Hoe u door een behandelcrisis heen komt, of waar u uw persoonlijke God vindt

Sommige lezers met wie ik correspondeerde, werden ziek toen de herfst aanbrak. Sommigen waren al bezig met een biomechanische behandeling, anderen stonden op het punt te beginnen en weer anderen kregen eenvoudigweg een verergering. Kortom, velen kwamen in een crisis terecht, al hielden ze zich opmerkelijk goed staande. Deze mensen, die mij sterk inspireren om met deze blog door te gaan en die overigens een geweldig gevoel voor humor hebben, brachten mij op het idee voor een artikel over hoe je met een crisis leeft en erdoorheen komt. Het is bedoeld om mensen te steunen die tijdens een biomechanische behandeling een crisis doormaken, ongeacht de vormen die in dit archief worden beschreven.

Hoe meer gebroken je in het begin was, hoe meer je uiteindelijk ontvangt. Ik loop het risico verkeerd te worden begrepen, maar ik kan dit onderwerp niet vermijden wanneer iemand tijdens het bijeenbrengen van zijn delen onverwacht veel meer dan lichamelijke gezondheid ontvangt. Ik ga niemand vanaf de hoogte van mijn ervaring iets leren — voor velen die ik ken gebeurde en gebeurt alles veel erger en veel langer — en evenmin de banale instructie herhalen om door te gaan en niet op te geven. Ik wil alleen niet zozeer overwegingen delen als wel gewaarwordingen die tijdens de crisis bij mij en bij mijn goede vriend opkwamen, een osteopaat wiens behandelingsproces veel zwaarder was. De beelden hier kwamen voort uit mijn persoonlijke gewaarwordingen van wat er gebeurde. Ik denk in beelden, dus het verhaal is misschien niet erg duidelijk; ik zal gewoon proberen te schrijven zoals ik het voel.

Mijn uitgangspunt

Voor wie mijn achtergrond niet kent: toen ik twintig was, verwijderde een orthodontist een enigszins opeengedrongen onderste hoektand, trok die ruimte vervolgens met een beugel dicht en verwijderde ook een gezonde verstandskies als een onnodig atavisme. Zoals later duidelijk werd, verschoof mijn onderkaak en kreeg ik een disfunctie van het kaakgewricht. Op dat moment was het leven nog min of meer mogelijk, zij het met beperkingen aan de vreugden ervan.

Alles veranderde abrupt na een ruwe ingreep door een manueel therapeut. Na de negende sessie van die behandeling bracht een plotselinge verschuiving in mijn lichaamsstructuur, vooral rond de nek, mij in shock. Er begonnen hevige paniekaanvallen die acht maanden duurden. Ik had ze nooit eerder gekend en zal ze nooit vergeten. Eén keer, toen ik al aan het einde van mijn krachten was, zag ik zelfs „het licht aan het einde van de tunnel”: mijn lichaam loste op naar iets dat groter was dan ikzelf en ik dacht dat ik vertrok om, u begrijpt Wel Wie, te ontmoeten. Ik was zo uitgeput dat er geen angst meer over was.

Maar na twee uur van vergetelheid, tederheid en een opgeloste toestand in omhullende warmte en aanvaarding werd ik abrupt en hard teruggeworpen in de chaos van een verwoest lichaam. Daar zit geen poëzie in: ik kan het niet anders noemen. Ik kan de wanhoop die je voelt niet beschrijven. Het is moeilijk om iets te beschrijven dat lang geleden is, maar ik herinner me dat ik me voelde als een hulpeloos dier dat naar de slacht werd gesleept. Tijdens nachtelijke paniekaanvallen voelde ik een wilde, onmenselijke, dierlijke, primitieve doodsangst, als een dier waarvan de keel op het punt staat te worden doorgesneden. Nadat ik meer dan twee maanden in die toestand had verkeerd, stelde een doktersrecept me in staat een aanzienlijke voorraad sterke pijnstillers te kopen. Ik wilde die niet gebruiken; ik wilde wanhopig graag leven. Maar het voelde als een verzekering voor een extreem moment, als het lijden ondraaglijk zou worden en ik geen kracht meer had om het te verdragen.

Omdat de dood als bevrijding voelde, bad ik tijdens paniekaanvallen om te worden weggenomen. Toch bracht de vroege ochtend me telkens weer hier terug, vreemd genoeg met meer kracht en een groter verlangen om te leven. Duizend keer vroeg ik hoe dit mij kon overkomen: ik was als een bloeiende jonge vrouw met plannen voor het leven de praktijk van een arts die ik vertrouwde binnengegaan en kroop er binnen enkele dagen als een absoluut wrak weer uit. Velen van jullie die in een soortgelijke situatie van plotseling trauma terechtkwamen, zullen dit kennen: in één ogenblik verandert het leven voorgoed en is er geen weg terug. Het is moeilijk om dat te beseffen en nog moeilijker om het te aanvaarden terwijl je half buiten zinnen bent. Als je verder leest, is het jou waarschijnlijk ook overkomen, zelfs als het geleidelijk en over jaren gebeurde. Je weet hoe onmenselijk en ondraaglijk pijn en waanzin kunnen zijn.

In zo'n toestand wil je je wanhopig aan iets vastklampen om je verstand te behouden, dus klamp je je vast aan het verleden. Je herinnert je wie je was, vervloekt degene die je kwaad heeft gedaan en weigert te erkennen wat al is gebeurd. Het was moeilijk voor me te aanvaarden dat het zoeken naar de schuldige, herinneren en met het hoofd analyseren al nutteloos was. Het is gebeurd. Je bent waar je bent. Je kunt alleen vanaf dit punt verder. Het is alsof je jezelf 's nachts gewond terugvindt in een winterse taiga en half bij bewustzijn door de felle vorst kruipt, zonder zelfs maar te weten in welke richting.

Op zoek naar een uitweg

Ik bleef inderdaad zoeken naar manieren om eruit te klimmen en terug te keren naar een normale toestand en naar het leven. Ik vond ze niet in ziekenhuizen, klinieken of de praktijken van dure artsen. Net als velen van jullie kreeg ik veel zijdelingse blikken en onbegrip. Mij werd verteld dat alles normaal was en dat wat er na een „massage” was gebeurd niets voorstelde, omdat zelfs baby's die krijgen. Met afgrijzen begreep ik dat artsen, zelfs vooraanstaande, het probleem werkelijk niet begrepen. Mij werd verteld dat het allemaal zelfsuggestie was en dat ik moest leven, liefhebben en blij zijn. Maar ik gaf niet op. Wanneer deze nachtmerrie elke nacht komt, blijft er niets anders over dan overal heen te gaan en te zoeken om te overleven, en uiteindelijk alleen op intuïtie en innerlijk gevoel te vertrouwen in plaats van op wetenschappers die zich vastklampen aan met schimmel bedekte wetenschappelijke dogma's.

Het angstaanjagendste is dat zelfs naaste mensen je toestand niet zien of begrijpen. Mij werd verteld dat ik er hetzelfde uitzag, alleen alsof ik een beetje verdrietig was. Toch leefde ik in onmenselijke spanning: niet slechts een negatieve samendrukking, maar een samendrukking van min twintig. Ik herinner me een regel van een man op een oude discussiepagina: terwijl hij pijn leed, zat zijn vrouw naast hem, maar in zijn pijn was hij alleen. Dit onvermogen om zelfs van naaste mensen steun te ontvangen, doodt. Je wereld staat op zijn kop; je bent binnenstebuiten gekeerd, volledig veranderd in je eigen pijn en spanning en afgesneden van de buitenwereld.

Het enige wat ik kon doen was voortdurend bidden en geloven dat er een wonder zou gebeuren. Ik vond een draad — biomechanische behandeling — om me aan vast te houden en begon er later in dit archief over te schrijven. Ik had niets te verliezen en ging in behandeling. Tegen die tijd waren de paniekaanvallen geleidelijk voorbijgegaan en begon ik ze te vergeten, al bleef mijn toestand instabiel. Meteen nadat de behandeling begon, keerde alles terug en voerde dezelfde onbeheersbare stroom me in de tegenovergestelde richting mee, doordat alle symptomen in omgekeerde volgorde terugkeerden. Het was een langzame operatie zonder verdoving, een zeer langzame marteling, een afdaling in een persoonlijke hel. Deze keer kon ik de richting echter duidelijk zien en vertrouwde ik erop dat die juist was.

Zoals ik het ben gaan begrijpen, is deze behandeling ongewoon. Zij brengt je niet van punt A, pijn en trauma, over een brug naar punt B, een ideale toestand. Om te genezen ga je naar het absolute centrum van je wezen, waarbij je onderweg elke vervorming en elke tekortkoming corrigeert. Voordat je dat centrum aanraakt, voordat je er zelfs mee versmelt, moet je door waanzinnige Duisternis heen.

De crisis van de behandeling

Ik wil niet alles al te ernstig beschrijven, maar velen van ons hopen deze periode over te slaan: „Ik zal herstellen, ontspannen, gezond en gelukkig worden.” We proberen met alle middelen pijn en ongemak het zwijgen op te leggen, wat begrijpelijk is. Maar we vergeten dat de periode van het Donker een enorme hulpbron en enorme kracht bevat. Pijn en waanzin breken je en brengen je op je knieën, maar er schuilt werkelijk grote kracht in, hoe wreed dit ook mag klinken voor degenen die nu door pijn worden verwrongen en hopeloosheid en wanhoop voelen.

Ik ben niet bang pijn te vergelijken met een machtige minnares aan wie je je moet onderwerpen, anders blijf je, zoals men zegt, zonder geschenk achter. Je kunt haar niet bedwingen; je moet je aan haar onderwerpen. Dit is een doorleefde gewaarwording, geen abstracte poëzie. Adem in pijn en in een waanzinnige toestand, zelfs wanneer daar bijna geen kracht voor over is. Aanvaard bewust alles wat je voelt, zelfs wanneer het je breekt. Het is als een bal die binnenin onder enorme druk is samengeperst en waarvan het insluiten veel kracht vergde, die tegen je wil in openbarst. Je laat bewust alles door wat daar verborgen zit, waaronder verschrikkelijke, angstaanjagende emoties en pijn die je beginnen te vullen. Begroet wat komt bijna met vreugde: „O, mijn geliefde ziekte is teruggekropen; laat me jou lijden.” Probeer bij bewustzijn te blijven, zelfs wanneer alles onwerkelijk lijkt en je wordt uitgeschakeld en uit je lichaam wordt geworpen.

Mijn vriend de osteopaat, die ervaring had met een crisis tijdens een soortgelijke behandeling, zei dat pijnstillers alleen in de uiterste gevallen mochten worden genomen, wanneer het niet langer te verdragen was; volgens hem herstellen beschadigde neurale verbindingen in de hersenen zich op die manier. Hij had een hel doorgemaakt die erger was dan de mijne nadat er in zijn jeugd een plaat op zijn onderkaak was geplaatst om die naar achteren te verplaatsen, wat de hele structuur van zijn lichaam beïnvloedde. Ik heb al beschreven wat er tijdens een biomechanische behandeling gebeurt: voortdurende stijgingen en terugvallen, waarbij alle eerder ervaren symptomen terugkeren. Op een bepaald punt op weg naar evenwicht, wanneer het lichaam zich begint te strekken, keer je terug naar het uitgangspunt dat je vóór het trauma had, maar het proces gaat verder, dieper, en je doorleeft alles tot en met kinderziekten en verwondingen. Mijn vriend doorleefde zelfs toestanden die verband hielden met zijn eigen geboorte. Tegenwoordig is hij innerlijk en uiterlijk een volkomen ander mens, en wat hij tijdens zijn sessies aan mensen geeft, kan niet in woorden worden beschreven.

Voor mensen die aan een biomechanische behandeling beginnen, duurt de angstaanjagendste periode van „comebacks” van vier maanden tot anderhalf jaar. Later begin je af en toe boven te komen, en steeds vaker. In het begin is het moeilijk kracht te putten uit het onbekende en de onzekerheid. Maar wanneer je wordt meegesleurd en ergens in het onbekende tuimelt, hoe angstaanjagend het ook is, word je gedwongen alles waaraan je je vastklampte los te laten, te aanvaarden wat er gebeurt en te proberen je te ontspannen. Je vertrouwde wereld stort tot op haar fundament in. Daarom beginnen mensen in deze periode te bidden, om enige steun te vinden.

Mijn ervaring is dat het heel goed is om je eenvoudig tot je familielijn te richten en om hulp en steun te vragen. Daarin bevinden zich niet alleen degenen die fouten maakten, maar ook een enorme hulpbron om te overleven: mensen met een krachtige lichaamsbouw, structuur en absolute gezondheid. Alle hulpbronnen die zij ontwikkelden behoren jou rechtens toe; ze zitten al in je genen en bloed. Wetenschappers hebben zelfs unieke gevallen vastgelegd waarin iemand bewust zijn bloedgroep veranderde. In ons geval verloopt alles natuurlijk zachter. Bloed verandert de structuur van het organisme en zelfs het DNA, de programma's die de genetische code dragen. Via het lichaam maken we af wat onze voorouders niet hebben doorleefd, en we kunnen hun om hulp vragen. Leg een hand op je hart en vraag om hulp en steun bij de behandeling, om zegen. Voor velen is dit vreemd, maar geloof me, het werkt. Je begint alleen te luisteren naar wat van binnenuit komt, en naar niemand anders.

Er is nog een punt: degenen die je vertellen dat je in deze periode niet mag drinken of roken, kunnen het bos in lopen. Zij hebben niet in deze situatie gezeten en begrijpen niet wat er gebeurt. Ik spoor niemand aan zichzelf bewusteloos te drinken of zich gevoelloos te roken. Maar roken in deze periode helpt iemand zich te aarden, ik meen het serieus: het verlicht onmenselijke spanning tijdens de behandeling. Corvalol en soortgelijke middelen zullen niet helpen. Paradoxaal genoeg begin je naar je lichaam te luisteren in plaats van naar gezond advies, zelfs als je lichaam iets schadelijks verlangt. Je volgt het en geeft het waar het om vraagt. Je leeft niet volgens een regime, maar volgens de stroom ervan. Als je gebak of „ongezonde worst” wilt, dan heb je dat nodig. Alles wat je helpt erdoorheen te komen en ten minste enig genot te voelen, is toegestaan. Je bent nu gek. Je bent erger dan zwanger, omdat je in de meest letterlijke zin jezelf ter wereld brengt. Alles wat zich generaties lang heeft opgehoopt, komt naar de oppervlakte en gaat door je heen. Je maakt een crisis door. Je moet jezelf erdoorheen helpen. Wanneer de crisis voorbij is, komen de dingen tot rust en heeft het lichaam schadelijke gewoonten niet meer nodig.

Velen zijn bang voor alles wat donker en diep is. Maar als je dit leest, ben je al op de bodem, waar alle conventies en zoete aardigheid er niet meer toe doen. In pijn en waanzin worden we onszelf en verbinden we ons opnieuw met onszelf, wanneer een krachtige stroom elk oppervlakkig omhulsel wegspoelt. Alle beperkingen die ons en ons lichaam met spanning beteugelden, vliegen in alle richtingen uiteen als metalen platen bij een enorme interne explosie. Dit is de kracht en macht van de innerlijke bron waarmee je je nu verbindt. Je hoeft die alleen maar te voelen en te aanvaarden. Zo word je eindelijk jezelf.

Duisternis die zich naar het licht beweegt

Onlangs keek ik naar een interessante Indiase film, I Am God / The Outcast, die in India veel beroering veroorzaakte. Het is niet een van de ontroerende, naïeve Indiase films. Het is meedogenloze cinema, maar heel interessant voor ons onderwerp. In het kort: een vader, angstig geworden door schrikwekkende astrologische voorspellingen, bracht zijn zoontje naar een tempel en liet hem daar achter. Vele jaren later trof hij zijn kind aan terwijl het verschrikkelijke rituelen boven de doden uitvoerde: hij was een aghori geworden, een lid van een besloten Shiva-sekte. Hij aanbidt God niet, omdat hij zelf God is. Voor hem bestaan geen wetten; hij kan de dood schenken als straf of bevrijding. Een soort Duisternis die naar het Licht leidt.

Over zulke dingen kan lang worden gediscussieerd. In sommige Indiase tradities wordt iemand inderdaad in staat geacht met een godheid te versmelten door zichzelf aan dienstbaarheid te geven. Maar daar gaat het hier niet om. Zonder het met hindoes eens of oneens te zijn: als we elk filmpersonage als een deel van de menselijke psyche zien, zien we daarin God: wild, primitief, niet-christelijk. De innerlijke politie kan hem niet aan. Innerlijke „kreupelen” blijken de geestelijk gezondste en vreugdevolste delen van die psyche te zijn, en de „slavenhandelaren” verdwijnen uiteindelijk met de hulp van deze machtige innerlijke God.

Tijdens een soortgelijke behandeling ontwaakt zo'n wilde innerlijke God in je, onverschillig voor alle conventies en innerlijke politie, en stuurt de ego-slavenhandelaar naar waar hij thuishoort. In het artikel over karma en ziekte schreef ik over het Spaanse duende, dat ziel, vuur en gevoel betekent. In het Russisch zegt men: „Hij heeft geen vuur”; in Spanje: No tiene duende. De kracht ervan kan niet worden begrepen als iemand niet door moeilijke innerlijke beproevingen is gegaan. García Lorca zei: „Het is een demonische kracht waarmee men de strijd moet aangaan en die men moet overwinnen: zij veegt de behaaglijke, aangeleerde geometrie weg; haar komst markeert het breken van alles wat vertrouwd is. Toch is zij ook de dageraad, een ongekende, onvoorstelbare frisheid — duende, als een bloeiende roos, als een wonder.”

Stel je voor dat alle pijn en angst die je tijdens deze behandeling doormaakt, deze donkere duende, vuur en ziel, in je helpen ontwaken. Deze behandeling brengt je stukje bij beetje tot één geheel bijeen: chirurgisch, donker, magisch. Het is inderdaad een langzame operatie zonder verdoving, een marteling. Maar uiteindelijk, nadat je vervormingen en tekortkomingen in jezelf hebt weggenomen, begin je kracht te voelen die uit je voetzolen opstijgt, je liezen vult, je handpalmen van bovenaf opent en je borstkas opent zodat je volledig ademhaalt. Je hoofd begint helder te zien en te denken. Je voelt warmte in het hart en liefde ontwaakt in je — ik ben niet bang voor dit woord, dat in de moderne wereld dun is afgesleten.

Je begint vanuit de binnenkant van je heelheid met de wereld om te gaan, zonder iemand nodig te hebben om je gaten te dichten, en begrijpt dat vrijgevigheid voortkomt uit deze heelheid die van kracht overstroomt. Er bestaat een plant, de witte lotus, waarvan de wortels heel diep in modderig donker slib reiken, terwijl daarboven een bloem van buitengewone schoonheid en geur staat. Jij wordt dat. Het conflict tussen dier en mens verdwijnt. Je wordt een zinnelijk, seksueel wezen dat tot oprechte liefde en kinderlijk genot in staat is. Je begrijpt ook dat God geen abstract idee ergens buiten je is, maar in je leeft. Je hoeft het niet te geloven; je leeft het met je hele wezen. Maar eerst ga je door de hel.

Een lezer schreef dat hij ooit ergens in de wolken had gezweefd, maar dat een trauma hem abrupt naar zijn lichaam terugbracht en hem eindelijk dwong ernaar te luisteren. Daarom gaan we bewust de pijn van al onze verwondingen binnen. Door zo'n behandeling begrijp je in de meest letterlijke zin wat het betekent om van Duisternis naar Licht te lopen. Door trauma en pijn verwerven zelfs heel jonge mensen de wijsheid en diepgang van oude mensen. Misschien vraag je waarom je die diepgang of zulk lijden nodig hebt. Maar om de een of andere reden ben je al waar je bent. Je kunt naar de schuldigen blijven zoeken, of ongemak en pijn beginnen te aanvaarden en je ervoor openen, een tijdlang gek worden en uitgeput raken door spanning en slapeloosheid, en doorleven wat angstaanjagend is. Laat alles wat vertrouwd is worden gebroken en laat los waaraan je je vastklampte.

Deze put is niet bodemloos, geloof me. Wat er ook gebeurt, verlicht bewust alles wat aan de oppervlakte komt. Uiteindelijk houd je op bang te zijn voor het roofdier, waar het zich ook bevindt: buiten je, als datgene wat je wordt opgelegd, of binnenin, als angst. Je houdt op voor het roofdier weg te rennen of je er onderdanig en lief tegenover op te stellen. Je begint het zelf te volgen, richt er een zoeklicht op en verlicht al zijn bewegingen. Wanneer je je in het absolute centrum van je wezen bevindt, kan niemand je bedriegen.

Moreno Conte, de grondlegger van Starecta, beschreef dit proces aan de hand van The Shawshank Redemption: net als de held van de film die uit de gevangenis naar de vrijheid ontsnapt, moest hij „door smerig rioolwater kruipen in nauwe buizen van vijf voetbalvelden lang”. Ik voelde het als een ononderbroken, volkomen onbeheersbare, gewelddadige stroom in de diepte, in totale duisternis, die je meevoert. Je coördinatenstelsel breekt; je verliest het gevoel voor boven en beneden en het lijkt alsof je gek wordt. Alleen volledig vertrouwen, aanvaarding van wat er gebeurt, ontspanning en berusting dat je nooit zult ontsnappen helpen je te overleven.

Wanneer je je daarin schikt, begin je eerst af en toe boven te komen om adem te halen en zie je vervolgens nauwelijks te onderscheiden lichtpuntjes aan de horizon. Daarna keert het vermogen om te bewegen en te zwemmen terug, zelfs in een verschrikkelijke storm die je onder wilde golven bedelft. Uiteindelijk, wanneer je het niet meer verwacht, voel je je voeten iets stevigs aanraken. Je merkt niet hoe je op een dag de oever op komt.

Ik verwacht niet dat iedereen mij begrijpt. Iets wat hier wordt beschreven kan bij sommige mensen diep resoneren, terwijl anderen er helemaal niets van begrijpen. Er zit geen esoterie in wat wordt beschreven, alleen doorleefde gewaarwordingen. Wanneer je een behandeling ondergaat, vergelijk dan zelf je eigen gewaarwordingen.