Op de pagina’s van deze blog hebben we al meer dan eens de ongewone effecten besproken die craniodontie (of orthocraniodontie, zoals dit vakgebied in ons land heet) op de wervelkolom en de hele bouw van een mens bereikt, door via het gebitsstelsel, samen met osteopathische technieken, op deze bouw in te werken. In dit artikel staan de overwegingen van een van de bekendste craniodontisten van Zuid-Europa, de Italiaanse arts Giuseppe Stefanelli, over de vraag waarom craniodontie en posturologie in de hedendaagse wetenschappelijke wereld zo moeilijk erkenning krijgen.

Professor Stefanelli, osstefanelli.com
Professor Stefanelli, osstefanelli.com

Het idee dat het stomatognathisch systeem mechanisch en functioneel verbonden is met ver van elkaar verwijderde delen van het lichaam, fascineert veel artsen aan het begin van hun loopbaan en remt hen tegelijk.

De filosoof Karl Popper onderscheidt in de wetenschap drie persoonlijkheidstypes:

  • wie iets verandert
  • wie de situatie wil veranderen
  • wie niet begrijpt dat alles veranderd is.

Tot de laatste categorie behoren zij die, hoewel ze ervan overtuigd zijn dat de gekozen richting juist is, liever vertrouwen op de ‘zekerheden’ van hun vooraanstaande voorgangers, die vinden dat alles wat nieuw is geen gewicht heeft. Met respect voor ieders persoonlijke keuze kunnen we niet anders dan erkennen dat de tandheelkunde en de geneeskunde als geheel geen exacte wetenschappen zijn, en dat zulke ‘zekerheden’ daarom heel vaak worden aangevochten, herzien en vergeten.

illustratie uit het boek van G. Stefanelli ‘Craniodonzia: Il Sistema ALF’, www.osstefanelli.com
illustratie uit het boek van G. Stefanelli ‘Craniodonzia: Il Sistema ALF’, www.osstefanelli.com

Het bestuderen van het verband tussen de occlusie en de lichaamshouding stuit op grote moeilijkheden door het vermeende gebrek aan objectief reproduceerbare ‘wetenschappelijke’ resultaten van ‘oorzaak en gevolg’, die, als je ze in deze strikt beperkte termen bekijkt, waarschijnlijk nooit zullen worden verkregen. De academische wereld lijkt niet te hebben begrepen dat er in de twintigste eeuw een echte revolutie in de wetenschap en een radicale paradigmaverschuiving heeft plaatsgevonden. Het cartesiaanse reductionistische concept maakte plaats voor een ‘systemische’ (holistische) visie op wetenschap en leven, die een herwaardering van het begrip wetenschappelijke objectiviteit vereist.

In het cartesiaanse paradigma worden wetenschappelijke beschrijvingen als objectief beschouwd, onafhankelijk van de waarnemer en van het kenproces. Het nieuwe paradigma geeft aan dat de epistemologie, dat wil zeggen het begrip van het kenproces, in de beschrijving van natuurverschijnselen moet worden opgenomen en een integraal onderdeel van wetenschappelijke theorieën moet worden. ‘De wetenschap kan het uiteindelijke mysterie van de natuur niet oplossen. Dat komt doordat we uiteindelijk zelf deel uitmaken van het mysterie dat we proberen op te lossen’ (Max Planck, grondlegger van de kwantumfysica).

Illustratie bij de sectie ‘Craniodontie: de behandeling van de toekomst, of een interdisciplinaire aanpak’

De cybernetica, de ‘moeder van de informatica’, gebaseerd op systeemdenken, probeert de neurale mechanismen achter de menselijke geest wiskundig te verklaren en probeert de menselijke intelligentie en het functioneren van de hersenen terug te brengen tot die van een computer, zozeer dat het kenproces alleen nog wordt gedefinieerd als informatieverwerking: het omzetten van een reeks symbolen op basis van een reeks regels. Recente ontwikkelingen in de cognitieve wetenschappen hebben duidelijk laten zien dat menselijke intelligentie totaal anders is dan computerintelligentie. Het zenuwstelsel verwerkt geen informatie, maar staat in wisselwerking met de omgeving en verandert voortdurend zijn structuur. Bovendien zijn de geest, het geheugen en menselijke beslissingen absoluut niet volledig rationeel, maar worden ze altijd door emoties gemoduleerd. De menselijke geest denkt in ideeën, niet in informatie, en ideeën zijn hele patronen die niet uit informatie voortkomen, maar uit ervaring.

‘Werkelijk originele geesten onderscheiden zich niet doordat ze als eersten iets nieuws zien: ze zien het nieuwe in het oude, dat altijd bekend en zichtbaar was maar door iedereen werd verwaarloosd’ (F. Nietzsche, ‘Afgodenschemering, of hoe men met de hamer filosofeert’).

Daarna zullen we ons natuurlijk afvragen waarom we nooit hebben gezien wat altijd voor onze ogen lag! Zonder in retoriek te willen vervallen: de voor de hand liggende waarheid is dat de overmatige technische en sectorale versnippering van de geneeskunde ons ‘de mens als geheel’ uit het oog heeft doen verliezen en ons vermogen tot oordeel en klinische diagnose heeft doen verschrompelen.

Professor Stefanelli, osstefanelli.com
Professor Stefanelli, osstefanelli.com

Het is duidelijk dat de begrippen reproduceerbaarheid en meetbaarheid, die nodig zijn om een interpretatie van een verschijnsel ‘wetenschappelijk’ en dus ‘waar’ te noemen, alles hebben verduisterd wat niet aan deze criteria voldoet. De paradox is dat we zo het bestaan ontkennen van alles wat nog niet bekend en nog niet te begrijpen is, maar dat betekent ook dat we de mogelijkheid ontkennen om de gezondheid van miljoenen mensen wereldwijd te behouden of te verbeteren. Disciplines die feitelijk als ‘complementair of alternatief’ worden bestempeld, zoals posturologie, osteopathie, toegepaste kinesiologie, homeopathie en homotoxicologie, en acupunctuur, zijn het slachtoffer van deze oude ideologische benadering.

Vooral posturologie en craniodontie worden overschaduwd door twee onvergeeflijke erfzonden. De eerste is dat de aanpak per persoon verschilt, zoals onze unieke vingerafdruk. De tweede is dat dit vereist dat de multidisciplinaire aanpak betrouwbaar door iedereen wordt toegepast, en niet alleen door een paar werkelijk bekwame artsen.

©osstefanelli.com
©osstefanelli.com

Misschien ijl ik, maar ik denk dat de studie van de menselijke houding echt een leidmotief zou kunnen zijn, een middel waarmee we allemaal dezelfde taal zouden kunnen spreken. Voorlopig zou het genoeg zijn als universiteiten dit vak opnamen onder de examenvakken van alle medische specialismen.
____________________
Het oorspronkelijke artikel van Giuseppe Stefanelli staat op osstefanelli.com.