupełnia osiągnięcia amerykańskiego badacza Daricka Nordstroma, który na początku lat osiemdziesiątych opracował wewnątrzustny aparat ALF do korygowania zniekształceń układu szczękowego i czaszki. Starectę bardzo dobrze uzupełnia też mewing. W ramach tego artykułu zaznaczmy, że leczenie aparatem ALF możliwe jest tylko u lekarza, a metoda Starecta + mewing zakłada samodzielne leczenie. Ale wróćmy do tego, co jeszcze może wywoływać objawy „hipochondrii”.
Przebieg nerwu błędnego

W przypadku przemieszczenia żuchwy nieuchronnie dochodzi do zmiany długości mięśni tylnej i przedniej części szyi, a także do zmian w kręgach szyjnych. Nerw błędny przechodzi przez otwór szyjny czaszki i schodzi do narządów położonych na samym dole jamy brzusznej, oddziałując po drodze na główne duże narządy (jak widać na rycinie powyżej). Jego gałęzie kierują się na powierzchnię przełyku i wnikają do jamy brzusznej. Tam rozgałęziają się i docierają bezpośrednio do narządów jamy brzusznej i splotu słonecznego. A teraz, przez analogię z przyciętym palcem, wyobraź sobie tylko, co się dzieje, jeśli ten nerw zostanie uciśnięty w otworze szyjnym albo w którymkolwiek z niższych odcinków szyi! Człowiek dosłownie staje się „jednym wielkim bólem”, nie czując, gdzie umiejscowione jest jego źródło, i cierpi na bóle wędrujące, które ciągle zmieniają miejsce. Widząc ten bardziej całościowy obraz, czy nadal będziesz uważać, że „hipochondria” to psychosomatyka, a nie skutek urazu biomechanicznego?
Zastanówmy się, co się dzieje, gdy połączenie w tym łańcuchu między mózgiem a wnętrzem jamy brzusznej zostaje przerwane. Nerw błędny stale przesyła do mózgu informacje o swoim stanie, a z mózgu do narządów wewnętrznych wysyłane są polecenia, by się uspokoiły albo „walczyły” w sytuacji stresu. Mówiąc prościej, nerw błędny to „naczelny dowódca”, który pomaga zachować spokój w sytuacjach stresowych. Autonomiczny układ nerwowy składa się z dwóch diametralnie przeciwnych układów, które „przeciągają linę”, by utrzymać homeostazę organizmu: układ współczulny działa jak pedał gazu (pobudza wytwarzanie adrenaliny i kortyzolu), a układ przywspółczulny działa jak hamulec. Przy tym nerw błędny jest „centrum sterowania” układu przywspółczulnego i spowalnia pracę organizmu, wykorzystując neuroprzekaźniki (acetylocholinę i GABA), by obniżyć ciśnienie krwi i spowolnić pracę narządów. A teraz wyobraź sobie, że ten mechanizm jest zepsuty! Szalone bicie serca, suchość w ustach, spocone dłonie, nieprzyjemne uczucie w brzuchu i roztrzęsienie to skutek zaburzenia pracy nerwu błędnego. Ale to nie wszystko.
„Drugi mózg”

Nerw błędny, jak wspomnieliśmy wcześniej, schodzi niżej do jamy brzusznej, gdzie znajduje się jelitowy układ nerwowy przewodu pokarmowego. Nazywa się go „drugim mózgiem”, bo rzeczywiście pod wieloma względami przypomina mózg: może pracować autonomicznie, a nawet wpływać na zachowanie człowieka, wysyłając sygnały do mózgu przez nerw błędny. Przy tym zarówno mózg, jak i mózg „brzuszny” zawierają pomocnicze komórki glejowe (zapewniają one warunki do przewodzenia i generowania impulsów nerwowych). Jednocześnie mózg zawiera 85 milionów neuronów, a „drugi mózg” aż 500 milionów! Oba wytwarzają jednakowe (!) ilości dopaminy (jednego z ważnych elementów „układu nagrody” mózgu), ponieważ ten hormon wywołuje uczucie zadowolenia i wpływa na procesy motywacji i uczenia się. A co najciekawsze, „drugi mózg” w jamie brzusznej wytwarza aż 95% serotoniny – „hormonu szczęścia”, podczas gdy mózg wytwarza tylko 5%!
Mam nadzieję, że teraz jest jasne, dlaczego każdy ucisk w jamie brzusznej lub w dowolnym miejscu przebiegu nerwu błędnego może wywoływać objawy hipochondrii, których psycholog po prostu nie jest w stanie wyleczyć. Co więcej, takim „pacjentom” często przepisuje się antydepresanty, podczas gdy do wytwarzania naturalnych „hormonów szczęścia” wystarczy odbarczyć narządy jamy brzusznej, biomechanicznie prostując kręgosłup i usuwając w ten sposób zniekształcenia całej struktury ciała. Wydaje się niewiarygodne, że wszystkie te zmiany można osiągnąć jedynie przez korektę położenia żuchwy i czaszki. Ale właśnie w ten sposób, dzięki połączeniu Starecta + mewing oraz kraniodoncji, tysiące ludzi na całym świecie uzyskały już ulgę w dręczącej je hipochondrii i wielu towarzyszących jej objawach. Główny nurt medycyny naukowej wciąż „skrzypi” i opiera się zmianom, ale już zaczyna tracić grunt pod naporem coraz bardziej zdumiewających odkryć w tej dziedzinie. I to naprawdę daje nadzieję.
Dystonia jako uraz biomechaniczny: moje doświadczenie — tutaj.
_________________________
2 komentarze
Zadaj uważne pytanie lub dodaj przydatny kontekst. Nowe komentarze są sprawdzane przed publikacją.
Dziękuję za ten wspaniały blog, uczę się baaaardzo wielu rzeczy. Naprawdę ratujesz życia!
Jednej tylko rzeczy nie do końca zrozumiałem: czy Starecta + mewing można traktować jako zamiennik kraniodoncji?
Pozdrawiam serdecznie
Mirosław
Co do leczenia — tak, Starecta + mewing mogą zastąpić kraniodoncję, jeśli nie masz silnego stłoczenia zębów!
Możesz też zajrzeć tutaj, o łączeniu obu metod, a także o historii sukcesu mojej czytelniczki:
Starecta i mewing: jak pogodzić sprzeczne siły (dostępne później)
Szczerze mam nadzieję, że to pomoże! ☀️